Line in Bolivia

jungle bijna terug thuis

2008-03-30T15:10:00.000-07:00

Hellootjes,

27 maart
Een leuke tour gehad in Peru. Heb nu wel voor een tijdje voldoend Incaruines gezien. Eerst gingen we naar Pisac, een groot domein met verschillende ruines, tempels, woonblokken, etc. Prachtige natuur en indrukwekkende bouwsels. Adembenemend (letterlijk en figuurlijk) wandeltochtje. Alle heilige plaatsen van de Incas zijn op een speciale manier gebouwd, met stenen van verschillend formaat (dikwijls supergroot) die nauw op elkaar aansluiten. Je kan de heilige plaatsen dus makkelijk herkennen. Ze moeten jaren werk gehad hebben om al die stenen “bij de veilen” lijkt me. En al deze bewerkbare stenen er niet voor het rapen liggen moesten ze van ver komen (zonder behulp van ene truckchauffeur). Daarna gingen we naar Olantaytambo, het enige dorp waar het dorpsplan nog het oorspronkelijke van de inca´s is. Je ziet duidelijk dat veel huizen op restanten van incaruines zijn gebouwd, dat de straten op zijn inca´s zijn, etc. Verder heeft Olantaytambo ook een gigantische ruine. Het ziet er uit als een gigantisch hoge en brede trap met daar rond heilige en minder heilige delen. Fantastisch dat men van zo ver stenen heeft aangebracht voor hun constructies. We zagen ook de hellingen waarover de stenen gesleurd geweest zijn, door 1000en slaven? Over 100den jaren heen? De stenen die ze uiteindelijk niet mee kregen, bleven in de weg liggen en worden “vermoeide stenen” genoemd. Men stak ook overal de heilige drie in zijn bouwwerk: onderwereld, onze wereld en boven ons, oftewel vroeger, nu en de toekomst en zo hebben ze er nog een paar. Jammergenoeg moest men vlucbten voor de spanjaarden en moest men alles dus achterlaten...
Daarna, op naar aguas calientes!!! (voor machu picchu)
De Machu Picchu was indrukwekkend, het aantal toeristen die er elke dag is (1000 in laagseizoen, nu dus en 4000 en hoogseizen PER DAG) ook en de prijs die je ervoor moet betalen alzeker. Jammergenoeg verdienen peruanen er niet het meeste aan, het duurste van het kosteenplaatje, de treinrit, is in handen van een engelse firma. Zo zie je.. Men wil de prachtige plaats zelfs privatiseren en er sjieke hotels rondbouwen. Soit de ruines zijn prachtig en op de houten of strooien daken na, staat alles er nog. We beklommen ook de Wayna Pichu, dat is die gigantische steile berg die je altijd ziet op de foto´s van Machu Picchu. Steile klim, gelukkig bouwden de inca´s sterke trappen tot aan de zonnetempel bovenaan. Overweldigend uitzicht...
De dag erna, als bij toverslag, verdwenen mijn foto´s van mijn fototoestel, pffff echt jammer...
(heb er gelukkig wat van mijn companie)

23/03 vertrokken we (twee spaanse, een chilleense en ik) met goed humeur naar Rurrenabaque, oftwel de jungle. Na 20 uur dooreengeschud te zijn in de bus, kwamen we aan, kapot... De tour van drie dagen was super. Het was een tour in de pampa´s, dit zijn uitgestrekte vlakten in de jungle. Na 3 uur in de jeep stapten we over in een langwerpige houten boot. Onze gids voerden ons tussen de bomen, het riet en wat nog allemaal door. Tijdens de tour zagen we verschillende soorten apen, 100en verschillende soorten vogels, schildpadden, krokodillen, dolfijnen, reptielen, en enkele zoogdieren vanwaar ik de naam niet ken. Men verzorgde ook superlekkere maaltijden. De lodge waar we overnachten was een soort paalwoning op het water. Deze had een aantal hangmatten, super... De eerste activiteit die nacht was “alligators zoeken in het donker”, we moesten de boot in en met een zaklampje de rode oogjes van de alligators zoeken. We vonden er een aantal. ´t Moment dat ik er echt een zag was ik toch wel even mijn kluts kwijt, je zit tenslotte in een houten bootje, heel dichtbij... Gelukkig zagen we ook bij daglicht de krokodil federico die rond de lodge rondzwemt, af en toe, en waar ik ook in heb gezwommen!!!
De dag erna ´s morgens vroeg op voor de zonsopgang, daarna gingen we anacondas zoeken! Met rubberen laarzen moesten we een uur door het water stappen (het water reikte tot aan onze poep) door het riet, waterlelies, bloemen, etc. Naar een eiland waar die wezens dikwijls zitten, we vonden er geen maar het tochje was wel schoon, doch zeer vermoeiend. De factoren die alles in de pampa´s een beetje zwaarder maken zijn de verzingende hitte, vooral rond de middag en de miljoenen “attack-muggen” en ik blijk er allergisch aan te zijn want had er superveel last van.
In de namiddag gingen we met roze dolfijnen zwemmen. Ik durfde er niet goed naar toezwemmen maar ik was er wel dichtbij. Bij wijze van verrassing beet er zelfs een dolfijn in mijn voet!! Mooie dieren. Deze roze dolfijnen zijn de enige in hun soort die in rivieren leven. ´s Nachts zouden er zelfs in knappe mannen veranderen en vrouwen versieren (verklaring voor ongwenste zwangerschappen). Geeneen versierde mij nochtans. ´s Nachts gingen we naar een soort van toeristenbar midden al dat schoons om een prachtig gekleurde zonsondergang te bewonderen. Ik en de Chilleense bleven een tijd buiten om de prachtige sterrenhemel te bewonderen, er zijn ook ontelbare vuurvliegjes die een grappig en mooi licht geven. Ook de vleermuizen fladderden rond ons heen.
Als laatste activiteit op de derde dag was Piranjas vissen. We kregen stukjes vlees en een soort van visdraad. Ze kwamen alle stukjes vlees opeten en ik voelde ze aan mijn lijn knabbelen maar ik slaagde er niet in om er een op te halen, de anderen gelukkig wel. Ik ben niet geboren om te vissen denk ik, maar tegenwoordig is dat niet zo erg, gelukkig.
Rurrenabaque en omtrek is ook wel speciaal, je vindt er strooien en houten huizen, ook af ten toe van steen. Men leeft er van de natuur...
Ik nam het vliegtuigje terug, minivliegtuigje. Mijn vriendinnen van hier bleven nog wat langer, mijn tijd is jammergenoeg beperkt. Slecht nog drie dagen te gaan... Waaaaah

30 maart
Ik ben juist klaar met het maken van mijn valiezen. Het gewicht zal supernipt ok zijn vrees ik… We gaan nog uit eten en dan wil ik ook nog even een uurtje slapen voor de grote oversteek begint.
Gisteren was het mijn afscheidsavond. Met de hele bende gingen we uit. Bij wijze van (over voorhand verklapte) verrassing was Fred Dj in onze favoriete bar TTkos. Hele leuke avond met de hele leuke mensen waarvan ik de meeste waarschijnlijk niet meer ga zien… Nu supermoe.

Het zit er al op. ´t Is superrap gegaan, ben supertevreden.

Tot dinsdag of later… Ik ben veel gsmnrs kwijt dus bel me gerust zelf op!

Groetjes
Linexxx

Peru en slechts weinig tijd

2008-03-18T17:57:00.000-07:00

Hello,
Nu over mijn tweede deel van de reis, Peru. Al van het begin voelde ik het nijpend tekort aan tijd, ik zal zeker terug keren naar Peru om alle dingen te doen die mij lokken maar waar ik un geen tijd voor heb: Nazca, de Colca Canyon, de incatrail naar Machu Picchu, etc. Ik heb maar weinig tijd maar gelukkig hoor ik de stem van mijn ouders achteraan in mijn hoofd “line je kan het niet allemaal willen” en “je moet leren tevreden zijn” en ze hebben dan nog gelijk ook. Ik ben ook super tevreden, niet te vergeten…
Zondag de 9e vertrok ik naar Cocabana (alweer), om van daaruit de dag nadien naar puno te reizen. In Puno is er niet zo heel veel te zien maar de eilanden in het titicacameer dicht bij Puno zijn prachtig. Op 11/03 vertrokken we met een “tour” naar de Uros eilanden. Dat is een groep van ongeveer 50 mini-strooien eilanden. Op basis van aardkluiten waar normaal riet op groeit bouwt men een eilanden van stro. Vroeger leefde men van visvangst, eenden, etc. maar nu er minder vissen zwemmen in het meer is men volledig afhankelijk van toerisme. En toeristen, die zijn er genoeg… Men dost zicht uit in kleurige traditionele kostuums en men verkoopt artesanaliteiten (bestaat dit woord?).
Na de Uroseilanden brachten we de namiddag door op het eiland dfasdf (moet ik even opzoeken). We kregen per 2 of 3 een familie toegewezen waarbij we de nacht doorbrachten. Een soort van "interculturele uitwisseling" zoals de gids dit noemde. Ik had wel de indruk dat de families het wel leuk vonden. Toch denk ik ook niet dat ze een overload aan toeristen wensen. We kregen een almuerzo van quinua soep, aardappelen en een ei. Men eet er bijna nooit vlees omdat ze daar geen geld voor hebben, enkel bij speciale gelegenheden slacht men een dier. Na wat voetballen met de kinderen van daar maakten een wandeling tot aan een heilige plaats (waar een kompas niet werkt), op het hoogste punt van het eiland. Prachtige uitzichten, foto´s zullen dat duidelijk maken. Het eiland is een en al rust en vrede. Geen auto´s, geen honden, enkel wandelpaadjes, kleine huizen, de natuur en het meer. Erna kregen we avond eten, terug een soep, rijst en groenten. Eenvoudig, lekker en gezond. (maar meer dan een week zou ik het toch niet uithouden) De familie was heel gastvrij maar ook heel verlegen, hun spaans was niet al te vlot, men spreekt normaalgezien quechua. Telkens als ik iets vroeg giechelde de vrouw als een jong meisje. Het is duidelijk dat een levenlang op een vredig eiland, met enkel je werk op het land, je familie en je medemensen uit de gemeenschap een andere levensvorm met zich meebrengt dan wij gewoon zijn. Je behoeften zijn ook helemaal anders. Velen noemen het “primitiever” (minder ontwikkeld) maar ik zou het zo niet noemen. Deze samenlevingsvormen zijn "anders", ze hebben kwaliteiten die onze manier van samenleven niet hebben. Bijvoorbeeld het leven in de gemeenschap, weinig is gebaseerd op geld, de eenvoud, etc. ´s Avond probeerden we de traditionele kledij en dansen... Wat denk je van mij als cholita??

De dag erna bezochten we het eiland Taquile. (foto van twee jongentjes in taquile) Dit eiland is bekend om zijn “socialistische” manier van samenleven, men leeft autonoom en er worden veel afspraken gemaakt binnen de gemeenschap. Bijvoorbeeld over de prijzen van de koopwaren wordt elke week door de leiders beslist. Men heeft een geheel eigen traditionele levensvorm. Alle mannen dragen een soort uniform, men wisselt cocabladen uit (uit een speciale burdel) bij elke ontmoeting. Vrijgezellen hebben een muts die voor de helft wit is en getrouwde mannen hebben een muts die volledig is gekleurd. (ideetje voor bij ons om vrijgezellen te herkennen?!) De chef van het eiland draagt een hoed! De mannen breien trouwens de mutsen!!!
Men is vrij verstandig om er de toeristen zo veel mogelijk buiten te houden, men heeft geen hotels maar je kan er wel overnachten bij families. Je kan er enkel vis eten, alle restaurants serveren hetzelfde en aan dezelfde prijs. Een kenmerk van de mensen op de eiland is ook dat ze eerder verlegen zijn, ze spreken stil. Niemand studeert echt lang op het eiland, iedereen werkt in landbouw, textiel, etc. Dokters bv. komen van Puno of men raadpleegt gewoon de oudste van het dorp. De meisje trouwen tussen 15 en 20 jaar, later dan 20 heb je nog weinig kans... Gelukkig woon ik niet op het eiland dus (stuur alle aangename, knappe, intelligente vrijgezellen naar karel miry 15 vanaf april!!).
We vroegen de bestuurder van de boot om ons terug te droppen op een van de Uroseilanden. Mijn compagnon wilde namelijk perse op een van die eilanden overnachten. ´s Avonds, als er geen toeristen zijn is het ook veel interessanter. We wilden een wandeling maken op het eiland maar zaten al vlug met ons voeten in het water. Op plaatsen waar geen toeristen komen zak je al gauw in de modder of zie je de grond onder je bewegen. De eilandbewoners moeten het eiland goed onderhouden, ze moeten constant nieuw riet of stro aanvoeren om de grond goed te houden. We hielpen even met een familie om het riet op het eiland te trekken. We peddelden zelfs rond in hun bootje, hoe leuk. Men moet hun huisjes ook regelmatig verplaatsen, om niet door de grond te zakken… De platformen zouden 1000 jaren oud zijn, maar het oudste eiland is slechts 70 jaar oud. Aparte samenlevingsvorm, de eilandjes zijn zo klein, er wonen telkens 10 tot 20 families op. Men kookt er op aarden vuurtjes, de kindjes op hun blote voetjes, de rieten huisjes, rieten kerk, rieten winkels, rieten boot (maar dit is enkel voor te toeristen, ze hebben houten boten), etc.

De volgende bestemming was Arequipa. En witte stad (beetje zoals sucre). Heel veel hebben we er niet gedaan. Het is "semana santa", de heilige week (en palmzondag) en dit was er aan te zien. Grote opkomst op het plein, het ronddragen van beelden, dit heb ik allemaal al eens gezien maar 100 keer groter in Valladolid. Hier koopt iedereen allerlei constructies in groene harde bladeren, deze vormen overwegend kruisbeelden (wij hielden het toch altijd bij een palmtakje?). Met deze dingen loopt men dan in de stoet, begeleid door plechtige gezangen.
We gingen ook een dagje raften, van niveau 1 tot 4. Was plezant, wel wat blauwe plekken aan overgehouden. We zaten met 3 in een bootje, waaronder de gids. Doordat het bootje zo klein is gaat het wel wat wilder. (tis iets anders dan cm-raften)
Op zondag bezocht ik een klooster ( "santa catarina"). Binnen de muren is het klooster precies een klein dorp. Straatjes met huisjes, pleintjes, fontein, etc. De nonnen hadden elk hun optrekje, met eigen (dikwijls grote) keuken, eigen bedienenden (1 a3). Er zijn natuurlijk ook andere tijden geweest in het klooster, men mocht niet praten, minder luxe, etc.

Maandagmorgen 17 maart kwamen we aan in Cuzco, waar Patricia (spaanse) ons vervoegde. Cuzco is een supermooie stad, ik zou hier graag enkele weken blijven. Als je rondwandeld kom je van het ene in het andere gezellige plein, de straatjes zijn super mooi, de bergen rond cuzco zijn indrukwekkend, uitzichten op cuzco ook... Het enige grote nadeel aan cuzco is dat het overstroomt van toeristen (zelfs nu in het laagseizoen), als je op restaurant gaat of in een bar zit je tussen bijna exclusief toeristen. Cuzco is ook superduur, men verhoogt de prijzen elk jaar van elke toeristiche attractie. Ook bussen, eten zijn veel duurder dan bolivia. Gister en vandaag bezochten we wat ruines, we gingen uit, etc. Morgen vertrekken we naar aguas calientes om van daaruit donderdag, vroeg in de morgen macchu pichu te bezoeken. Ben heel benieuwd.

besos
Line

over de rest van de reis door bolivia en over de mijnen

2008-03-08T14:08:00.001-08:00

Foto 1: Uitzicht op het mooie, witte sucre, officiele hoofdstad van bolivia
Foto 2: Mijnwerkes, ik wil met hen niet ruilen
Foto 3: Laguna de los incas, in warm weer, ingesmeerd met modder die als nivea aanvoelt
Foto 4: De laguna op zijn schoonst

Hola los que hablan castellano,
He dado mi sitio en Internet a ustedes para que puedan mirar las fotos. De mis historias supuestamente no entienden nada pero ustedes ya saben que lindo es de trabajar y viajar en Bolivia… eso no tengo que explicar a ustedes.
Ciao y besos
Line

Hola de nederlandstaligen,

fantastische weken achter de rug! Ben sinds kort terug in La Paz. We zijn gister nog eens goed uitgeweest, afscheidsavond van bevriend spaans koppel.
Even vertellen hoe de reisroute nog verder verliep. In Samaipata bezochten we nog “el fuerte”, indrukwekkende incaruines, uitgehouwen in een heilige rots. Na Samaipata, luilekker genoten in Sucre, de witte stad, van wandelingen, marktjes, de leuke stad met prachtige uitzichten, bbq in het hostel, dinosaurusvoetafdrukken bekijken, lekker uit eten, uitgaan, etc.
Na Sucre ging ik verder alleen naar Potosi. Leuke kleurige stad met veel koloniale gebouwen. Ik was onder de indruk van het bezoek aan de mijnen. Van zodra je er gaat werken, weet je dat je levensduur ferm wordt ingekort, door de stoffen die je inademt. Ze werken er in miserabele omstandigheden en bijzonder primitief. Men volgt er de sporen van de mineralen, waar ze ook naartoe leidt. (diepe donkere en onstabiele mijngangen) Men hun handen en tanden steken ze dynamiet in gang, supergevaarlijk. Vroeger moesten de indianen als slaven in de mijnen werken (zilver voor spanje), de mijn is dan ook het grootste graf, 8000000 mensen stierven er, 1000 per week. Indignen werden beschouwd als “zonder ziel” dus daar zaten de spanjaarden niet mee. Nog altijd sterven er 50 mijnwerkers per jaar in de mijn door ongelukken + 150 per jaar door hun slechte gezondheid ten gevolge van het werk. Er werken ook kinderen in de mijn… Vaak kinderen die hun familie moeten helpen onderhouden.
Ieder werkt voor zichzelf en afhankelijk van wat men vindt verdient men 5 a 6 euro per dag, terwijl de eigenaars van de mijn zeker 6000 dollar per dag verdienen. In de jaren 80 was de mijn in handen van de overheid, die zorgde voor betere arbeidsomstandigheden, de overheid kon dit jammergenoeg niet langer bekostigen. Het is zo tegenstrijdig dat een land met zo n natuurlijke rijkdommen, zo arm is en weinig of niet kan profiteren van zijn rijkdommen.

Ik ontmoette een koppel uit Australia en een jongen uit londen. Heb twee dagen met hen opgetrokken. Casa de moneda bezocht, waar men uitlegt hoe men geld maakte in den beginne… in de stad van het zilver. Intresante geschiedenis van de indianen tegenover hun veroveraars. De strijd tussen de twee godsdiensten, de heilige kerk heeft de heilige berg (berg met zilver) van de indianen en de indianenbevolking goed verwoest.

Een iets lichter uitstapje op laatste dag van mijn reisje. We gingen naar laguna de las incas, in vulkanisch gebied, lekker warm water… prachtige zichten. Mmm

Morgen vertrek ik naar Peru!!

Groetjes en tot snel
Line

foto s spreken meer

2008-03-08T13:35:00.000-08:00

Ik kon op reis niet aan al mijn foto´s, dus post ik er nog wat extra...

foto 1: een van de laatste dagen in alto lima - spelen met de kindjes
foto 2: leerkracht van de kleuterklas was ziek dus ik nam even over, verhaaltjes uitvinden met de poppen
foto 3: met traanrode ogen op de foto met een deel van de kinderen in de hoekenklas - officieel afscheidsmoment en dus bijzonder emotioneel
foto 4: watervallen dicht bij samaipata - relax
foto 5: te paard in samaipata

afscheid en reizen

2008-02-25T08:15:00.000-08:00

Foto 1: De plaats waar het lijk van Che werd gevonden
Foto 2: Wandeling in parque amboro met gids en chilleen
Foto 3: Massa s vlinders in het bos en veel biodiversiteit
Foto 4: De watervallen...
Foto 5: El fuerte, incaruines - indrukwekkend!- bij samaipata

12-02-08
Hier ben ik terug met een volgend deel van Lines avonturen. ´t Is mijn laatste werkweek en normaalgezien vertrek zaterdag naar Santa Cruz, een bende “vrienden van hier” achterna die al eerder vertrokken zijn.
Eerst en vooral wil ik jullie wat vertellen over de Alasitas. Dit is een feest op de dag van 18 januari. Iedereen koopt in het klein wat hij eigenlijk in het groot wil, hetzij diplomas, moto, auto, voedingsproducten, veel geld, etc. Je kan een kleine ceremonie voor jezelf organiseren bij een van de priesters die er klaar zit met zijn schaaltje wierrook.
In heel la paz verkocht men op die dag massa´s minigeld en andere van die dingen. De gigantische markt eraan gekoppeld loopt nog door tot eind deze week.
Ik ben naar het Carnaval in Oruro geweest, het eerste weekend van februari. Dat was heel bijzonder. Weken op voorhand was het al een heel gedoe om een slaapplaats te reserveren (als je nie veel wilt betalen) en om plannen te maken voor het carnaval. Op de vrijdagavond voor het carnaval vertrokken we met een aantal bolivianen, belgen en een duitser. In het busstation stonden gigantische rijen om een ticket te bemachtigen. Ellenlange rijen zijn niks raars in Bolivia. Je komt ze overal tegen en ze staan vol mensen met geduld!!! Wij dus niet… De stoerste boliviaan wist iets te regelen door meer geld op tafel te leggen (4 ipv 2.5 euro) en we konden in een mum van tijd vertrekken. Onderweg werd de bus tweemaal tegenhouden door “politie van de migratie” en deze wilden onze papieren controleren. Bijna niemand van de toeristen (incluis mij) op de bus had papieren mee (want men had ons al beloofd dat we van alles beroofd zouden worden op carnaval). Ik bleef stil zitten en heb geen last gehad maar veel anderen hebben, geloof ik, wat betaald, of lang genoeg gezeverd… De (niet goed betaalde) politie heeft zo zijn manieren om aan geld te raken.
In Oruro. Na ons gerief te hebben geponeerd in een flat van een van de bolivianen gingen we alvast het parcours gaan verkennen. Ik weet niet hoe het carnaval is in Aalst (schandalig!) dus ik kan met niet veel vergelijken. Een groot parcours straten is afgezet met telkens aan beide kanten van de straat een tribune. Voor 8 a 10 euro koop je een plaatsje op de tribune. Overal waren een vuurtjes waar eten en drinken verkocht wordt en op straat bidet iedereen blikjes bier aan. ´t Carnaval staat bekend om het dronkenschap van velen van de eerste tot de laatste dag. Veel Bolivianen vertrouwden mij toe niet naar het Carnaval daar te gaan omdat iedereen daar zo dronke is. Als student in gent ben je natuurlijk veel gewent ;-p (toch niet veel gedronken) maar op het einde vond ik het toch ook wat te decadent. De vrijdag waren er al wat groepjes aan het spelen, we dansensten wat en in de vroegte van de morgen hield ik het voor bekeken.
De dag erna begon het echte carnaval. Gewapend met een plastiek vestje, waterballonnen en een busschuim gingen we in onze tribune gaan zitten. Er passeert telkens eerst een auto, versiert met koperen of zilveren schalen en bekers en de naam van de groep die komt. Daarna kwamen de groepen dansers. Ze waren PRACHTIG: Tot in de fijnste details zijn de kostuums uitgewerkt. Er is meestal een groot blazers en slagwerkorkest, die de typische carnavalhits van daar live ten berde brengen, samen met een groot aantal dansers.
´t Schijnt dat het kwestie is om “binnen te raken” in zo een groep en zo te mogen dansen voor “La Virgen”. Dit moet je verplicht drie jaar aan een stuk doen. Je dans is een soort offer aan de maagd, de “tour” door de stad is heel lang (hebben we ondervonden) en het laatste stuk doe je op je knieën. Dit gebeuren was van 10 uur ´s morgens tot rond 6-7 uur ´s morgens. Ik kan me niet goed inbeelden hoeveel mensen er aan mee hebben gedaan… massa´s kan ik je verzekeren.
Ik ben ook zwaar bekogeld geweest met schuim en waterballonnen. Ik denk dat je er als vreemdeling nog veel meer van langs krijgt. Op die manier leerden we wel wat volk kennen en dat was ook plezant, alhoewel dat ze iets te veel voor me wilden inschenken op het einde.
Tegen rond 3-4 uur ´s nachts zijn we met de stoet beginnen meewandelen. Hier en daar een trompet geprobeerd! Superleuk om zo mee te wandelen. De “veel te lange” (tschijnt 6 km, we sloegen een stuk af) stoet ging naar “ El Alba” waar de nog wakkeren stonden te feesten of dronken stonden te wezen. Ik was kapot, ik kon niet meer…

25/02/08
Ja amai, de tijd gaat snel. Ik zit nu in samaipata, niet zo ver van santa cruz, het is hier snikheet, en behalve de muggen steken, steekt niks mij tegen.
Het afscheid van Alto Lima, nu alweer een dikke week gelden was bijzonder emotioneel. Ik heb hard gewerkt de laatste week om nog vanalles in orde te krijgen. Diezelfde week gingen de kindjes voor de eerste keer weer naar school. De vrijdag, een uurtje voor de schooldag eindigde, kwamen alle kinderen in de hoekenklas, waar ik nog bezig was. Kleine speech van de directrice, 1000 knuffels, 100 tekeningen… Ik was bijzonder ontroerd dat het mijn laatste dag was en dat ik dus afscheid moest nemen. Ik heb er heel graag gewerkt.
Heb ook alle donnaties doorgegeven, behalve een deel die later kwam (in deze weken) geef ik hen eind maart door. DANKUDANKU
Het is raar dat de tijd die ik in la paz geleefd heb zo snel is gegaan. Het leek soms alsof ik er veel langer zou blijven he…
De zaterdagavond, 16 februari, vertrok ik naar Santa Cruz. Daar ontmoette ik de spanjaarden en belgen waarmee ik had afgesproken om te reizen. Het klimaat in santa cruz is enorm anders als in la paz. Mijn eerste avond werd een leuke zomeravond met terrasjes doen en rondslenteren in de stad.
De dag erna gingen we naar Samaipata, een gezellig dorpje op 2 uur van santa cruz. We nestelden ons op het plein en tegen de avond zaten we er met een grote groep van allerlei mensen. Reizigers zijn nogal sociaal, me dunkt. De dag erna gingen we baden bij de watervallen, dinsdag bezochten we de mini-zoo en gingen we paardrijden (ik sla wel in paniek bij galop). Na het bezoek in Vallegrande (alwaar che stierf) hadden alle spanjaarden en belgen ons verlaten. Nu op draai met iemand van Chilli. We deden een tweedaagse in park Amboro- Bella Vista. Een gigantisch park met een enorme biodiversiteit. Overal geluidjes van insecten, vogels en andere dieren. Prachtige bossen, rotsen, bergen… De eerste dag wandelden we 7 uren, de laatste twee uren moesten we doen in gietende regen, wat ook wel iets had. Overnachting in een huisje in het woud, ver van alles… De weinige mensen die in het park leven, hebben (volgens mij) een superrustig leven. De tijdsbeleving zal ook wel anders zijn voor hen. Als zij naar een dorp willen, moeten ze wachten tot er een jeep passeert. Je kan nooit zeker zijn waar je wanneer kan geraken.
Ik laat jullie, later schrijf ik meer.
Dikke zoenen
Line

Droevig Bolivia

2008-01-23T15:11:00.000-08:00

Hello,

Het is niet verboden iets op mijn blog te posten!!! Soit daar ga ik weer...

Een van de triestige verhalen die ik kan vertellen is bijvoorbeeld over vorige week. Na mijn werk ging snel kip en frietjes eten op mijn eentje. Ik kreeg het (natuurlijk) niet op maar voor ik het wist aten twee jongentjes (van 6 en 10 jaar, David en Eric), heel snel mijn bord leeg. Ik geef weinig aan bedelaars maar deze keer kon ik het toch niet laten van hen ook op een vers bord eten te trakteren. Ze waren volgens mij echt uitgehongerd. Ze vertelden een aantal zaken. Ze zouden in de straat leven en bedelen sinds hun ouders werden vermoord rond kerstmis. Ze slapen gelukkig wel bij hun oudere broers. Ik vroeg hen of ze geïnteresseerd waren om in een tehuis te wonen. Daar moesten ze niet veel van weten want volgens hen word je er “geslagen”. Ik voelde me erg emotioneel en vooral hopeloos dan. Ookal “help” ik een klein beetje in de projecten, de grote armoede is een feit, dit zal niet snel veranderen.

Ik deed vorige week samen met een Chileense, enkele huisbezoeken voor Alto Lima. Deze bezoeken doen we als element van sociaal-economisch onderzoek en dit onderzoek bepaalt wie (vanop de lange wachtlijst) aan ons project mag deelnemen, wie zich voor het nieuwe schooljaar (in feb) mag inschrijven. We bekijken de staat van het huis, stellen er vragen over, polsen naar het inkomen van de ouders, met hoeveel ze er leven. Ik zag enkele huisjes die er (volgens Sandra – die massa´s huisbezoeken doet) naar onze normen heel armzalig uitzagen. Sandra vertelde dat deze huisjes tot de middelmaat behoorden, er zijn er betere maar er zijn ook slechtere. Ik kan niet goed beschrijven hoe de huizen er uit zien maar het slechtste kamertje waar ik ooit in sliep is er in vergelijking mooi bij. We worden ook telkens ontvangen in “hun beste kamer”, een kleine ruimte met twee bedden waar het grootste deel van het gezin in slaapt. (2-4 per bed). Ik was dus wat geschrokken… Iets grappigs en heel onhandig is dat in “El Alto” iedereen zijn eigen huisnummer kiest. Opeenvolgende huizen hebben dus bijvoorbeeld 25, 8885, 1987 als nummer, soms zijn in de straat bv. 2 nummers 50, heel handig als je huizen moet zoeken...
Een beetje stom vind ik dat vanaf nu enkel 1 kind per gezin aan het project mag deelnemen. Zo wil men meer families bereiken. Zo mag bijvoorbeeld de jongste zus naar het project komen, maar de oudere zus (met veel meer problemen op school) moeten we weigeren. Het lijkt me een rare zaak.

Ben op reis geweest met de jongens van de instelling “eguino”. (groepsfoto) Ons tripje naar Cochabamba was van donderdag tot zondag, wel hebben er allemaal erg van genoten. Nog eens bedankt aan de geldschieters, alweer een goeie investering als je het mij vraagt.
We overnachtten in een instelling van Alalay van daar, handig dat we geen logement moesten betalen. Op donderdag gingen we oa naar het cinecenter in de stad. Het is een kinepolisachtig ding. Dergelijk complex is er niet in La Paz dus voor de gasten was het heel speciaal om daar naartoe te gaan. Ik waande me terug even in europa. Het is machtig om te zien hoe de gasten oog hebben voor het gebouw en zo, ze merken vele dingen op die wij al lang nie meer zien, zoals het comfort van de zetels, de toiletten, constructie van het gebouw, etc.
Op vrijdag gingen we naar het “parque acuatico”, een zogezegd (fantastisch!!) zwemparadijs. Ik hield alvast mijn hart vast want veel meer leuks dan een zwembad hield het niet in. Of beter gezegd, naar wat ik gewoon ben was het niet veel soeps, voor de jongens gelukkig wel. Ze hebben erg genoten. Ze kunnen allen wel niet goed zwemmen (oogje in het zeil houden dus). Het is niet duidelijk of ze crow of schoolslag doen, als ik vraag naar wat ze leerden zeggen ze mij dat ze gewoon iets doen om boven te blijven, Line toch, wat dacht ik nu!! Er was ook een glijbaantje (zie foto) van drie meter lang, die uitkwam in een klein maar diep zwembad. Ik probeerde hen allen mee te krijgen om van de glijbaan te gaan. Ik dacht eerst dat het om te lachen was, maar slechts 1 jongen + ik durfden van deze glijbaan (13 – 18 jarigen!!!). Ikzelf was ook een heuse attractie in het zwembad. Ik deed wat kunstjes met de jongens in het zwembad, op de handen staan, koprol, etc. je kent dat wel, en op den duur kwamen vreemde jongentjes hun kunstjes tonen en vragen of ze het goed deden. Ik werd ook constant bekogeld met waterballonnetjes door de badmeesters en anderen… (blond zijn e).
sAvonds deden we een spel met uitdagingen, opdrachten. Het was moeilijk om de jongens te motiveren maar uiteindelijk slaagden we er wel in. Het is trekken en sleuren om iets uit hen te halen maar het loont wel de moeite. Het “creatief zijn” is moeilijk voor hen.
Er is een fijne traditie in Bolivia, namelijk vanaf 14 dagen voor carnaval beginnen velen mensen te bekogelen met waterballonnen in de straat, of vanuit auto s. Het was dus oppassen geblazen en natuurlijk hebben we flink meegedaan aan “la Guerra”. Heb zelf ook mijn beste beentje voorgezet, bij wijze van oefening voor het carnaval, he.
Op zaterdag bezochten we “los portales”, een vreed sjiek huis van een of andere rijke (indrukwekkend en mooi, de jongens trokken hun ogen open bij zoveel luxe, maar denk dat ze er niet veel aan hadden), een expositie van foto s van beschilderde lichamen (heel mooi maar veel naakt voor de jongens!) en een museum met allerlei stenen en opgezette beesten (dit vonden ze heel interessant, iedereen wilde foto s van zichzelf met een of ander beest, zelf de volwassenen die mee waren). (foto van claudia en ik aan het museum) In de namiddag gingen we naar een groot (het hoogste van de wereld) christusbeeld kijken, heen en terug met de “teleferico”, heel spannend hoor. De sfeer zat er echt goed in.
sAvond deden we “noche de talentos” (zie foto) en opnieuw was het een hele opgave om het beste uit hen te halen. tWas uiteindelijk wel een heel geslaagde avond.
Twas een heel geslaagde trip maar als ik dit tekstje overlees, zie ik dat het niet weergeeft wat het werkelijk was. Voor mij was het heel intensief, ik werd overladen met gevoelens bij het samenleven met hen. Ik kon het niet laten om alles constant (stil bij mezelf) te vergelijken met de kampervaring die ik met onze kindjes heb, dan merk je een wereld van verschil tussen deze en andere kinderen. Je ziet dat ze stuk voor stuk te kampen hebben met hun problemen van nu en uit het verleden. Ze zijn ook een stuk minder ´verwend´ dan onze kinderen. Niemand klaagt bv. over het voedsel, ookal is het steenhard brood, niemand klaagt bij lange wachtrijen, etc. Ik was bv. ontgoocheld voor de kinderen (en mezelf) toen ik het waterpretpark zag (waar we zo veel hadden over gehoord) maar blijkbaar was het in de ogen van de kinderen wel een hele leuke plaats. Zo zie je maar…
In het algemeen zijn wij veel meer plezier, “kicks en tricks” gewoon. Ik ben opgegroeid met dans, sport en muziekles, volle dagen school, jeugdbeweging, kampen en reizen met mijn ouders. Thuis kon ik knutselen en spelen met een varieteit aan materiaal. Ik maakte muziek, vond verhaaltjes uit, legde allerlei verzamelingen aan… Het is niet raar dat ik nu minder moeite heb om creatief te zijn dan deze jongens en dat ik het veel gemakkelijker heb om mezelf ten volle te ontwikkelen. Wij zijn zo veel gewoon he.
Ik vrees dat ik door mijn tripje Bolivia, vol intesieve ervaringen + de rest van mijn leven (ook al geen gebrek aan ervaringen), een echt verwend nest ben. Wat zal ik nodig hebben aan input om tevreden te kunnen zijn?

(laatste foto is in de stad, geladen met waterballonnetjes)

Op reis met de kindjes!!!

2008-01-10T11:50:00.000-08:00

Hallo,
ivm het geld:

Met het schooltje in Alto Lima plannen we heel wat te doen. We gaan verf kopen om velden af te bakenen op de speelplaats, hinkelspelen te schilderen en de muren te versieren. Eventueel installeren we een schommel of een zandbak. We gaan ook herstellingen (laten) doen in de hele school (ruiten, dak, etc.), een tv-dvd-radio kopen, een muziekklas installeren (met allerlei instrumenten), allerlei boeken aankopen (wetenschappelijke tot romans, we hebben een groot tekort aan leerboeken), meer educatief materiaal aankopen, de hoekenklassen nog uitbereiden, etc. EN NOG VEEL MEER, super!

Veel commotie deze dagen. Met kidlink hadden we het plan om 2 dagen naar coroico te reizen met de jongens van casa eguino en el alto (25 kinderen). Dit met een bescheiden deeltje van de donnaties die ik voor Alalay ontving. We hadden alles al heel goed gepland...
Ik had erna in de wandelgangen ook al opgevangen dat de verschillende instellingen van Alalay normaalgezien een reisje doen maar dat er geen geld voor is dit jaar. Men plande een 4daagse reisje naar cochabamba, als deel van het therapeutische plan die de kinderen volgen (wel met recreatie als doel). De kinderen waren al voor een deel op de hoogte dat het niet door zou gaan (grote ontgoocheling!).
We hielden zojuist een vergadering met twee mensen van Alalay, ik en nog iemand van Kidlink. Het voorstel van Alalay was natuurlijk om hen de kans te geven (om met dat geld) hun reisjes uit te voeren. Ik moest beslissen wat we zouden doen (een beetje druk op mijn schouders hoor, ik tussen kidlink en alalay!). Uiteindelijk gaan we met Kidlink ons plan inpassen in het hunne waardoor de geplande reisjes van Alalay wel door kunnen gaan. De mensen van Kidlink zijn wat ontgoocheld dat ons plan niet door gaat maar de mensen van Alalay en vooral de kinderen (van de drie instellingen, +- 55 kinderen) zijn dolgelukkig. Uiteindelijk denk ik dat het beter is dat we (de reeds door alalay geplande) reis, die geintegreerd is in het therapeutisch plan laten doorgaan, dan perse iets nieuws te willen doen.
De kinderen lopen hier rond mij en vragen: "gaat het nu toch door?" en ik ben heel blij te kunnen zeggen dat het nu zeker toch door gaat. Dankzij jullie dus, voor 270 euros kunnen de 3 instellingen op reis!!! Hoera!!!
Enkel de grootste instelling (85 kinderen) kan nog niet op reis. In mijn financieel plan past het niet om hen ook nog te financieren maar ik bekijk het nog. Hangt natuurlijk allemaal af wat ik waaraan plan te geven. Wat denken jullie?
groetjesx
Line

Nog wat extra foto´s

2008-01-06T14:10:00.000-08:00

De eerste foto is op de feria del arte, alvorens aan de aptapi te beginnen.
De tweede foto is in de hoekenklas, de kindjes zijn vlijtig diagrammen aan het tekenen.

De drie laatste foto´s zijn nog in Tiahuanaco. Bij degene waar we allemaal met de armen in de lucht staan, zijn we de zonnegroet aan het doen, met onze ogen toe.

Daaaaaag
ps en post nog es wat om mijn blog e!

2008-01-06T12:47:00.000-08:00

DEEL 2

Als welkome verrassing besloten Ine en Hannes om vanuit Peru naar La Paz af te zakken om te delen in het kerstgebeuren. Oorspronkelijk was het plan om elkaar in Peru te treffen maar dit was een wat te strak plan voor mijn agenda. Het was vreemd en tegelijk ook heel normaal om mekaar hier te treffen… Uitgeweest (e Hannes ;-p), bijgepraat, wat rondgeslenterd in La Paz, etc. Ze gingen ook mee naar tkerstfeest.

Zoals ik al schreef had hermano Coco het fantastische plan om een gigantisch kersfeest te organiseren samen met zijn congregatie, met mij en anderen. De voorbereiding van het kerstfeest vergde heel wat handenwerk. Duizende cadeautjes voorbereiden is niet niks maar we hebben het met plezier gedaan. De cadeaus zijn uiteindelijk kleiner en minder waardevol uitgevallen dan was gepland. De grootst geplande geldbron viel uiteindelijk een week op voorhand weg en we moesten het stellen met de donnatie via mij en via 2 anderen. (jullie donnaties waren dus van reuzenbelang voor dit feest, nog eens dank u)
Het werd uiteindelijk een reusachtig drukke bedoening waar 3600 kinderen uiteindelijk een geschenkje kregen (een knuffelbeest, kwaliteitsvol snoepgoed en koekjes). De (in immens lange rijen) toekomende kinderen werden in groepen verdeeld bij het binnenkomen en kregen per groep ballonnen van een bepaald kleur. De meute werd wat opgehitst. Het werd een mooie namiddag met de boodschap, de cadeautjes, de ambiance, de gelegenheid.

OPDRACHT: Zoek op de foto waar Hannes, Ine en ik staan.
Naar mijn mening waren er ook een aantal zaken die iets minder goed waren zoals de manier van organiseren (: het verloten van de fietsen, een aantal dansen, het uitdelen van de cadeautjes, het wanhopig proberen 3600 kinderen te doen zwijgen, etc.) Ik hield ook niet echt van de overdreven christelijke tint van het gebeuren. De visie van coco kan ik ondersteunen maar de twee mensen die het gebeuren presenteerde hielden te veel van “jesus, jesus, jesus etc. “ geroep en alle gedraaide muziek was van christelijke bands (een bepaald nummer werd zelfs drie keer opgedrongen.). Ik denk dat ze met de plaats, de goeie geluidinstallatie, de prijzen, de cadeaus en de 3600 kinderen misschien een veel leukere activiteit hadden kunnen organiseren (en mijn vrienden van hier deelden sterk mijn mening). Ik bespreek het hele gebeuren nog met hermano coco.
Besluit: het is goed geweest maar ik denk dat het het nog veel beter kan.

De voormiddag van kerstavond arriveerden ook mijn ouders. Ik sleurde hen direct, samen met Ine en Hannes mee naar El Alto – het schooltje Alto Lima om het schooltje te bezichtigen. De kindjes stroomden toe met hopen om vandaar uit met bussen naar het reuze (hierboven beschreven) kerstfeest te gaan. Hannes, Ine en mijn ouders waren “te bezichtigen”. Grappig hoe de kindjes en moeders kijken naar hen (mij zijn ze al gewoon he)…
In twee overvolle bussen (er was bijna geen vierkante decimeter meer vrij) kwamen we daar aan.

Kerstavond was een beetje anders dan anders. Mijn ouders lagen met hoofdpijn en een slechte maag in bed. Ikzelf ben naar casa eguino geweest, de oudste jongens van de instelling. Ze kregen de kadootjes en Belgische chocolade en daarna hebben we gedineerd. Ik was wat emotioneel na kerst met hen te vieren. Het zijn kinderen zonder ouders, niet gewenst of slecht behandeld door hun ouders, die al een hele tijd in Alalay leven. Ik heb toch wel bewondering voor hoe sterk ze door het leven gaan. Lekkere kip met rijst en sla gegeten, een feestmaaltijd (hier leer ik "eenvoudige" voeding op een andere manier apprecieren).
Na het kerstfeest bij de jongens ging ik nog langs op freds flat waar ook Ine en Hannes en anderen zaten. Zij hadden enkel een halve hutsepot kunnen versieren.

Op kerstdag ben ik met mijn ouders naar Valle de la Luna geweest. Dit is een prachtig maanachtig landschap met vreemdsoortige rotsen. Door dat bepaalde gesteenten harder zijn dan anderen zijn door erosie rare vormen ontstaan.Voor een laatste avond met Ine en Hannes (toch voor de komende 3 maand) gingen we naar het “kerstfeest” bij een aantal andere vrijwilligers van Alalay. Dikke zoen voor Ine en Hannes.

Eerlijkgezegd was ik doodmoe door de voorbij weken. Ik had het gevoel dat ik niet had stilgezeten. Gelukkig ging ik met mijn ouders de dag erna voor een ontspannende trip naar coroico. Voor een euro en een half gingen we in een minibusje, door indrukwekkende landschappen (we hebben de “dodenroute” waar af en toe bussen afvallen toch niet genomen) naar een hele andere wereld, de yungas. Door het samenkomen van het klimaat van de cordilla real (gebergte) en de amazone ontstaat er een aangenaam warm maar vochtig microklimaat. In coroico ziet het er wat jungle-achtig uit, maar dan zonder lastig beesten en overdadige warmte. We hadden (een voor ons bescheiden prijs) een luxe hotel met prachtige tuin zwembad, ruime kamers met hangmatten op het balkon. We hebben heel hard genoten… Een gids heeft ons ook de mooiste plaatsjes in coroico getoond. We deden een wandeling door de bergen en zagen tal van prachtige orchideeën, 3 immense watervallen (die op de foto was wel de kleinste), plantages (kofie, coco, mandarijnen, bananen, etc.). We kregen de weetjes van de gids over amerikanen die een voetbalveld installeren (om helicopters te kunnen laten landen), controle van de cocavelden (zie foto), de druglaberatoria (nu instelling voor kinderen), generaal Barby (oorlogsmisdadiger), etc. Kortom het was een perfect tochtje. En daarna terug naar het zwembad he… Het lijkt allezins een stuk aangenamer leven in coroico, dan bijvoorbeeld in la paz. Door de natuurlijke rijdom, het klimaat, kan je er gemakkelijker overleven.

Na een nachtje zwaar uitgaan vertrok ik met mijn ouders naar Copacabana en Isla del sol. Ook dit was een geslaagde trip. We zagen (voor mij opnieuw-foto´s in een eerst blogpost) het immense en mooie titicacameer, de historische rijkdom (ruines van de Inca´s, Tihuanaco) en de huidige levensstijl op het idylische eiland isla del sol. We werden ook rondgeleid door een 8-jarige gids in rotsen (waar niemand komt) met allerlei functies voor de inca’s van vroeger (incabed, bidplaats, galg, lichtgaten waar zon en maan samenkomen, etc. ).

Ouderjaarsavond was ook anders dan anders maar zeker een geslaagde avond. Met een aantal mensen hebben we een diner voorbereid die ook mijn ouders vervoegden. Twaalf uur was een chaos van vuurwerk, heel rap 12 druiven eten (voor elke maand een druif die voorspeld hoe zoet de maand zal zijn, ook wensen doen) , knuffels, kussen en champagne! Leuk moment. Erna zijn we nog tot in de vroeger uurtjes uitgeweest.

Na wandelingen in La Paz, een aantal musea, bezoek aan Tiahuanaco, lekkere ontbijtjes en etentjes zat de trip er op voor mijn ouders. Ik daarentegen heb nog 3 maand te gaan. Het ziet eruit of die gaan vliegen.

Vrijdagavond ging ik naar de "independizacion" van 3 jongens van casa eguino. Dit is een soort van afscheidsfeest waarbij voor familie en anderen officieel wordt bevestigd dat de jongens zelfstandig gaan leven. Veel emotionele speechen, kadoos, etc. Men gaf op een symbolische wijze de kinderen terug aan hun families. Ik kreeg er zelf de tranen van in mijn ogen. Sommige jongens groeien echt goed op in de instelling. Ik ben trots op hen. Het was raar om dan ouders van die kinderen te zien die indertijd (omwille van bepaalde redenen) blijkbaar niet voor hun kinderen konden zorgen maar dan toch trots en tegelijk beschaamd op de gelegenheid aanwezig zijn. Er werden nieuwe beloftes gemaakt om verantwoordelijkheid op te nemen voor de jongens.

Deze dagen zijn een periode van afscheid nemen van vele mede-vrijwilligers. Bij sommigen ben ik toch een beetje triest dat ik hen niet meer ga zien. Maar soit, het is al leuk geweest en het gaat nog leuk worden.

In deze dagen denk ik ook wel veel aan mijn vrienden en ik ben heel blij met de kaartjes en mailtjes die ik ontvang. Ik zal proberen alle mails kaartjes zorgvuldig te beantwoorden vandaag en komende week. De laatste weken kon ik er precies geen tijd voor nemen…

dikke zoen voor iedereen

2008-01-06T12:32:00.000-08:00

DEEL 1
Hello,
Ik weet niet waar te beginnen vertellen over de voorbije maand (al?!). Het eerste wat ik kan zeggen is dat het super druk geweest is maar ook superplezant (chance!).

Voor ik begin te vertellen wil ik nog eens iedereen bedanken die geld heeft gestort of gegeven voor de twee vooropgestelde doeleinden die ik eerder beschreef. Ik heb uiteindelijk een hele grote som kunnen verzamelen. Ik vertel hieronder nog meer over wat er mee is gebeurt. Van wie ik het mailadres kreeg, kon ik al eens mailen, anderen kunnen via mijn ouders ook nog post verwachten, mijn vrienden en familie krijgen ook een dikke knuffel als ik terug kom…
Ik krijg mailtjes van mensen die nog willen storten, ´t Is natuurlijk nog altijd allemaal super welkom, tgaat naar tschooltje in alto lima. 776-5939930-38 vermelding Alalay

Ik zal maar vertellen in chronologische volgorde gezien dit in onze tijdbeleving het handigst is.
Toen ik terug was van Uyuni had ik nog 2 weken om de hoekenklas in orde te krijgen voor de “feria del arte”, een soort schoolfeest waar iedereen werd verwacht het beste van zichzelf te geven. Alle klassen met de werkjes van de kinderen werden getoond en er was een show voorzien met dansen, toneeltjes en allerlei van de kinderen. Ook de twee hoekenklassen werden getoond. Ik heb vooral gewerkt aan de tweede klas die volledig gericht zal zijn op de oudere leeftijd. Beide klassen zagen er goed uit op het toonmoment (veel complimenten) maar in januari zal ik nog massa´s werk hebben om de werking van de klassen beter voor te bereiden, maar misschien moet ik hierover niet in detail treden.
Om het schoolfeest te eindigen hielden we aptapi. Dat houdt in dat iedereen voor iets van eten zorgt. We legden al het eten op een groot plastiek en daarna was het aanvallen geblazen. Op een paar vreemdsoortige patatjes na heb ik niet veel gegeten, je moest namelijk rap zijn en met je vingers grabbelen (zie foto) om eten te hebben (en ik was er mentaal nog niet op voorzien).

We zijn op schoolreis geweest naar Tiahuanaco! Super plezant reisje. Bij vertrek was het regen aan het gieten verwachten we het ergste van de dag. Gelukkig klaarde de hemel op toen we uit de bus stapten, we hadden er immers ook voor gebeden. We hielden een grote picknick. De kinderen hadden allerlei kip, aardappel en rijsttoestanden mee, opnieuw deden sommigen aptapi. Ze keken me wat raar aan met mijn broodjes. Als cultureel bezoek is Tiwanaku zeker de moeite. De zonnetempel en andere ruines van de (pre-inca) tiahuanacobeschaving van 1500 jaar gelden. De kinderen luisterden aandachtig naar de gids (die we dankzij geld van jullie donnaties konden betalen) en volgden met enthousiasme de toer. Wist je dat men in de Tiahuanacobeschaving een pinvormig metaal bond om de hoofden van de babytjes zodat deze een punthoofd kregen (enkel voorbehouden voor de rijken)!!?

Het einde van het jaar is ook de tijd van evaluaties. Met kidlink hielden we de hele dag evaluatie. We bespraken alle voorbije maanden van het jaar in detail. We maakten een zorgvuldige analyse van verloop en van verbeteringsmogelijkheden. Men is van plan om Kidlink nog veel meer uit te bereiden, om veel meer telecentrums te installeren in La Paz en in de dorpen. Het grootste probleem is tot nu toe het gebrek aan computers. Men wil ook lessen geven aan ouders (zoals nu het geval al is in alto lima) maar een probleem is dan bijvoorbeeld analfabetisme bij velen. De evaluatiedag was best gezellig. We hadden tijdens de middagpauze oa ook een gesprek over “het eventueel uitbreken van een burgeroorlog” die sommigen voorspellen. In die weken waren er inderdaad heel wat geruchten door de situatie in Santa Cruz (die verklaarde zich op 8 dec voor een groot stuk onafhankelijk) maar het lijkt toch niet zo´n vaart te lopen. In januari is er ook een referendum, de mensen moeten opnieuw gaan stemmen. Ik vroeg wat ik het beste in het geval van een burgeroorlog en men zei me dat ik vooral veel voedsel moest inslaan. Maar echt, voor de rest lijkt het hier verre van een burgeroorlog. Namelijk kerstsfeer alom.
Ook met Alto Lima hielden we een evaluatie. Ik ben heel wat wijzer geworden over de situatie van de school. Blijkbaar is die met een minimum aan materiaal (zelfs geen ruiten) opgestart en zijn er conflicten geweest tussen de plaatselijke kerk en het schooltje, met de eerste directieleden (die uiteindelijk opstapten). Ook de visie van het schooltje is grondig veranderd. De school evaleerde van huiswerkklassen naar een school die extra uitleg, oefeningen, hoekenwerk, computerles, allerlei activiteiten, voeding, tandenborstels, etc. aanbiedt. Een integrale steun aan de families dus. De grote vraag is “wat het schooltje allemaal voor de kinderen en de families” zou kunnen betekenen. Volgens mij gaat het schooltje nu echt de goede weg op. Dankzij de vele donnaties die ik voor het schooltje ontving zal men nog heel wat aankopen, herstellingen kunnen doen.
Tijdens de evaluaties werden er heel wat bedankingen uitgesproken voor iedereen. Men uit blijkbaar heel hard zijn dankbaarheid in de kerstperiode.

Op 18 december, als laatste dag van het schooljaar dat de kindjes kwamen, hielden we een kerstfeest in Alto Lima voor de kinderen en de ouders. We versierden de school, er kwamen (plaatselijke) clowns, de directie en leerkrachten brachten een kerstboodschap, er waren opnieuw optredentjes door de kinderen, ook ik heb ook voor de 1e keer daar een liedjen ten berde gebracht (die niemand verstond), de kinderen kregen een kadootje (visput!) en een paneton (een soort brood die hier typisch is met kerst- de onze gemaakt in het kinderdorp), we aten en drinken iets, een noorse deelde kerstmutsen uit aan iedereen (haar iedee van een perfecte kerst?!), etc. Kortom iedereen ging tevreden naar huis.

De foto staat niet goed maar het lukt mij precies niet om hem te draaien of weg te doen.

Met mijn beide werken deden we ook van “amigo secreto” waarbij je een kadootje moet kopen voor de collega “van wie je zijn naampje trekt”. Een heel groot verschil tussen de gegeven kadootjes van de bolivianen en de niet-bolivianen. Ik kreeg bijvoorbeeld een plastieken bloemen klok-nachtlamp, met heel veel liefde gegeven natuurlijk. Ik vond het verschil tussen de verschillende smaken “grappig” maar ik respecteer ze natuurlijk. Een ander verschil in cultuur merkte ik wanneer we met de mensen van Alto Lima besloten eens samen uit te gaan. Na een tijdje praten merkten we dat we het hadden over verschillende betekenissen “uitgaan”.
Uitgaan voor mij: Na 8 uur, samen in een bar of dansgelegenheid, met consumptie in de hand. Liefst een beetje dansen, of gewoon heel veel praten en dit tot in de late uurtjes.
Uitgaan voor de groep leerkrachten van Alto Lima: in de namiddag een ijsje gaan eten of in het prado (grote straat in het centrum) gaan wandelen (kijken naar de kerstversiering), etc. Zij gaan nooit (!!!) uit naar bars of dergelijke, drinken geen alcohol (geen van hen). Wat doen ze dan wel? (vroeg ik hen) Ze gaan naar de kerk, komen naar het schooltje, etc. Misschien moet ik alvast eens mijn visie op uitgaan veranderen (het zou mijn gezondheid goed doen).
Hoe decadent zullen ze mij niet vinden…

Met de collega’s van Kidlink bereidden we kleine pakketjes (koekjes, snoep, melk) voor de straatkinderen. Het was wel plezant om die aan hen uit te delen. Ik nodigde hen ook allen uit voor het grote kerstfeest in Satelite (zie een beetje verder in de tekst).

Men heeft men nog maar eens bestolen. De week ervoor had men mij (op de markt in El Alto) in mijn gezicht gespuwd om zo mij af te leiden om me te kunnen bestelen. Het is toen niet gelukt, ik had mijn rugzak goed vast… (dank u trui, ik dacht aan jouw tips!!) De week erna is het jammergenoeg wel gelukt. Dit keer met een geheel ander tactiek. We kwamen van een feestje met een een hele bende en stonden op de stoep. Ik stond aan de zijkant van de stoep. Er passeerde een rode sportwagen in volle vaart en die slaagde er in mijn tasje van mij lichaam te gritsen, snijden in een halve seconden. Het duurde even voor ik besefte wat er gebeurde. Ik mijn gsm en wat geld kwijt. Valt uiteindelijk nog mee… Allen bellen naar mijn nieuwe gsm of vast nummer. (mieke bewees dat het werkt om te bellen!)
GSM 00-591-79511983
Vast toestel:00-591-2-2443824

2007-12-03T16:37:00.000-08:00

Foto 1 Lekker eten op het eiland "incahuis", de chauffeurs altijd werkend aan hun auto omdat het zout geen goed doet...
Foto 2 Immense zoutvlakten...
Foto 3 Idylische taferelen, de gekleurde meren, flamenco´s
Foto 4 De groep vrijwilligers van alalay

Foto 5 Line in de wind!

Hello,

Ik heb een koortsblaas op mijn lip: twee mogelijke verklaringen, ofwel heeft een ziel me gekust of wel een spin ’s nachts… (volgens een Boliviaanse vriend hier)
Magisch om de verhalen te horen van sommige Bolivianen, hun betekeningsgeving aan alles.

Toen ik vorig weekend op reis was, is er van alles gebeurd in Sucre. Evo Morales en companen hebben een nieuwe grondwet goedgekeurd. De vergadering ging blijkbaar door in een militaire basis en niet iedereen was aanwezig. Daardoor ontstonden opstanden bij de rechtse oppositie. Er waren rellen en er vielen uiteindelijk 3 doden. Er wordt veel over gepraat nu. Ook de slechte verhouding tussen Santa Cruz en La Paz komt altijd terug naar boven.

De 24ste december is er in El Alto een immens gebeuren voor 3000 kinderen uit de armste wijken van El Alto. PAV4-14, een vrijwilligersorganisatie (waar coco de straathoekwerk deel van uitmaakt) organiseert dit voor de tweede keer voor “de meest onbeschermde kinderen” of “kinderen in risico” (om in de straat terecht te komen.) De bedoeling is hun “un momente de felizidad” te geven, we verzorgen voor hen allerlei lekkers en kerstcadeautjes. Dit is misschien geen structurele steun maar ‘tzal volgens mij super zijn voor de kindjes. Mijn ouders stuurden alvast naar hun vrienden of ze geen zin hebben om een duit in het zakje te doen. Ik ben zooooo blij dat er mensen gestort hebben. DANK U DANK U DANK. Ik ga dit weekend rustig het hele plan vertalen voor die dag en dan stuur ik het naar jullie door. Achteraf zorg ik ook voor foto´s he. Aan de mensen die nog twijfelen om te storten, niet twijfelen!

Nieuws op educatief vlak. Elk schoolgaand kind krijgt van Evo 200 bolivianos (20euro) per jaar om de schoolkosten te helpen dragen (dit is de tweede keer zo). Er wordt hier en daar getwijfeld of dit geld ook wel daarvoor besteed wordt…Bv. Ouders die anders niets doen voor hun kinderen, kunnen dit geld ook zo ophalen.
Sommige van onze kindertjes leven echt armzalig, met 8 kinderen in 2 bedden in een krotachtig kamertje… (Maar ’t zijn de leukste kindjes!) ’t Geld kunnen ze zeker gebruiken daar.

Een beetje indiscreet van mij (daarom klein lettertype) maar ik wil mijn verwondering delen over de lonen van mijn collega’s. De coördinatrice van Alto Limo verdient 700 bolivianos per maand, dwz 70 euros. Als psycholoog of pedagoog zou je eerder 2000 bolivianos of 200 euro verdienen per maand, of toch ten minste als je al een aantal jaar werkt. En daarbij komt dat veel van mijn collega’s keihard werken en vele uren kloppen, Claudia mijn huisgenoot is er één van.

Ik ben alvast een beetje nerveus voor zaterdag. Er is een soort van “toonmoment”/feest in het schooltje in el Alto Lima. Ouders en andere nieuwsgierigen (zoals mensen van Alalay) komen kijken naar de klassen, dus ook mijn (nu twee) klassen. Ben nog gaan shoppen voor meer materiaal voor de kinderen. Twee trekrugzakken vol materiaal… De tweede klas is bijlange nog niet in orde, dus nog veel werk… Gelukkig helpt een vrijwilligster van Chilli mij heel goed met vertalen en alle oefeningen, spelen die met taal te maken hebben.

Ben gister naar een voetbalmatch geweest (voor de eerste keer in mijn leven): FC La Paz tegen The Strongest oftewel Los tigres. Er lopen veel militairen in dat stadium. Tussen het groepje die-hard fans en het plein staan bijvoorbeeld 8 militairen met een meterlang geweer… voelt toch maar raar hoor. Vele (dikwijls hele jonge) kindjes verkopen er van alles. Ik vind het altijd schrijnend om te zien hoe hard vele jonge kinderen moeten werken.

Ik ben twee weken geleden naar een schoolfeest geweest van een secundaire school in mijn straat. Een mede-vrijwilliger uit Bolivia had mij daartoe uitgenodigd. Alle leerjaren hadden een typische dans uit bolivia ingestudeerd (duidelijk welke vanuit de jungle kwamen). Ze hadden daarvoor de traditionele kostuums voor elke dans gehuurd. Alle dansen en bijpassende kostuums waren heel verschillend. De kostuums zijn fantastisch, veel kleuren, verschillende ontwerpen, pluimen, sandalen of rare schoenen… Eerlijkgezegd zijn onze kostuums voor alles veel saaier...

En om te eindigen: DE TRIP
Ik ben vorig weekend naar Salar de Uyuni en Reserva de Fauna Andina Eduardo Avaroa geweest: de zoutwoestijnen, zandwoestijnen, vulkanen, bergen, geisers, gekleurde meren, thermale baden. En dit alles samengepropt in 3 dagen.
We vertrokken met 12 vrijwilligers van Alalay: 8 (atheïstische) Spanjaarden, 3 (streng-Christelijke) Noren en (?) ik… Een zootje ongeregeld. Het is een plezante bende met vooral veel verschillen in opvattingen over het leven, dit leverde ons gespreksthema’s zoals bv. geen sex voor het huwelijk, de reden voor vrijwilligerswerk (andere vrijwilligers hebben blijkbaar vooral veel klachten over Alalay), etc.
We vertrokken met twee jeeps, twee chauffeurs, twee kokkinnen (die voor ons de maaltijden verzorgden). Een eerst stop vlakbij Uyuni was een treinenkerkhof. Oude verroeste immense treintoestellen. Verder zagen we de eerste dag de indrukwekkende zoutwoestijnen met bij behorende dorpjes (die overleven door zout – voor consumptie, artisanaliteiten, toerisme), bergen, eilanden midden de zoutvlakten (wij bezochten incahouse – eiland vol cactussen, waar we ook een maaltijd namen). De zoutvlakten lijken zo speciaal maar anderzijds ook niet omdat het landschap lijkt op dat van een meer met hier en daar een eiland. Het is niet zo dat je daar een potje zout kunt nemen uit de vlakten voor de bereiding van je maaltijden. Zout voor consumptie wordt eerst opgehoopt in de vlakten (hard en ongezond werk) en ondergaat dan een proces van “iodising”. Het weggenomen zout groeit door de zon en door het water zo weer aan. We overnachtten in een zouthotel in San Juan en hadden een gezellige avond samen + prachtige zonsondergang. Ik had wel een constante zoutsmaak in mijn mond, we leken zout in te ademen. Geen douches, maar daar hadden de meest “punk”-achten meest last van.
De tweede dag begon met prachtig landschappen, vlakten en bergen (door de salar de Chiguana). Een eerste stop was bij een militaire post (laatste stop voor grens met chili vermoed ik). Onderweg prachtig landschappen, de vulkaan op de achtergrond, stops bij vreemde en indrukwekkende rotsen. Overal zie je ook kuddes lama’s of alpaca’s en soortgelijken. Daarna zagen we 4 verschillende meren. Mooie kleuren, flamenco’s, paradijselijk uitzicht etc. en maar foto’s trekken. Na de meren gingen we door een groot stuk zandwoestijn, indrukwekkend, af en toe speciale rotsen, zoals “arbol de piedra” (een rots die op een boom lijkt). De laatste stop die dag, de Laguna Colorada was toch wel een van de mooiste uitzichten. Het water kleurt rood door het effect van de wind en de zon op de micro-organismen… Het meer telt ontelbare flamenco’s. We overnachtten in een dorpje dicht bij de Laguna Colorada. Iedereen was doodop, we kregen de boodschap dat we de morgen daarna om 4 uur ’s ochtends zouden vertrekken.
De derde dag vroeg uit de veren om in bijtende koude te vertrekken naar de geisers. Veel plassen met opborrelend modderachtig of gekleurd water, ook fonteinachtige geisers. We werden gelukkige ook beloond voor het doorstaan van deze koude. We gingen namelijk in thermale baden. Superwarm, deed lekker veel deugd, spijtig voor de gene die geen zwemgerief mee hadden, maar we kregen iedereen er toch in. Op de terugweg aten we in het gezellige dorpje Villa Mar, verder stopten we nog in Valle de Rocas, alwaar we een klapband kregen. De rotsen zagen er van op een afstand wat uit als een oude stad. Na een laatste stop in San Cristobal (een nieuw stadje) en terug ontelbare prachtige landschappen, kwamen we terug in Uyuni aan.

Saluutjes en tot de volgende.

PS. Mijn ouders op bezoek over drie weken!!
PS. Heb mijn telnr. aangepast, ik vergat de nullen
Gsm:00-591-79501018
Vast toestel: 00-591-2-2443824

2007-11-19T17:06:00.000-08:00

Hellootjes,
Ben al weer wat beter, nog niet optimaal maar soit. En ik (hopelijk)had/heb dus Salmonella… Het enige voordeel daarvan is de kilo’s die je er mee verliest, en dan nog… Ben toch al weer es uit geweest dit weekend. Ik ging uiteten enkele dagen geleden met Claudia en toevallig zat een Belgische man aan onze tafel. Hij nodigde me uit voor een receptie voor de verjaardag van de koning met een hoopje Belgen die in Bolivia verblijven. Ik ging er naar toe met een koppel Belgen (die via mijn blog Alalay leerden kennen en hier een maandje komen werken!). Het bleek een deftige bedoening te zijn. In het begin voelden we ons niet zo op ons gemak tussen de kleedjes en kostuums. Maar na de Brabançonne gezongen te hebben, champagne gedronken en hapjes gegeten, werd de sfeer wat losser… Een zekere mevrouw De Backer (ze is attaché of zo) organiseerde dit feest en na het zingen riep ze “leve de koning” (stel je voor)! We ontmoetten heel wat rare figuren maar aangezien ze deze blog kunnen lezen… We praatten met veel mensen en uiteindelijk begonnen velen zelfs nog te dansen: Leuke avond!
Zondag ben ik naar Cholitas wrestling geweest in el Alto. Een worstelwedstrijd tussen allerlei creaturen. Duidelijk voor een groot deel omgevormd naar het behoeven van de toeristen (incluis toeristensouvenir, toeristensnack, etc.). De toeristen zaten rond de “boksring” (of hoe noemt men dat vierkant!?) en de Bolivianen in een tribune errond. Ninjas, skeletten, andere rare gemaskerde maar ook Cholitas (!!de traditioneel geklede vrouwen met wijde rokken, twee vlechten en een bolhoed!!) namen het op tegen elkaar. Je kon wel zien dat het meeste ingestudeerd was en ze dus (gelukkig) niet zomaar op mekaar gingen motten. Het was af en toe een beetje komisch theater, bv. de scheidsrechter die duidelijk het spel beïnvloedde en daarna op zijn bakkes kreeg of iemand die ongenodigd en met veel allures mee kwam vechten. Voor sommige bolivianen is dit hun dagje uit. Ik kwam er ook enkele van mijn straatkindjes tegen die beweerden er elke week te komen, ze keken vreemd op mij daar te zien.

Voor de rest ben ik er weer ingevlogen wat betreft het werk. Met kidlink organiseren we donderdag een tentoonstelling van de tekeningen die de kinderen gemaakt hebben in paint. Ik hoop dat er veel van de kinderen zelf op gaan afkomen maar vrees een beetje dat ze misschien toch niet zo nadrukkelijk uitgenodigd zijn.
In Alto Lima ben ik bezig aan het organiseren van een 2e hoekenklas. De klas die we nu hebben houden we voor kleuter tot 4e leerjaar. Een tweede klas zal meer gericht zijn naar de oudere kinderen, 5e tot 8e leerjaar (bij ons 2e middelbaar hé). IDEEEN ZIJN WELKOM (ivm wisk, taal, creativiteit, wetenschappen, kom op leraren!) Ben oa toeristische brochures aant verzamelen om hen wat over hun land te laten zien. Ik vind het nog altijd plezant, het organiseren van dat hoekenwerk. Het is enkel wat ontgoochelend dat bv. de poppen al verdwenen zijn, hier en daar al materiaal ontbreekt, dozen kapot zijn… Een belangrijk aandachtspunt blijft om hen om te leren gaan met materiaal.
Het straathoekwerk is wat verwaterd doordat ik er de laatste weken niet veel bij was. Soms heb ik het gevoel dat ik toch niet genoeg tijd heb om alledrie te blijven doen maar ik wil gelijk geen laten vallen… Ik zie nog wel.

Het is hier nu ongeveer zomer, met warme en dan weer iets koudere dagen, af en toe stortbuien (maar tot nu toe overdrijven ze er niet mee vind ik;-).
Ik bekijk wat ik allemaal nog wil zien in Bolivia en omstreken… veel te veel. Ik zal mij moeten beperken.

Ah ja en voor mensen die willen berichten of bellen.

Gsm:00-591-79501018

Vast toestel: 00-591-2-2443824

Line_ostyn@hotmail.com

Line Ostyn (heeft graag post!!)
Avenida 6 de agosto 2195
Edificio esmeralda - piso: mezaninne
La Paz - Bolivia

Doei

fotootjes

2007-11-11T10:31:00.000-08:00

Aangezien ik niet veel te vertellen heb, post ik wat foto's he... ´t Zijn rustige dagen, ik probeer niet veel uit te steken en uit te rusten.
Freddy in da house... Van woensdag tot deze morgen. Hij is nu alweer vertrokken om vrijwilligerswerk te gaan doen waar de aardbevingen geweest zijn in peru. Daarna komt hij terug om tot mei in la paz te wonen. Hij gaat zijn thesis schrijven over de politiek met Evo Morales hier. Claudia en anderen konden hem alvast talrijke boeiende contacten en info bezorgen... Ben benieuwd naar zijn thesis.
Deze foto was op de weg naar Arica, toen ik nog niet ziek was. Prachtige uitzichten onderweg...

Zieke Line + Steun alalay!

2007-11-07T07:26:00.000-08:00

Maandag 5 november
Hellootjes,
Ik ben een beetje ziek… Ben donderdag vertrokken naar Chili, Arica met een noorse en een spaanse (een andere spaanse maar dezelfde noorse). Een trip van 8 uur die echt de moeite is om te zien, ook vanuit de autobus, naast de ongemakken van 8 uur in de bus te zitten natuurlijk. In 8 (eigenlijk 10 uur) daal je meer dan 4000 meter en ook het landschap verandert drastisch. Aangekomen in Arica (badstad) hebben we wat gewinkeld, gegeten en oh god karaoke. Vrijdag morgen ontbijt en vanaf erna moest ik constant in de gaten houden waar ik naar het toilet kon gaan (krampen!!), de details bespaar ik jullie. We hebben nog wat (ik zo goed en kwaad als het kon, de andere twee met veel meer enthousiasme) gewinkeld. Arica is een plaats om heel goedkoop te winkelen, veel bolivianen komen er kleren kopen om hier in de straat te verkopen. Ik voelde me niet al te goed meer. Na het bezoeken van een uitzichtpunt (el Morro) en Arica voelde ik me nog veel slechter. Ben ´s avonds en ´s nachts met koorts in bed gebleven terwijl de andere een feest zijn gaan bouwen, hun volste recht natuurlijk. Koortsige nacht, niet goed geslapen. Soit allemaal niet zo interessant he. Koorts de dag erna was weg maar bijna niks gegeten (wel geprobeerd) tot zondagavond. Zondagavond wel gegeten maar is me terug niet goed bevallen. Vandaag ben ik dus niet gaan werken en straks heb ik een afspraak met de doktor. Ben benieuwd hoe dat gaat zijn maar Claudia gaat met me mee dus dat zit wel snor.

Dinsdag 6 november
We moesten heel lang wachten tot we bij de dokter mochten gister. Via de moeder van Claudia wist ik dat deze “private” dokter een van de betere dokters is (duur!!!). Een andere optie, om naar een publieke dienst te gaan heb ik niet overwogen. De mensen met minder geld moeten dit wel doen, voor hen is het ook goedkoper. Voor deze (mindergoeie) dokters moet je van 3-4 uur in de morgen aanschuiven bij een dienst om een ticket te hebben (heel aangenaam als je ziek bent). Daarna kan je zoals aan de lopende band op consultatie gaan bij een dokter, die natuurlijk niet veel tijd voor je heeft… En als de regering verandert, dan krijg je andere dokters!!!
Soit ik ging dus naar de “betere” dokter. Die zei me dat ik nog altijd koorts heb en een infectie heb opgelopen (misschien een maand geleden al) die dit weekend heel erg werd. Ik had al veel eerder naar de dokter moeten gaan. Ik moet un tests doen (bloed, uitwerpselen) en maandag de resultaten en heb ik een nieuwe afspraak. Voor de rest antibiótica en vitaminen en ETEN!!! Amai eten kan zo smaken als je zo lang niet veel hebt gegeten.
Met spijt in het hart ben ik vandaag niet gaan werken, ben wel in blijde verwachting van freddy die elk moment aan mijn deur kan staan.

PS !!!STEUN ALALAY!!!
Over iets anders. Sommige mensen lezen mijn blog en vragen of ze iets financieel kunnen bijdragen. Dit kan en is zelfs zeer aan te raden!!! Ik heb zo juist met Claudia gebeld (de oprichtster van Alalay) en ze zei mij hoe je best te werk gaat.
*Je kiest hoeveel geld je wil geven.
*Wil je het geven voor iets specifieks ( bv het schoolproject in Alto Lima, de voeding voor de kinderen in de instellingen, Kidlink, straathoekwerking, etc.) of gewoon algemeen voor Alalay (dan beslist Alalay wat ze met jou geld doen.
*Je stort het geld op mijn rekening of je heeft het mee in dollars aan mijn ouders (voor 22 december).
*Ik bezorg je het officieel bewijs van je gift.
*Als ik terug ben kan ik allerlei materiaal tonen: foto´s, het boek van Alalay, etc. en ik kan natuurlijk vertellen…
Ik verzeker je dat het geld hier goed wordt besteed!!! Onder hun motto is “alles is mogelijk” blijven ze als organisatie groeien en dit door het geld van donaties. (ookal hebben ze er vaak niet genoeg). Zoals ik al eerder schreef is je geld hier veel meer waard. 10 euro is bv 100 bolivianos en daar kan je hier bv 3 goeie gezelschapsspelen mee kopen of 100 broodjes, of 3 kindjes naar de dokter, etc.
Van het geld die mijn allerliefste vrienden in de spaarpot staken op mijn feest. Is de helft al goed besteed (ik probeer zuinig en weloverdacht te werk te gaan ;-). Goeie investering!! Voor de andere helft beoog ik natuurlijk hetzelfde.

in vrede

2007-10-27T18:13:00.000-07:00

Schoolfeestje in schooltje alto lima waar ik werk... Presentatie door de kinderen van info over bolivia, la paz, de typische dansen, etc.

De kindjes willen altijd op de foto!!! Als ik mijn fototoestel bovenhaal moet ik blijven fotos trekken. 4e foto is de hoekenklas, ze amuseren zich de kindjes maar er moet nog veel verbeteren in de hoekenklas (nog een lange weg te gaan dus)

Ik amuseer me nog altijd heel hard hier. Geplaagd door keelpijn en een wankele maag weliswaar maar ik laat me niet doen e. Ik heb een harde werkweek achter de rug.
Gisteravond heb ik opnieuw straathoekwerk gedaan. Het is verbluffend hoe sommige kinderen, jongeren hier leven… vanalles proberen verkopen ofwel stoned van de “vuelo” en “clefa”, zwanger of niet, met of zonder kindje aan je hand of op je rug… Ze vormen groepen en hangen wel goed tesamen dat is wel positief. Een van mijn taken hier is dus om een aantal van hen naar kidlink te krijgen (een aanbod van computerles etc. ) in vaste uurroosters, in groepen, ... geen sinecure kan ik je verzekeren. Het interessante aan mijn werk nu is ook dat het de eerste keer is dat er iemand EN in de straat EN in kidlink werkt. Dat is bevordelijk voor de communicatie, de communicatie is heel slecht. Heb zelf ook al frustraties ervaren daaromtrent. Je overtuigt bijvoorbeeld met man en macht een aantal jongeren om te gaan (wat al heel moeilijk is) en dat wil men die namiddag hen toch geen computerklas geven… zo´n dingen.
Ik gaf ook zelf aan dat een aantal van de “jongere” vrijwilligers (van casa eguino) veel met straatkinderen omgaan op een “spontane” wijze en heb zo gesuggereerd dat we via hen misschien aan meer publiek kunnen raken… misschien zal het werken he. Men is alvast blij met mijn ideeën.
Wat heel verschillend is met Belgie hier is dat men hier niet erg aan hun “netwerken” werkt, terwijl dit heel belangrijk is in de hulpverlening in Belgie. Het eerste wat ik hier zou organiseren is meer contact tussen alle verschillende organisaties en uitwisseling van expertise. De gasten zouden veel beter toegeleid worden naar alle verschillende diensten. Maar aangezien de overheid niets van hulpverlening doet is, er niks centraals is dit wat moeilijk. Geen enkele organistie probeert wat de “bundelen” of communicatie tot stand te brengen.
De overheid doet hier niks e…
Ik heb verschillende interessante gesprekken gehad de laatste tijd hier. Zo was er de discussie tussen de vrijwilligers en Claudia (mijn huisgenote) waarom de kinderen in de tehuizen om 5 uur smorgens moeten opstaan (van 3 tot 18 jarigen) .. de jongsten zouden slaaptekort hebben enzv… Claudia vertelde dat dit is om de kinderen voor te bereiden op het leven die ze zullen hebben ( die nooit eenvoudig zal zijn) , als men zal studeren zal men namelijk tegelijk moeten werken, een huis onderhouden,… Men wil ze dus zo voorbereiden op hun toekomstig leven. Met een aantal vrijwilligers hadden we natuurlijk bedenkingen maar het is heel moeilijk om er eenduidige uitspraken over te doen.
Kinderarbeid is ook zoiets. Een van onze verankerde normen is dat kinderen niet moeten werken. Hier werken vele kinderen keihard en lange dagen. In een van de mini-bussen, dingen verkopen, etc. Een groep doet het “om hun ouders te helpen” en een andere groep doet het om zelfstandig te overleven, bv. De grote groep schoenpoetsers. Het is echt moeilijk om hier iets tegen kinderarbeid in te brengen, het is zodanig gewoon hier… Om maar de te zwijgen van de kinderen die zich prostitueren voor geld en allerlei andere praktijken.
Vorige week hebben “een groep vaders” in Ceja (wijk in el alto) een reeks bars platgebrand. (Zie artikel over prostitutie in de morgen) Ze deden dit omdat hun kinderen naar deze bars gaan en er niet gezonder op worden natuurlijk… Toen ik daar een voormiddag werkte zag ik er bijvoorbeeld een jongen midden in de straat liggen (halfdood of stomdronken?) en niemand kijkt erna om. De actie van de vaders valt natuurlijk af te keuren maar is te begrijpen als je weet dat de overheid niets doet aan praktijken van dergelijke bars en ook niks doet om jeugd te beschermen tegen allerlei invloeden (wat in Europa heel belangrijk is e)
Er zijn bijvoorbeeld ook allerlei kleine cinemazaaltjes in sommige wijken in el alto. Daar vertonen ze allerlei pornofilm. Ook jonge kinderen in de straat zien deze films en worden er verschrikkelijk door beïnvloed.
Vorige week kreeg ik te kampen met een moeilijke situatie. Een aantal kinderen in de straat waar we mee praten waren constant “seksuele” gebaren aan het maken, maakten er een sport van om mijn achterste aan te raken of om heel dicht te komen. Je kan er kwaad om zijn maar coco (de straathoekwerker waar ik mee samenwerk) zei dat deze kinderen vaak misbruikt zijn geweest (of seksuele spelletjes doen voor geld) en altijd naar van die pornofilms gaan. Ik wordt er gewoon heel triestig van. Deze kinderen zijn geestelijk al zo misvormd. Ze snuiven ook constant clefa. Ik probeer ze dan enkel een moederlijke knuffel te geven… wat kunnen we doen…
Weet je dat coco, de straathoekwerker vroeger zelf als kind in de straat leefde? Dit is wel en fantastisch uitgangspunt (bewijs dat het kan) voor de kinderen om hen te motiveren om iets met hun leven toe doen. Coco heeft zelf echt als kind op straat geleefd, drugs gebruikt, in de gevangenis gezeten… fantastisch hoe hij is kunnen worden hoe hij nu is (hij zelf heeft 4 bloedjes van kinderen die soms mee gaan met het straathoekwerk!).
Nog over iets anders. Gisteren tijdens het straathoekwerk zagen we op een plein een christelijke bijeenkomst. Een hiphopachtige jonge gast kwam in een “coole” manier verkondigen (met omkadering van het ministerie) samen met andere jonge gasten hoe goed god en christus zijn en dat we christus moeten zoeken, bidden etc. Een litenie van veel te lang naar mijn gedacht… Soit tot zo ver kon ik nog volgen. Daarna begon hij een soort “duiveluitdrijving” met een van onze straatkinderen (een gast die een tijd in een tehuis van alalay zat maar un weer op straat is en gebruikt). Deze dingen had ik enkel gezien in film en reportages over van die “gekken”. Hij legde zijn hand op het voorhoofd van die jongen, schreeuwde allerleid dingen over god en de bijbel, daarna liet men de jongen achterovervallen en kreeg de jongen een gigantische huilbui. Ik kreeg maar heel nare gevoelens bij het hele schauwspel. Coco vroeg me waarom ik me er slecht bijvoelde. Hij vond het blijkbaar allemaal veel meer normaal. En waarom ik niet religieus, gelovig ben? Geloof ik in God? En wat ik vond van de invloed van mtv clips die men daar ook vertoont. Jah, waar te beginnen…

Over reizen. Ik wil natuurlijk heel graag vanalles van bolivia zien. Het probleem is dat ik hier echt wel mijn werk heb. Ik moet een beetje plannen wanneer ik wat wil gaan doen… Ik denk dat ik in februari wel wat ga reizen, een aantal weken aan een stuk. In december neem ik ook wat vrij als mijn ouders komen. Men is niet zo happig op mensen die een week vrij vragen en zo. Ik heb al een aantal weekendjes gedaan he. Ik twijfel wat over wat ik hen wel en niet kan vragen en misschien blijf ik nog twee weekjes langer in maart, gewoon om wat tijd te hebben om te reizen, … ik zie nog wel.

Ik laat jullie.

Bedankt voor de leuke berichtjes op mijn blog en de mails…. xxx Line te paard!!!

Sorata

2007-10-16T11:14:00.000-07:00

Foto van uitzicht op la paz, altijd heel moeilijk de illimiani te pakken te krijgen.
Voor de rest uitzichten in sorata, prachtig,...

Volgende foto was op de terugweg van de grotten van san pedro. We hielden alledrie ons hart vast omdat we zo snel over deze wegjes scheurden met de taxi. Maar we zijn godzijdank veilig aangekomen.

En het aapje en het poesje niet te vergeten... (casa reggae)

Hello,

Voor het moment ben ik een beetje ziekjes. Al mijn spieren doen pijn, ben wat zwak en ik heb maagpijn… weet niet zo goed waarvan. Ben vandaag niet gaan werken. Hopelijk morgen beter.
Ik heb een heel fijn weekend achter de rug. Ik ben samen met Estefania (Spanje) en Simi (Noorwegen) naar Sorata geweest. Het is de startplaast voor vele trekkings in de bergen, een heel rustig en mooi dorpje in een groene vallei. De uitzichten zijn er indrukwekkend. De klimaatsveranderingen tijdens de wandelingen zijn ook bijzonder. Van heel warm naar heel koud tussen de wolken. Mijn companie was wel aardig tegenovergesteld. Simi is van het “sjieke” type die nooit voor minder dan sterren hotels gaat, ze wilden dan ook op een paard of ezel in de bergen gaan.. Estefania wilde voor veel klimmen en het hotel met de duizend sterren gaan (tentje geleend van hermano coco, coordinator straathoekwerk). Ik zat er qua gewoonten en wensen een beetje in het midden.
Allereerst was de heenrit naar sorata met de bus een groot avontuur. We deden de vrijdagavond de afdaling met een grote bus in bergwegen die eigenlijk amper wegen te noemen waren, het was dikwijls angstinboezemend. De remmen van de bus kraakten en piepten… Misschien was het wel beter dat we nie veel zagen tijdens de rit, dit doordat het al donker was en er geen lichten zijn.
Uiteindelijk huurden we een gids, Emilio van zaterdagmiddag tot zondagmiddag en gingen we met hem in de bergen tot aan laguna chillata (klein blauw meertje aan de voet van illampu, grote besneeuwede berg). De toch was prachtig (de uren dat er geen wolken waren en we ver konden kijken). De tocht was ook superlastig, ik heb wel wat afgezien en Simi twee keer zoveel. Heengaan was alleen maar klimmen en teruggaan omgekeerd. We waren allevier heel tevreden bij het aankomen aan het meertje, we hadden weinig uitzicht omdat het heel bewolkt was toen. We picknickten, maakten een vuurtje, vertelden verhalen, etc.. De gids was ook heel aangenaam, hij is ayamara en aymara´s willen niet dat we foto s van hen trekken omdat we dan hun ziel stelen (maar ik geloof niet dat hij daar zelf in geloofde). De nacht was minder aangenaam. Ik had het wat koud in de tent en kon echt niet slapen hoewel ik doodmoe was van de tocht. De volgende dag bekeken we enkele ruines van incas dichtbij het meertje en wandelden we terug. Het afdalen leek een tochtje van niks vergeleken bij het klimmen.
Aangekomen in Sorata gingen we na een maaltijd nog naar de grot van san pedro met een ondergronds meertje. Wel de moeite maar jammer dat men er nu niet meer mag zwemmen.
Onze “terugkomplaats” tijdens het hele weekend was casa reggae. Een simpel hotelletje met bar buiten, leuke muziek, vele kleine katjes, grote honden, een aapje en kerels die te veel smoorden. Emilio en zijn broer (die de keet uitbaat) waren toffe mensen en een grote hulp en we konden bij hen terecht voor alle vragen.
Moe en voldaan namen we de minibus terug naar La Paz (om toch niet in die grote oude bus) ons leven opnieuw te moeten wagen.

Ah ja en vorige week was er benefietavond voor alalay. Zie ook http://www.verdwaaldezwerver.be/ Dit is de site van een gast die vrienden van mijn ouders kennen, waardoor hij eens langskwam bij mij op de bewuste alalay benefiet avond. Hij beschrijft mij en wat ik hier doe op zijn site. Het was een walking diner met 1000 genodigden, heel veel verschillende gerechten, superlekker....

Ziehier foto van de benefiet (ik, riki en simi):

ciaou

Na een volle maand...

2007-10-07T11:43:00.001-07:00

Hello,

La Paz is nog altijd een zotte stad en ik leef nog altijd (waarvoor ik god elke dag moet danken).
Ben een beetje moe want ben twee avondjes uitgeweest. Het uitgaan kan hier heel gevarieerd zijn. Vorige week ben ik es salsa gaan dansen (leuk!), vrijdag ging ik met een ander meisje naar een stoere rockbar met veel gasten die artisanale dingen verkopen (ze maakten vanalles voor ons om ons te imponeren), gisteren met andere vrijwilligers gaan dansen, etc.
Ben hier wel een rare toer tegengekomen vrijdag en ik zal zorgen dat ik het niet meer tegenkom. Ik moet me goed bewust zijn dat ik hier in een totaal ander land ben e… Ik liep een klein stukje alleen ´s nachts naar huis, terug van de bar. Normaalgezien 3 minuten wandelen. Er kwam een auto naast mij rijden en de man in de auto zei dat de twee die achter mij liepen mij zouden overvallen en dat hij naast mij zou blijven rijden. Daarna zei de man dat ik moest instappen en dat hij me thuis zou afzetten. Ik wist al niet wat te geloven en begon erg bang te worden.( ik heb al veel verhalen gehoord over dergelijke toestanden) Heb toen twee gasten aangesproken en heb gevraagd of ze mee wilden wandelen met mij en zo kwam alles in orde… Toch wel erg geschrokken. Blijkbaar niet verstandig om snachts alleen op straat te zijn. Line toch!

STRAATHOEKWERK
Ik ben nu ook begonnen met straathoekwerk. Het is wel het meest shoquerende gedeelte van mijn werk ... Ik ga met coco (iemand die zelf vroeger kind van de straat was) en Isabel (een geschifte waalse) naar el alto en plaza san fransisco. Daar ontmoeten we verschillende groepen kinderen. Van schoenpoetsers tot jonge moeders. Velen snuiven lijm en ze doen niks om dit voor je te verbergen. Ik zag zelf “de dealer” aan het werk. Als je bij hen bent inhaleer je vaak ook per ongeluk van deze lijmgeur, ze hebben de gewoonte (vooral de jongens) om heel dicht te komen (ik moet constant oppassen dat ze me niet bestelen). Het valt me op de veel van de jongens littekens in hun gezicht hebben. Het ergste vind ik vooral de situatie van de jonge kindjes die deze jonge moeders op hun rug hebben. Ze hangen daar maar als een speelpop op de rug, terwijl de moeders lijn aan het snuiven zijn. Deze jonge kindjes hebben dus al op voorhand heel weinig kans om iets van hun leven te maken.
Sinds een paar jaar zou er wel meer georganiseerd zijn voor de kinderen in de straat. Er zijn heel wat tehuizen. Er is bijvoorbeeld een tehuis voor schoenpoetsers. Die gasten werken dus de hele dag maar hebben ´s avonds wel een plaats om te slapen. Er zijn dus heel wat zaken maar de vraag is of ze goed zijn, of ze perspectieven voor de kinderen bieden.
CASA EGUINO
Voor dit werk heb ik nu de eerste videosessie georganiseerd, dit verliep wel vlot. Een nieuwe taak van mij zou zijn om straatkinderen naar “kidlink” toe te leiden. Groepen te vormen onder hen en hen op vaste tijdstippen naar de ´computerlokalen´ te laten komen zodat ze kunnen internetten, zodat ze vanalles kunnen bijleren door de programma´s die we hebben.
CASA ALTO LIMA
Volgende week ga ik heel wat aankopen doen voor alto lima met het geld van tfeest. De aankopen zijn vooral educatieve en andere spelen. Het lijkt me een hele nuttige aankoop want naast wat oude en kapotte spelen is er niet zo heel veel leuks voor de kindjes.
Ik heb ook al heel wat van het internet gehaald en ineengeknutseld voor het hoekenklaslokaal. Het lokaal ziet er goed uit. Tijdens lesuren die we er al doorbrachten willen de kinderen, groot en klein vooral graag met het minikeukentje en miniwerkplaats spelen. De moeilijkheid bij het hoekenwerk, is dat het lokaal moet dienen voor kleuters tot 14 jarigen, ik moet dus nog veel meer materiaal hebben en alles beter organiseren. Er is nu ook iemand van noorwegen die hierbij helpt.

Ben vorige week ook nog in het kinderdorp geweest op zaterdag. (Op een uur en een half hiervandaan) In het weekend zijn de kinderen daar zonder veel begeleiders. Gitaar gespeeld, gevoetbald, gebasket, etc. Was erg verbrand van de zon en nu al aant vervellen. Een van de kindjes wou ik het liefste mee naar mijn appartement nemen. De driejarige Rolando is zo schattig maar zo triestig… Mijn moederhart begint te spreken denk ik.

In de straat waar ik woon is er een mooie oude cinemazaal waar nu latijns amerikaans filmfestival is. Heb al wat films gezien. In November begint het europees filmfestival.

Grappig wel dat veel mensen ook vertrekken of weg zijn. Heb al wat afscheidsfeestjes gemist. Ine en Hannes gaan naar Guatemala om te beginnen, Katriene zit in Geneve, Koen en Caroline gaan naar Mexico (via hun reactie geraak je op hun blog), Arne zit in Brasília, Matthias naar Chilli, Joachim naar Frankrijk, Joeri zit nog altijd in Portugal, andere Joeri al een jaar in Peru, Fred komt eind oktober ook naar La Paz… wat is dat toch met ons? Waarom blijven we niet gewoon in het mooie belgenland en waarnaar zijn we wel op zoek? ;-)
Ik laat jullie. Schitterende ideeen voor activiteiten, hoeken, films zijn nog altijd welkom. Allezins al heel erg bedankt aan sommigen.

Groetjes en dikke zoen
Line
Ps Op de foto: Claudia mijn flatgenoot en sam de hond

1e tripje + werk

2007-09-26T06:38:00.000-07:00

Ik heb het gevoel dat ik heel veel zou kunnen vertellen maar ik zal het niet te lang maken. Ik ben nu aan het typen op mijn werk in alto lima. Het is er muy frio (heel koud) omwille van de hoogte. Ik heb juist een koude portie puree en vlees binnen. Het is hier nogal dikwijls zo dat je je eten koud moet verorberen.
Ik heb juist een fijn weekend achter terug. We gingen naar copacabana en isla del sol in het titicacameer. Ik ging met en spaanse en een canadese int begin. Op het eiland isla del sol is het alsof je terecht komt in een vorig tijdperk. Er is niks gemotoriseerd. Alles wordt versjouwd op door lama s, ezels of op de eigen rug (in zo n typisch gekleurd doek), van baby s tot bakken bier, tot zelfs kasten. Men loopt er ook rond in de traditionele kledij. Het eiland is voor een groot stuk (vroeger) bewerkt geweest. De Inca s zouden degenen geweest zijn die begonnen zijn met alle terrassen voor de landbouw, daardoor zien de bergen er “gestreept” uit. Je kon er gemakkelijk in een hotelletje logeren voor amper 2 euro. We zijn van de zuidkant naar de noordkant van het eiland gewandeld. Prachtige uitzichten, ruines van inca s, heel veel kindjes die snoep of geld vragen, etc. De mensen wassen hun kleren in het meer, om te douchen of om stromend water te halen moeten velen ook emmer of bidon per bidon meezeulen of laten meezeulen door de lastdieren. Het was een hele belevenis om mee te varen met de gemeenschapsboten, waarin naast mensen ook allerlei materiaal naar het eiland wordt gebracht (als enige weg ter bevoorrading). Het enige lastige aan de reis was mijn ademhaling. Ik werd bij de minste inspanning heel kortademig en dat was hard voor alle beklimmingen. Wat coca gekouwd... Ik heb wel wat afgezien maar dat doet me ook wel deugd he... Net als hier in alto lima. Ik heb ook terug een staaltje gezien van hun (bij)gelovigheid, in copacabana was er een soort berg die pelgrims beklimmen. Bovenaan koop je in miniatuur wat je in de komende tijd hoopt te verkrijgen. Je kan er ook allerleid religieuze riten beleven. Verschillende "priesters" (meen ik) wachten je op aan hun kleine altaartjes.
Voor mijn werk ben ik nog altijd even enthousiast.
Vooral voor hetgene in alto lima: het hoekenwerk. Vrijdag geef ik samen met iemand anders en korte “cursus” (ik in de mate van het mogelijke... ) over wat hoekenwerk juist is en wat we gaan proberen... Ik heb mezelf voorbereid met een samenvatting (doelen, richtlijnen, etc.) in het spaans voor elk. Bedankt voor de tips van sommigen, ik kan ze goed gebruiken!! De komende weken ga ik proberen om te beginnen met het hoekenwerk (met het materiaal die we al hebben), proberen op welke manier we met de kinderen in de hoeken kunnen werken. Ik weet niet in welke mate de kinderen gewoon zijn om zelfstandig of met opdrachten te werken. Alles valt dus af te wachten. Het schoolsysteem is hier wel helemaal anders vrees ik waardoor ik soms niet echt een goed aangrijpingspunt heb. Ik stuur later wel eens foto s door van het schooltje. De accomodatie is niet zo aangenaam maar ok. Kleine koude klasjes, weinig materiaal, etc. Verder kan ik gerust heel lang bezig zijn met het knutselen van educatief materiaal vrees ik. Dus iedereen die sjablonen van fiches, educatieve spelen of werkbladen digitaal heeft staan kan er ons mee helpen.
Voor het werk in casa eguino wacht ik nog wat af. Ik heb videosessies + bespreking voorbereid voor straatkinderen, kinderen in twee tehuizen en deze sessies zijn volgende week. Donderdag wil ik “ciruculo de cultura” beginnen voorbereiden, een activiteit omtrent een thema voor in de tehuizen. Men gaat ook een tentoonstelling doen met een reeks tekeningen (in paint) van kinderen van de straat en uit de tehuizen. Een taak van mij is om de tekeningen die we gaan gebruiken wat “meer af” te maken, dit vind ik wel een rare opgave.
Waarmee kan je me helpen:
Ø ideeen voor goeie films voor kinderen tussen 9 en 18 jaar
Ø ideeen voor activiteiten omtrent een welbepaald thema
Ik hou ervan om telkens van mijn werk naar huis te wandelen. Gesprekjes met de schoenpoetsers, de markten van de heksen (met gedroogde kleine babylama s), La Paz die eigenlijk een grote markt is, het uitzicht om u tegen te zeggen (je ziet de hoogste besneeuwde toppen altijd voor je neus), etc.

Hetgene wat ik hier het meeste mis is een goed gesprek in eigen taal, hoewel dat hier hoe langer hoe beter gaat in het spaans. Ik ben misschien soms nog wat te ongeduldig. Het is wel fijn met mijn huisgenote en ik heb ook al een hoop mensen leren kennen.

Vanavond afscheid van een chileen die teruggaat en van de spaanse (waarmee ik op weekend ging) die naar santa cruz gaat wonen. Hopelijk nog tijd om dit op mijn blog te posten.

Veel groetjes en vanavond beantwoord ik mails (nog nie veel tijd gehad)

Line

foto´s

2007-09-16T12:29:00.000-07:00

Hello,
Van woensdag tot vrijdag heb ik een cursus gevolgd over therapeutische gemeenschap. Deze was super interessant (theorie + praktijktips) en dit had ik eigenlijk niet verwacht. De cursus ging door in het instituut (het kinderdorp), samen met 14 andere vrijwilligers uit europa. Ik was de enige die niet als opvoeder in zo´n aldea zou werken in santa cruz of la paz maar twas toch fijn. t Was wel raar om in zo´n groep gesmeten te worden, lekker sociaal doen (pff), was de enige die geen taalgenoot had en ik moest dikwijls tolken tussen degene die enkel spaans spraken en het engels van de andere. Ook tijdens de lessen soms. Tijdens de cursus moesten we er leven zoals de kinderen er leven. Om 05.45 (hallo!!) opstaan, klusjes doen, ontbijten, etc. een strak schema!! Dit als onderdeel van de "therapie". Het geloof is er een hele sterke factor om het werk te doen. We kregen ook elke dag een spirituele sessie (in een engelstalige of spaanstalige groep). Als enige niet echt spaanstalige in de spaantalige groep heb ik wel af en toe gekke bekken getrokken. "God is onze vader en doordat hij ons hart heeft geraakt zijn wij allen als vrijwilliger naar hen gekomen, etc. " We werden op het einde ook uitgebreid geëvalueerd (en groep en door de opvoeders). Over mij werd gezegd dat ik er in het begin wat "afstandelijk" ben maar dat ik dat dan uiteindelijk helemaal niet ben en dat ik goed werk zal leveren en dat ik behulpzaam was voor de vertalingen en blablabla. Er moest ook elke dag iemand coördinator zijn en de laaste dag was ik dat. We moesten ook een ei bijhouden tijdens de 3 dagen, bij de evaluatie werd je gedrag dan vergeleken met je gedrag tegenover het ei ( ik was de mijn kwijt maar gelukkig leidden ze er niet te veel uit af).

De kindjes leven daar tegader in verschillende huizen, ze bakken er brood, leren naaien, technische zaken, verzorgen een aantal dieren, etc. Bloedjes van kinderen! Het is wel shockerend om te horen wat die kinderen al hebben meegemaakt. Bijna alle meisjes (hoe jong ook) kwamen al in aanraking met prostitutie, velen zijn afhankelijk van vuelo (lijm, olie, tinner) als ze de eerste fase van het programma beginnen... en zo kan ik doorgaan. Ik ben heel benieuwd om es mee te gaan met het straathoekwerk...

Mijn huisgenote vertelde daarjuist over het systeem in Bolivia ivm naar school gaan, werk zoeken, sociale zekerheid,... Het is hier allezins totaal anders dan in België. Zij heeft bijvoorbeeld 5 jaar psychologie gestudeerd en heeft enkele een bachelor diploma, een master kan je enkel in het buitenland verkrijgen. Studeren is voor de ´rijkeren hier´(die gaan naar privescholen) en dan naar het buitenland. Tenzij je naar de staatschool wil maar de kwaliteit van het onderwijs is daar slecht en je moet heel wat doen om binnen te raken. Als je dan al binnenraakt krijg je les in een klas waar 4 keer zoveel leerlingen zitten (rechtstaan dus!) dan het lokaal aankan, de leerkrachten staken ook veel, etc.

Ben gisteren naar een feestje geweest in el Alto bij Chilenen, deze hadden hun nationale feestdag of zo. Het was heel gezellig. Eerst was er een kerel die constant bewogen liederen aan ´t zingen was en een ander die poezie voorlas, best wel grappig... Men had chileense gerechten verzorgd en later op de avond werd er ook gedanst (en ik moest wel meedoen). Met enkele van deze ga ik ook samenwerken en dat zie ik supergoed zitten.

Volgend weekend ga ik normaalgezien met een spaanse naar het titicacameer. Ben benieuwd...

Thanx voor de leuke mails, leuk om te horen dat ik ´gevolgd´wordt, doet echt deugd.
Bedankt ook voor de berichtjes ivm het hoekenwerk. Ik kan alle tips gebruiken. Ik verlang eigenlijk tot ik echt begin te werken (ipv rondgeleid te zijn), tot nu toe heb ik nog nie veel gedaan (de cursus enzv).

Veel groetjes en een dikke kus aan allen...

Mijn werk hier

2007-09-11T13:42:00.000-07:00

Hallo,
Hier ben ik alweer.

Ik beschrijf het ene project heel uitgebreid omdat ik van sommigen van jullie wat tips of hulp wil vragen. Sla het gewoon over als je enkele dolle fratsen en anekdotes wil.

Het werk die ik zal moeten doen:
PROJECT CASA ALTO LIMA – elke dinsdag en woensdag
In El Alto (arme buurt in het hoogste gedeelte van La Paz) is er een soort van (naschools) schooltje “Casa Alto Lima”. In El Alto gaan de kinderen in de voor – of namiddag naar school. Hun ander deel van de dag gaan ze naar Casa Alto Lima , waar ze in verschillende klasgroepen begeleid worden om hun huiswerk te maken, andere oefeningen te maken en te spelen (want de meeste kunnen dit ook niet zo goed). Dit is dus preventief werk omdat er heel veel uitval is van deze kinderen doordat ze niet ondersteund worden in hun schoolse activiteiten. En het is o zo belangrijk dat de kindjes naar school gaan!! Velen van hen komen terecht in de straat (enige alternatief). (Voor de kinderen is het soms makkelijker om op straat te wonen omdat ze dan hun inkomsten zelf kunnen houden)
Deze “lessen” verlopen dikwijls nogal chaotisch. De begeleiders zijn geen leerkrachten die opgeleid zijn maar mensen van een katholieke gemeenschap daar (voor zover ik weet). Tijdens de les die ik meevolgde deden de meeste kinderen gewoon wat ze wilden, enkelen waren wel bezig aan hun huistaken en enkelen maakten extra oefeningen... Sommigen zijn echt wel slim maar aan anderen is het uiterst moeilijk om uit te leggen dat “13 + 12 gelijk is aan 25”.
Mijn chef (Suzanna) vertelde me dat ze meer structuur wil in deze klassen. Ik zou de aanzet moeten geven voor het ontwikkelen van meer structuur daar, ondersteuning van de leerkrachten en een soort van “hoekenwerk” installeren zoals we bij ons ook hebben in het lager en in het kleuter. Ik vertelde haar dat ik het niet zag zitten om “commentaar te geven” op hun manier van lesgeven daar, dat ik zeker eerst langer wil meedraaien in hun werking (ik voel me absoluut niet in de positie om anderen de les te gaan spellen, ik zie nog wel wat ik wel en niet kan doen). Ik ben wel begonnen met het opzoeken rond hoekenwerk. Dit hoekenwerk komt tegemoet aan verschillende de niveaus van leerlingen in de klas (kinderen van verschillende leeftijden en met verschillende capaciteiten zitten samen). Het doel zou zijn dat kinderen eerst hun huiswerk maken, dan extra oefeningen en dan hoekenwerk. (ipv de chaotische uren)
MIJN VRAAG AAN IEDEREEN DIE IETS VAN HOEKENWERK KENT:
Tips voor het ontwikkelen van dit systeem
Tips voor het ontwikkelen van een “krachtige leeromgeving”, stimulansen bieden aan de kinderen
Tips voor ontwikkelen van materiaal voor deze hoeken (taalhoek, wiskundehoek, WO hoek, spelletjeshoek, etc.)
De 260 euro die jullie zo gul doneerden zullen waarschijnlijk voor het ontwikkelen van dit materiaal gebruikt worden.

PROJECT KIDLINK elke maandag en donderdag
www. Kidlink.org – internationaal ondersteunend programma voor kinderen
daar zou ik instaan voor het ontwikkelen van “extra-curriculaire” activiteiten
meer erover later (geen zin meer om te typen)
En de vrijdag die ik over heb doe ik opzoekingswerk.

Anekdotes:
- Om de mensen hier te sensibiliseren om het zebrapad te gebruiken lopen er mensen rond, verkleed in zebra s, ze tonen de zebrapaden en leggen uit wat je er mee moet doen...
- Hoewel ik een tv heb met 75 kanalen, wast er een vrouwtje mijn kleren in de badkuip voor 70 cent, hebben we geen verwarming etc.
- Ik laat de hond zelfs al uit!
- Etc.
Veel stakingen hier: Class war threatens Bolivia over Morales reforms (geinteresseerden?)
Farmers rally to back presidential programme & Leadership blames clashes on US interference

Morgen vertrek ik naar het “kinderdorp” voor een driedaagse cursus.
Hasta la proxima
Line

Wat kom ik hier doen?

2007-09-10T14:45:00.000-07:00

Hola!
Ik kwam eigenlijk om foto´s te posten maar de batterij van mijn fototoestel is plat.

Vandaag in een ander huis van Alalay geweest waar een aantal jongens wonen die vroeger in de straat leefden, er komen ook schoolkinderen voor bepaalde lessen, begeleiding, etc. Morgen bespreek ik met mijn chef wat ik ga doen, mijn plannen voorleggen... Ik vertel er dan wel meer over. Ben wel benieuwd! Woensdag tot vrijdag volg ik een curus over therapeutische gemeenschap.

Het weekend verliep wel vlotjes. Vrijdagavond naar een optreden en zaterdagavond mee met claudia naar exklasgenoten van haar. Beetje saai... (ze zaten er allemaal vodka en rhum te zuipen) veel meer zin om opt gemak wat te lezen (echt!), etc. Wist niet goed wat gezegd en zijzelf waren allesbehalve sociaal. Ben zaterdag een gitaar gaan kopen. Ik kwam terecht in straatjes die nogal middeleeuws leken, de fruit- en groentenmarkten van hier... ik heb foto´s nodig he. Zalige wandeling met heel veel nieuwe indrukken van La Paz. Ben vrijdag en zondag ook gaan wandelen in La Paz met Katrien (meisje die ik ken van BTC) die hier een paar dagen is. Uitzichtpunten, heksenmarktjes, het stadion van La Paz, plaza Murillo etc. Leuk om haar ervaring met het land en de stad te horen. Ze wist me de mooiste en leukste plekjes te tonen. Als ik alle restaurantjes, plaatsen, bars moet bezoeken die zij, Claudia en anderen aanraden dan blijf ik beter een paar jaar....

Ik ben absoluut niet meer hoogteziek... wel andere kwaaltjes die ik jullie zal besparen. Het weer zal alleen maar verbeteren naar het schijnt, daar de lente bijna begint!!! (hoe zit dat daar met die klaplong van Joram??)

groetjes en tot snel

mijn adres

2007-09-07T08:12:00.000-07:00

Om verwarring te vermijden, onderstaand adres is inderdaad mijn adres, zoals opgemerkt ziet het er wat anders uit (geen postcode enzv) maar het is het correcte adres.

Line Ostyn

Avenida 6 de agosto 2195

Edificio esmeralda - piso: mezaninne

La Paz - Bolivia

1e werkdag

2007-09-07T07:06:00.000-07:00

Ik ben nu aan twachten op iemand die me mijn taken nader zal toelichten. Als ik de tekst abrupt stop is het omdat ze is aangekomen. Ik heb een afspraak met haar om 10 uur.
Gister werd ik op sleeptouw genomen door Victor, een Chileen (werkt voor america solidaria). We gingen naar casa Alta Lima, het huis waar kindjes begeleid worden die naar school gaan. We gingen er naartoe met de taxibus, geschift hoor... je moet eerst en vooral zorgen dat je in de juiste kruipt en dan zit je volgepropt in zo n busje. Deze gaan dan toeterend de stad door. We hebben er 1.5 uur over gedaan om van La Paz in el Alto te raken. Er was een grote markt waar ze echt alles verkochten, van kopspelden tot auto s, van gitaren toe bolhouden... Hierdoor ging de trip supertraag. Ook allemaal kleine soorten bbq s in de straat waar ze weinig smakelijk ogend vlees verkopen.
Ik had al weer superveel last van de hoogte. Uiteindelijk kwamen we aan in de meest arme delen van de stad. Grote wijken met huisjes van niks. De muren zijn gewoon rode bakstenen. Casa alta lima ziet er uit als een schooltje. We kwamen toe om 12.00 uur dus we moesten 2.5 uur wachten vooraleer de sessies weer begonnen. Geen verwarming, superkoud... Ik zat daar zo wat af te zien maar gelukkig kwamen toe de kindjes binnen. Ik wist plots weer waarvoor ik het deed... Schattige kindjes met allemaal een snotneus. Die kwamen knuffels geven, vroegen men naam en noemen mij hermana zoals de andere vrouwelijke begeleiders (betekent zus).
Ik heb meegeholpen in een soort huiswerkklas. Ik hielp kindjes met rekenen en cijferen. Ik moest wel diep nadenken om mij te herinneren hoe dat cijferen nu ookal weer ging. Ik stuur wel eens een foto van dat zogenaamde klasje. In de pauze kregen de kindjes een broodje, een (afschuwelijk) drankje met maizena en suiker in en moesten de kindjes hun tanden poetsen.
Het laatste uur lieten ze mij alleen met een groepje kindjes. Ik dacht dat we gewoon verder deden met hetgene van voor de pauze. De kindjes schreeuwden voor spelletjes en allerlei dingen die ik niet ken. Ik voelde me ambetant dat ik ze niet een beetje in toom kon houden, heb toen maar pictionary gespeeld. Achteraf kreeg ik te horen dat het laatste uur bedoeld is om te "leren spelen". Ik vond het wel stom dat ze mij dit niet hadden verteld want ik was inwendig wel erg nerveus geworden. Zware hoofpijn en dan die kindjes, het was toch even doorbijten. Maar ik zie het daar wel zitten hoor.
Tijdens de terugrit was ik een wrak.
Toen kwam ik thuis, Johann en Claudia zaten mij op te wachten. Het was de eerste keer dat ik Claudia, mijn nieuwe huisgenoot zag. Het ziet er wel een toffe uit. (Mijn mannelijke vrienden zouden het zeker een helse knappe vinden.) Ik ben toen samen met Claudia iets gaan eten ze vertelde me zeker over 100 leuke bars en restaurants. Ik probeerde me te blijven concentreren maar was doodop. Ik zie het zitten om bij haar en de hond Sam te wonen. Vanavond ga ik met Johann en Claudia naar een jazzconcert, ben benieuwd...

Mijn eerste dag in La Paz

2007-09-05T14:28:00.000-07:00

Ik zal nu zo goed en zo kwaad als het kan een tekstje sturen. Sommige toetsen vind ik niet gemakkelijk dus die sla ik over en in kan me nog niet zo goed concentreren dus... excuus voor slechte kwaliteit van de tekst.
De trip viel goed mee. Enkel de 8 uur wachten in miami met dan nog het tijdsverschil en bijpassend vermoeid gevoel maakten het wel wat lastig... En de amerikanen kunnen stom doen over al hun formaliteiten!!
Deze morgen kwam ik dus aan in La Paz. Ik krabde toch even in mijn haar toen ik merkte dat ik daar moederziel moest wachten maar geluk kwam Johann, de vrijwilligerscoordinator mij dan halen (een uur te laat) , hij herkende me direct van de foto die ik had moeten doorsturen bij mijn applicatieformulier. Hij voerde me van el alto waar ik was geland tot waar ik woon in het centrum van La Paz (de hele tijd naar beneden, met indrukwekkend uitzicht). Het appartement valt supergoed mee, het is ruim, ik heb ook een grote kamer, schoon uitzicht er woont een hele lieve hond,... Geen verwarming en een ijskoude douche is wel wat minder. Morgen komt mijn flatgenote aan, Claudia.
Ik heb deze morgen nog geprobeerd om wat te slapen, ik was wel duizelig. Toen ik wakker werd voelde ik me echt wel ziekjes. Ik had niks van eten of drinken meer dus ik moest het huis wel uit. Dit was een hele onderneming. Om een paar blokken verder te wandelen naar de winkel en terug heb ik zeker zes keer een pauze moeten inlassen. Ik voelde me zo flauw, duizelig, zonder energie... Na wat gegeten te hebben was het al veel beter maar ik voel me toch nog niet optimaal.
Ik kreeg juist een inleidend gesprek van Johann en zit nu op den hoofdbureau van Alalay te typen. Men heeft hoge verwachtingen van mij. Op het applicatieformulier schreef ik over stages bij straathoekwerk, mijn job, afgestudeerd zijn als pedagoog en leerkracht en verder moest ik nog heel veel vragen beantwoorden over vanalles. Blijkbaar ben ik aan de hand van het formulier sterk in de smaak gevallen. Vooral een vrouw die ik nog niet nader ontmoet heb had heeft vanalles voor me in petto.
Men wil graag dat ik aan drie projecten deelneem:
- preventieproject: in een inloophuis hier in la paz komen kinderen met problemen, daar helpen ze hen met schoolse taken en veel meer, men probeert er om de kinderen van de straat te houden en ze te ondersteunen in hun gezin en in het naar school gaan
- kidlink: internationaal project voor programma s voor kwetsbare kinderen om bij te leren, te motiveren, van de straat te houden, etc.
- straathoekwerk: eerste fase in hun 4 fasen model voor straatkindern (schrijf ik later wel meer over)
Mijn eerste indruk van La Paz, wel je ziet heel wat verschillende beelden, de minibussen, de typische boliviaanse vrouwen, kinderen, ik stuur later wel wat fotos.
Morgen aan de slag! (10.30 gelukkig)

tot een beetje later

ps btw de vorige tekst was een digitaal artikel, heb dit dus niet zelf geschreven (ben niet zo n schrijftalent hoor)
ps om berichten te posten moet je ofwel een googleaccount hebben (nie moeilijk) maar je kunt ook anoniem posten

Grondwetsherziening Bolivia uitgesteld wegens rel over hoofdstad

2007-08-29T03:49:00.003-07:00

LA PAZ - In Bolivia is een vergadering die de opdracht heeft gekregen de grondwet te herschrijven op non-actief gesteld vanwege onenigheid over de verplaatsing van de hoofdstad van het hoog in de Andes gelegen La Paz naar het centraler gelegen Sucre.
De werkzaamheden van de vergadering werden vanaf woensdagavond 'tot nader orde' opgeschort, aldus voorzitter Sylvia Lazarete. Woensdag demonstreerden voorstanders van Sucre als hoofdstad buiten het theater waar de vergadering bijeenkwam. Zij zwaaiden met vlaggen en bekogelden de oproerpolitie met stenen totdat zij met traangas uit elkaar werden gedreven. Zij vinden Sucre, dat vanaf de oprichting van Bolivia in 1825 tot ruim een eeuw geleden de hoofdstad was, vanwege zijn centrale ligging geschikter als hoofdstad. Tegenstanders van de verplaatsing refereren aan de problemen die gemoeid zijn met een verhuizing van de regering en alle overheidsinstanties van een stad van 1,7 miljoen naar een stad van 250.000 inwoners. Volgens hen is het voorstel een politiek spel om de grondwetwijzigende vergadering buiten spel te zetten, die president Evo Morales in het leven riep om de lang onderdrukte indiaanse meerderheid in het land meer rechten en macht te geven. In Bolivia bestaan al lang spanningen tussen het rijke laagland en de armere hooglanden in het Andesgebergte, omdat de conservatieve elite die veelal uit de oostelijke provincies afkomstig is, haar rijkdom wil beschermen tegen Morales’ socialistische programma. Een voorstel om deelstaten meer autonomie te geven kreeg bij een referendum op 2 juli veel steun in de rijkere oostelijke en zuidelijke deelstaten.

Bloggen

2007-08-25T06:40:00.000-07:00

Is dit een goeie blog? Lukt het om iets te posten?

Bolivia

2007-08-20T04:47:00.000-07:00

Beste iedereen die op mijn blog komt kijken,

Op 4 september vertrek ik naar La Paz, Bolivia. Ik ga er vrijwilligerswerk doen (als pedagoog) bij Alalay, een organisatie die werkt met straatkinderen. Meer info daarover vind je op www.alalay.org.

Meer informatie volgt nog...

groetjes

Line