jungle bijna terug thuis

Hellootjes,

27 maart
Een leuke tour gehad in Peru. Heb nu wel voor een tijdje voldoend Incaruines gezien. Eerst gingen we naar Pisac, een groot domein met verschillende ruines, tempels, woonblokken, etc. Prachtige natuur en indrukwekkende bouwsels. Adembenemend (letterlijk en figuurlijk) wandeltochtje. Alle heilige plaatsen van de Incas zijn op een speciale manier gebouwd, met stenen van verschillend formaat (dikwijls supergroot) die nauw op elkaar aansluiten. Je kan de heilige plaatsen dus makkelijk herkennen. Ze moeten jaren werk gehad hebben om al die stenen “bij de veilen” lijkt me. En al deze bewerkbare stenen er niet voor het rapen liggen moesten ze van ver komen (zonder behulp van ene truckchauffeur). Daarna gingen we naar Olantaytambo, het enige dorp waar het dorpsplan nog het oorspronkelijke van de inca´s is. Je ziet duidelijk dat veel huizen op restanten van incaruines zijn gebouwd, dat de straten op zijn inca´s zijn, etc. Verder heeft Olantaytambo ook een gigantische ruine. Het ziet er uit als een gigantisch hoge en brede trap met daar rond heilige en minder heilige delen. Fantastisch dat men van zo ver stenen heeft aangebracht voor hun constructies. We zagen ook de hellingen waarover de stenen gesleurd geweest zijn, door 1000en slaven? Over 100den jaren heen? De stenen die ze uiteindelijk niet mee kregen, bleven in de weg liggen en worden “vermoeide stenen” genoemd. Men stak ook overal de heilige drie in zijn bouwwerk: onderwereld, onze wereld en boven ons, oftewel vroeger, nu en de toekomst en zo hebben ze er nog een paar. Jammergenoeg moest men vlucbten voor de spanjaarden en moest men alles dus achterlaten...
Daarna, op naar aguas calientes!!! (voor machu picchu)
De Machu Picchu was indrukwekkend, het aantal toeristen die er elke dag is (1000 in laagseizoen, nu dus en 4000 en hoogseizen PER DAG) ook en de prijs die je ervoor moet betalen alzeker. Jammergenoeg verdienen peruanen er niet het meeste aan, het duurste van het kosteenplaatje, de treinrit, is in handen van een engelse firma. Zo zie je.. Men wil de prachtige plaats zelfs privatiseren en er sjieke hotels rondbouwen. Soit de ruines zijn prachtig en op de houten of strooien daken na, staat alles er nog. We beklommen ook de Wayna Pichu, dat is die gigantische steile berg die je altijd ziet op de foto´s van Machu Picchu. Steile klim, gelukkig bouwden de inca´s sterke trappen tot aan de zonnetempel bovenaan. Overweldigend uitzicht...
De dag erna, als bij toverslag, verdwenen mijn foto´s van mijn fototoestel, pffff echt jammer...
(heb er gelukkig wat van mijn companie)

23/03 vertrokken we (twee spaanse, een chilleense en ik) met goed humeur naar Rurrenabaque, oftwel de jungle. Na 20 uur dooreengeschud te zijn in de bus, kwamen we aan, kapot... De tour van drie dagen was super. Het was een tour in de pampa´s, dit zijn uitgestrekte vlakten in de jungle. Na 3 uur in de jeep stapten we over in een langwerpige houten boot. Onze gids voerden ons tussen de bomen, het riet en wat nog allemaal door. Tijdens de tour zagen we verschillende soorten apen, 100en verschillende soorten vogels, schildpadden, krokodillen, dolfijnen, reptielen, en enkele zoogdieren vanwaar ik de naam niet ken. Men verzorgde ook superlekkere maaltijden. De lodge waar we overnachten was een soort paalwoning op het water. Deze had een aantal hangmatten, super... De eerste activiteit die nacht was “alligators zoeken in het donker”, we moesten de boot in en met een zaklampje de rode oogjes van de alligators zoeken. We vonden er een aantal. ´t Moment dat ik er echt een zag was ik toch wel even mijn kluts kwijt, je zit tenslotte in een houten bootje, heel dichtbij... Gelukkig zagen we ook bij daglicht de krokodil federico die rond de lodge rondzwemt, af en toe, en waar ik ook in heb gezwommen!!!
De dag erna ´s morgens vroeg op voor de zonsopgang, daarna gingen we anacondas zoeken! Met rubberen laarzen moesten we een uur door het water stappen (het water reikte tot aan onze poep) door het riet, waterlelies, bloemen, etc. Naar een eiland waar die wezens dikwijls zitten, we vonden er geen maar het tochje was wel schoon, doch zeer vermoeiend. De factoren die alles in de pampa´s een beetje zwaarder maken zijn de verzingende hitte, vooral rond de middag en de miljoenen “attack-muggen” en ik blijk er allergisch aan te zijn want had er superveel last van.
In de namiddag gingen we met roze dolfijnen zwemmen. Ik durfde er niet goed naar toezwemmen maar ik was er wel dichtbij. Bij wijze van verrassing beet er zelfs een dolfijn in mijn voet!! Mooie dieren. Deze roze dolfijnen zijn de enige in hun soort die in rivieren leven. ´s Nachts zouden er zelfs in knappe mannen veranderen en vrouwen versieren (verklaring voor ongwenste zwangerschappen). Geeneen versierde mij nochtans. ´s Nachts gingen we naar een soort van toeristenbar midden al dat schoons om een prachtig gekleurde zonsondergang te bewonderen. Ik en de Chilleense bleven een tijd buiten om de prachtige sterrenhemel te bewonderen, er zijn ook ontelbare vuurvliegjes die een grappig en mooi licht geven. Ook de vleermuizen fladderden rond ons heen.
Als laatste activiteit op de derde dag was Piranjas vissen. We kregen stukjes vlees en een soort van visdraad. Ze kwamen alle stukjes vlees opeten en ik voelde ze aan mijn lijn knabbelen maar ik slaagde er niet in om er een op te halen, de anderen gelukkig wel. Ik ben niet geboren om te vissen denk ik, maar tegenwoordig is dat niet zo erg, gelukkig.
Rurrenabaque en omtrek is ook wel speciaal, je vindt er strooien en houten huizen, ook af ten toe van steen. Men leeft er van de natuur...
Ik nam het vliegtuigje terug, minivliegtuigje. Mijn vriendinnen van hier bleven nog wat langer, mijn tijd is jammergenoeg beperkt. Slecht nog drie dagen te gaan... Waaaaah

30 maart
Ik ben juist klaar met het maken van mijn valiezen. Het gewicht zal supernipt ok zijn vrees ik… We gaan nog uit eten en dan wil ik ook nog even een uurtje slapen voor de grote oversteek begint.
Gisteren was het mijn afscheidsavond. Met de hele bende gingen we uit. Bij wijze van (over voorhand verklapte) verrassing was Fred Dj in onze favoriete bar TTkos. Hele leuke avond met de hele leuke mensen waarvan ik de meeste waarschijnlijk niet meer ga zien… Nu supermoe.

Het zit er al op. ´t Is superrap gegaan, ben supertevreden.

Tot dinsdag of later… Ik ben veel gsmnrs kwijt dus bel me gerust zelf op!

Groetjes
Linexxx

Peru en slechts weinig tijd

Hello,
Nu over mijn tweede deel van de reis, Peru. Al van het begin voelde ik het nijpend tekort aan tijd, ik zal zeker terug keren naar Peru om alle dingen te doen die mij lokken maar waar ik un geen tijd voor heb: Nazca, de Colca Canyon, de incatrail naar Machu Picchu, etc. Ik heb maar weinig tijd maar gelukkig hoor ik de stem van mijn ouders achteraan in mijn hoofd “line je kan het niet allemaal willen” en “je moet leren tevreden zijn” en ze hebben dan nog gelijk ook. Ik ben ook super tevreden, niet te vergeten…
Zondag de 9e vertrok ik naar Cocabana (alweer), om van daaruit de dag nadien naar puno te reizen. In Puno is er niet zo heel veel te zien maar de eilanden in het titicacameer dicht bij Puno zijn prachtig. Op 11/03 vertrokken we met een “tour” naar de Uros eilanden. Dat is een groep van ongeveer 50 mini-strooien eilanden. Op basis van aardkluiten waar normaal riet op groeit bouwt men een eilanden van stro. Vroeger leefde men van visvangst, eenden, etc. maar nu er minder vissen zwemmen in het meer is men volledig afhankelijk van toerisme. En toeristen, die zijn er genoeg… Men dost zicht uit in kleurige traditionele kostuums en men verkoopt artesanaliteiten (bestaat dit woord?).
Na de Uroseilanden brachten we de namiddag door op het eiland dfasdf (moet ik even opzoeken). We kregen per 2 of 3 een familie toegewezen waarbij we de nacht doorbrachten. Een soort van "interculturele uitwisseling" zoals de gids dit noemde. Ik had wel de indruk dat de families het wel leuk vonden. Toch denk ik ook niet dat ze een overload aan toeristen wensen. We kregen een almuerzo van quinua soep, aardappelen en een ei. Men eet er bijna nooit vlees omdat ze daar geen geld voor hebben, enkel bij speciale gelegenheden slacht men een dier. Na wat voetballen met de kinderen van daar maakten een wandeling tot aan een heilige plaats (waar een kompas niet werkt), op het hoogste punt van het eiland. Prachtige uitzichten, foto´s zullen dat duidelijk maken. Het eiland is een en al rust en vrede. Geen auto´s, geen honden, enkel wandelpaadjes, kleine huizen, de natuur en het meer. Erna kregen we avond eten, terug een soep, rijst en groenten. Eenvoudig, lekker en gezond. (maar meer dan een week zou ik het toch niet uithouden) De familie was heel gastvrij maar ook heel verlegen, hun spaans was niet al te vlot, men spreekt normaalgezien quechua. Telkens als ik iets vroeg giechelde de vrouw als een jong meisje. Het is duidelijk dat een levenlang op een vredig eiland, met enkel je werk op het land, je familie en je medemensen uit de gemeenschap een andere levensvorm met zich meebrengt dan wij gewoon zijn. Je behoeften zijn ook helemaal anders. Velen noemen het “primitiever” (minder ontwikkeld) maar ik zou het zo niet noemen. Deze samenlevingsvormen zijn "anders", ze hebben kwaliteiten die onze manier van samenleven niet hebben. Bijvoorbeeld het leven in de gemeenschap, weinig is gebaseerd op geld, de eenvoud, etc. ´s Avond probeerden we de traditionele kledij en dansen... Wat denk je van mij als cholita??

De dag erna bezochten we het eiland Taquile. (foto van twee jongentjes in taquile) Dit eiland is bekend om zijn “socialistische” manier van samenleven, men leeft autonoom en er worden veel afspraken gemaakt binnen de gemeenschap. Bijvoorbeeld over de prijzen van de koopwaren wordt elke week door de leiders beslist. Men heeft een geheel eigen traditionele levensvorm. Alle mannen dragen een soort uniform, men wisselt cocabladen uit (uit een speciale burdel) bij elke ontmoeting. Vrijgezellen hebben een muts die voor de helft wit is en getrouwde mannen hebben een muts die volledig is gekleurd. (ideetje voor bij ons om vrijgezellen te herkennen?!) De chef van het eiland draagt een hoed! De mannen breien trouwens de mutsen!!!
Men is vrij verstandig om er de toeristen zo veel mogelijk buiten te houden, men heeft geen hotels maar je kan er wel overnachten bij families. Je kan er enkel vis eten, alle restaurants serveren hetzelfde en aan dezelfde prijs. Een kenmerk van de mensen op de eiland is ook dat ze eerder verlegen zijn, ze spreken stil. Niemand studeert echt lang op het eiland, iedereen werkt in landbouw, textiel, etc. Dokters bv. komen van Puno of men raadpleegt gewoon de oudste van het dorp. De meisje trouwen tussen 15 en 20 jaar, later dan 20 heb je nog weinig kans... Gelukkig woon ik niet op het eiland dus (stuur alle aangename, knappe, intelligente vrijgezellen naar karel miry 15 vanaf april!!).
We vroegen de bestuurder van de boot om ons terug te droppen op een van de Uroseilanden. Mijn compagnon wilde namelijk perse op een van die eilanden overnachten. ´s Avonds, als er geen toeristen zijn is het ook veel interessanter. We wilden een wandeling maken op het eiland maar zaten al vlug met ons voeten in het water. Op plaatsen waar geen toeristen komen zak je al gauw in de modder of zie je de grond onder je bewegen. De eilandbewoners moeten het eiland goed onderhouden, ze moeten constant nieuw riet of stro aanvoeren om de grond goed te houden. We hielpen even met een familie om het riet op het eiland te trekken. We peddelden zelfs rond in hun bootje, hoe leuk. Men moet hun huisjes ook regelmatig verplaatsen, om niet door de grond te zakken… De platformen zouden 1000 jaren oud zijn, maar het oudste eiland is slechts 70 jaar oud. Aparte samenlevingsvorm, de eilandjes zijn zo klein, er wonen telkens 10 tot 20 families op. Men kookt er op aarden vuurtjes, de kindjes op hun blote voetjes, de rieten huisjes, rieten kerk, rieten winkels, rieten boot (maar dit is enkel voor te toeristen, ze hebben houten boten), etc.

De volgende bestemming was Arequipa. En witte stad (beetje zoals sucre). Heel veel hebben we er niet gedaan. Het is "semana santa", de heilige week (en palmzondag) en dit was er aan te zien. Grote opkomst op het plein, het ronddragen van beelden, dit heb ik allemaal al eens gezien maar 100 keer groter in Valladolid. Hier koopt iedereen allerlei constructies in groene harde bladeren, deze vormen overwegend kruisbeelden (wij hielden het toch altijd bij een palmtakje?). Met deze dingen loopt men dan in de stoet, begeleid door plechtige gezangen.
We gingen ook een dagje raften, van niveau 1 tot 4. Was plezant, wel wat blauwe plekken aan overgehouden. We zaten met 3 in een bootje, waaronder de gids. Doordat het bootje zo klein is gaat het wel wat wilder. (tis iets anders dan cm-raften)
Op zondag bezocht ik een klooster ( "santa catarina"). Binnen de muren is het klooster precies een klein dorp. Straatjes met huisjes, pleintjes, fontein, etc. De nonnen hadden elk hun optrekje, met eigen (dikwijls grote) keuken, eigen bedienenden (1 a3). Er zijn natuurlijk ook andere tijden geweest in het klooster, men mocht niet praten, minder luxe, etc.

Maandagmorgen 17 maart kwamen we aan in Cuzco, waar Patricia (spaanse) ons vervoegde. Cuzco is een supermooie stad, ik zou hier graag enkele weken blijven. Als je rondwandeld kom je van het ene in het andere gezellige plein, de straatjes zijn super mooi, de bergen rond cuzco zijn indrukwekkend, uitzichten op cuzco ook... Het enige grote nadeel aan cuzco is dat het overstroomt van toeristen (zelfs nu in het laagseizoen), als je op restaurant gaat of in een bar zit je tussen bijna exclusief toeristen. Cuzco is ook superduur, men verhoogt de prijzen elk jaar van elke toeristiche attractie. Ook bussen, eten zijn veel duurder dan bolivia. Gister en vandaag bezochten we wat ruines, we gingen uit, etc. Morgen vertrekken we naar aguas calientes om van daaruit donderdag, vroeg in de morgen macchu pichu te bezoeken. Ben heel benieuwd.

besos
Line

over de rest van de reis door bolivia en over de mijnen

Foto 1: Uitzicht op het mooie, witte sucre, officiele hoofdstad van bolivia
Foto 2: Mijnwerkes, ik wil met hen niet ruilen
Foto 3: Laguna de los incas, in warm weer, ingesmeerd met modder die als nivea aanvoelt
Foto 4: De laguna op zijn schoonst








Hola los que hablan castellano,
He dado mi sitio en Internet a ustedes para que puedan mirar las fotos. De mis historias supuestamente no entienden nada pero ustedes ya saben que lindo es de trabajar y viajar en Bolivia… eso no tengo que explicar a ustedes.
Ciao y besos
Line





Hola de nederlandstaligen,


fantastische weken achter de rug! Ben sinds kort terug in La Paz. We zijn gister nog eens goed uitgeweest, afscheidsavond van bevriend spaans koppel.
Even vertellen hoe de reisroute nog verder verliep. In Samaipata bezochten we nog “el fuerte”, indrukwekkende incaruines, uitgehouwen in een heilige rots. Na Samaipata, luilekker genoten in Sucre, de witte stad, van wandelingen, marktjes, de leuke stad met prachtige uitzichten, bbq in het hostel, dinosaurusvoetafdrukken bekijken, lekker uit eten, uitgaan, etc.
Na Sucre ging ik verder alleen naar Potosi. Leuke kleurige stad met veel koloniale gebouwen. Ik was onder de indruk van het bezoek aan de mijnen. Van zodra je er gaat werken, weet je dat je levensduur ferm wordt ingekort, door de stoffen die je inademt. Ze werken er in miserabele omstandigheden en bijzonder primitief. Men volgt er de sporen van de mineralen, waar ze ook naartoe leidt. (diepe donkere en onstabiele mijngangen) Men hun handen en tanden steken ze dynamiet in gang, supergevaarlijk. Vroeger moesten de indianen als slaven in de mijnen werken (zilver voor spanje), de mijn is dan ook het grootste graf, 8000000 mensen stierven er, 1000 per week. Indignen werden beschouwd als “zonder ziel” dus daar zaten de spanjaarden niet mee. Nog altijd sterven er 50 mijnwerkers per jaar in de mijn door ongelukken + 150 per jaar door hun slechte gezondheid ten gevolge van het werk. Er werken ook kinderen in de mijn… Vaak kinderen die hun familie moeten helpen onderhouden.
Ieder werkt voor zichzelf en afhankelijk van wat men vindt verdient men 5 a 6 euro per dag, terwijl de eigenaars van de mijn zeker 6000 dollar per dag verdienen. In de jaren 80 was de mijn in handen van de overheid, die zorgde voor betere arbeidsomstandigheden, de overheid kon dit jammergenoeg niet langer bekostigen. Het is zo tegenstrijdig dat een land met zo n natuurlijke rijkdommen, zo arm is en weinig of niet kan profiteren van zijn rijkdommen.

Ik ontmoette een koppel uit Australia en een jongen uit londen. Heb twee dagen met hen opgetrokken. Casa de moneda bezocht, waar men uitlegt hoe men geld maakte in den beginne… in de stad van het zilver. Intresante geschiedenis van de indianen tegenover hun veroveraars. De strijd tussen de twee godsdiensten, de heilige kerk heeft de heilige berg (berg met zilver) van de indianen en de indianenbevolking goed verwoest.

Een iets lichter uitstapje op laatste dag van mijn reisje. We gingen naar laguna de las incas, in vulkanisch gebied, lekker warm water… prachtige zichten. Mmm

Morgen vertrek ik naar Peru!!

Groetjes en tot snel
Line

foto s spreken meer

Ik kon op reis niet aan al mijn foto´s, dus post ik er nog wat extra...

foto 1: een van de laatste dagen in alto lima - spelen met de kindjes
foto 2: leerkracht van de kleuterklas was ziek dus ik nam even over, verhaaltjes uitvinden met de poppen
foto 3: met traanrode ogen op de foto met een deel van de kinderen in de hoekenklas - officieel afscheidsmoment en dus bijzonder emotioneel
foto 4: watervallen dicht bij samaipata - relax
foto 5: te paard in samaipata