afscheid en reizen

Foto 1: De plaats waar het lijk van Che werd gevonden
Foto 2: Wandeling in parque amboro met gids en chilleen
Foto 3: Massa s vlinders in het bos en veel biodiversiteit
Foto 4: De watervallen...
Foto 5: El fuerte, incaruines - indrukwekkend!- bij samaipata





12-02-08
Hier ben ik terug met een volgend deel van Lines avonturen. ´t Is mijn laatste werkweek en normaalgezien vertrek zaterdag naar Santa Cruz, een bende “vrienden van hier” achterna die al eerder vertrokken zijn.
Eerst en vooral wil ik jullie wat vertellen over de Alasitas. Dit is een feest op de dag van 18 januari. Iedereen koopt in het klein wat hij eigenlijk in het groot wil, hetzij diplomas, moto, auto, voedingsproducten, veel geld, etc. Je kan een kleine ceremonie voor jezelf organiseren bij een van de priesters die er klaar zit met zijn schaaltje wierrook.
In heel la paz verkocht men op die dag massa´s minigeld en andere van die dingen. De gigantische markt eraan gekoppeld loopt nog door tot eind deze week.
Ik ben naar het Carnaval in Oruro geweest, het eerste weekend van februari. Dat was heel bijzonder. Weken op voorhand was het al een heel gedoe om een slaapplaats te reserveren (als je nie veel wilt betalen) en om plannen te maken voor het carnaval. Op de vrijdagavond voor het carnaval vertrokken we met een aantal bolivianen, belgen en een duitser. In het busstation stonden gigantische rijen om een ticket te bemachtigen. Ellenlange rijen zijn niks raars in Bolivia. Je komt ze overal tegen en ze staan vol mensen met geduld!!! Wij dus niet… De stoerste boliviaan wist iets te regelen door meer geld op tafel te leggen (4 ipv 2.5 euro) en we konden in een mum van tijd vertrekken. Onderweg werd de bus tweemaal tegenhouden door “politie van de migratie” en deze wilden onze papieren controleren. Bijna niemand van de toeristen (incluis mij) op de bus had papieren mee (want men had ons al beloofd dat we van alles beroofd zouden worden op carnaval). Ik bleef stil zitten en heb geen last gehad maar veel anderen hebben, geloof ik, wat betaald, of lang genoeg gezeverd… De (niet goed betaalde) politie heeft zo zijn manieren om aan geld te raken.
In Oruro. Na ons gerief te hebben geponeerd in een flat van een van de bolivianen gingen we alvast het parcours gaan verkennen. Ik weet niet hoe het carnaval is in Aalst (schandalig!) dus ik kan met niet veel vergelijken. Een groot parcours straten is afgezet met telkens aan beide kanten van de straat een tribune. Voor 8 a 10 euro koop je een plaatsje op de tribune. Overal waren een vuurtjes waar eten en drinken verkocht wordt en op straat bidet iedereen blikjes bier aan. ´t Carnaval staat bekend om het dronkenschap van velen van de eerste tot de laatste dag. Veel Bolivianen vertrouwden mij toe niet naar het Carnaval daar te gaan omdat iedereen daar zo dronke is. Als student in gent ben je natuurlijk veel gewent ;-p (toch niet veel gedronken) maar op het einde vond ik het toch ook wat te decadent. De vrijdag waren er al wat groepjes aan het spelen, we dansensten wat en in de vroegte van de morgen hield ik het voor bekeken.
De dag erna begon het echte carnaval. Gewapend met een plastiek vestje, waterballonnen en een busschuim gingen we in onze tribune gaan zitten. Er passeert telkens eerst een auto, versiert met koperen of zilveren schalen en bekers en de naam van de groep die komt. Daarna kwamen de groepen dansers. Ze waren PRACHTIG: Tot in de fijnste details zijn de kostuums uitgewerkt. Er is meestal een groot blazers en slagwerkorkest, die de typische carnavalhits van daar live ten berde brengen, samen met een groot aantal dansers.
´t Schijnt dat het kwestie is om “binnen te raken” in zo een groep en zo te mogen dansen voor “La Virgen”. Dit moet je verplicht drie jaar aan een stuk doen. Je dans is een soort offer aan de maagd, de “tour” door de stad is heel lang (hebben we ondervonden) en het laatste stuk doe je op je knieën. Dit gebeuren was van 10 uur ´s morgens tot rond 6-7 uur ´s morgens. Ik kan me niet goed inbeelden hoeveel mensen er aan mee hebben gedaan… massa´s kan ik je verzekeren.
Ik ben ook zwaar bekogeld geweest met schuim en waterballonnen. Ik denk dat je er als vreemdeling nog veel meer van langs krijgt. Op die manier leerden we wel wat volk kennen en dat was ook plezant, alhoewel dat ze iets te veel voor me wilden inschenken op het einde.
Tegen rond 3-4 uur ´s nachts zijn we met de stoet beginnen meewandelen. Hier en daar een trompet geprobeerd! Superleuk om zo mee te wandelen. De “veel te lange” (tschijnt 6 km, we sloegen een stuk af) stoet ging naar “ El Alba” waar de nog wakkeren stonden te feesten of dronken stonden te wezen. Ik was kapot, ik kon niet meer…

25/02/08
Ja amai, de tijd gaat snel. Ik zit nu in samaipata, niet zo ver van santa cruz, het is hier snikheet, en behalve de muggen steken, steekt niks mij tegen.
Het afscheid van Alto Lima, nu alweer een dikke week gelden was bijzonder emotioneel. Ik heb hard gewerkt de laatste week om nog vanalles in orde te krijgen. Diezelfde week gingen de kindjes voor de eerste keer weer naar school. De vrijdag, een uurtje voor de schooldag eindigde, kwamen alle kinderen in de hoekenklas, waar ik nog bezig was. Kleine speech van de directrice, 1000 knuffels, 100 tekeningen… Ik was bijzonder ontroerd dat het mijn laatste dag was en dat ik dus afscheid moest nemen. Ik heb er heel graag gewerkt.
Heb ook alle donnaties doorgegeven, behalve een deel die later kwam (in deze weken) geef ik hen eind maart door. DANKUDANKU
Het is raar dat de tijd die ik in la paz geleefd heb zo snel is gegaan. Het leek soms alsof ik er veel langer zou blijven he…
De zaterdagavond, 16 februari, vertrok ik naar Santa Cruz. Daar ontmoette ik de spanjaarden en belgen waarmee ik had afgesproken om te reizen. Het klimaat in santa cruz is enorm anders als in la paz. Mijn eerste avond werd een leuke zomeravond met terrasjes doen en rondslenteren in de stad.
De dag erna gingen we naar Samaipata, een gezellig dorpje op 2 uur van santa cruz. We nestelden ons op het plein en tegen de avond zaten we er met een grote groep van allerlei mensen. Reizigers zijn nogal sociaal, me dunkt. De dag erna gingen we baden bij de watervallen, dinsdag bezochten we de mini-zoo en gingen we paardrijden (ik sla wel in paniek bij galop). Na het bezoek in Vallegrande (alwaar che stierf) hadden alle spanjaarden en belgen ons verlaten. Nu op draai met iemand van Chilli. We deden een tweedaagse in park Amboro- Bella Vista. Een gigantisch park met een enorme biodiversiteit. Overal geluidjes van insecten, vogels en andere dieren. Prachtige bossen, rotsen, bergen… De eerste dag wandelden we 7 uren, de laatste twee uren moesten we doen in gietende regen, wat ook wel iets had. Overnachting in een huisje in het woud, ver van alles… De weinige mensen die in het park leven, hebben (volgens mij) een superrustig leven. De tijdsbeleving zal ook wel anders zijn voor hen. Als zij naar een dorp willen, moeten ze wachten tot er een jeep passeert. Je kan nooit zeker zijn waar je wanneer kan geraken.
Ik laat jullie, later schrijf ik meer.
Dikke zoenen
Line