Droevig Bolivia

Hello,

Het is niet verboden iets op mijn blog te posten!!! Soit daar ga ik weer...

Een van de triestige verhalen die ik kan vertellen is bijvoorbeeld over vorige week. Na mijn werk ging snel kip en frietjes eten op mijn eentje. Ik kreeg het (natuurlijk) niet op maar voor ik het wist aten twee jongentjes (van 6 en 10 jaar, David en Eric), heel snel mijn bord leeg. Ik geef weinig aan bedelaars maar deze keer kon ik het toch niet laten van hen ook op een vers bord eten te trakteren. Ze waren volgens mij echt uitgehongerd. Ze vertelden een aantal zaken. Ze zouden in de straat leven en bedelen sinds hun ouders werden vermoord rond kerstmis. Ze slapen gelukkig wel bij hun oudere broers. Ik vroeg hen of ze geïnteresseerd waren om in een tehuis te wonen. Daar moesten ze niet veel van weten want volgens hen word je er “geslagen”. Ik voelde me erg emotioneel en vooral hopeloos dan. Ookal “help” ik een klein beetje in de projecten, de grote armoede is een feit, dit zal niet snel veranderen.

Ik deed vorige week samen met een Chileense, enkele huisbezoeken voor Alto Lima. Deze bezoeken doen we als element van sociaal-economisch onderzoek en dit onderzoek bepaalt wie (vanop de lange wachtlijst) aan ons project mag deelnemen, wie zich voor het nieuwe schooljaar (in feb) mag inschrijven. We bekijken de staat van het huis, stellen er vragen over, polsen naar het inkomen van de ouders, met hoeveel ze er leven. Ik zag enkele huisjes die er (volgens Sandra – die massa´s huisbezoeken doet) naar onze normen heel armzalig uitzagen. Sandra vertelde dat deze huisjes tot de middelmaat behoorden, er zijn er betere maar er zijn ook slechtere. Ik kan niet goed beschrijven hoe de huizen er uit zien maar het slechtste kamertje waar ik ooit in sliep is er in vergelijking mooi bij. We worden ook telkens ontvangen in “hun beste kamer”, een kleine ruimte met twee bedden waar het grootste deel van het gezin in slaapt. (2-4 per bed). Ik was dus wat geschrokken… Iets grappigs en heel onhandig is dat in “El Alto” iedereen zijn eigen huisnummer kiest. Opeenvolgende huizen hebben dus bijvoorbeeld 25, 8885, 1987 als nummer, soms zijn in de straat bv. 2 nummers 50, heel handig als je huizen moet zoeken...
Een beetje stom vind ik dat vanaf nu enkel 1 kind per gezin aan het project mag deelnemen. Zo wil men meer families bereiken. Zo mag bijvoorbeeld de jongste zus naar het project komen, maar de oudere zus (met veel meer problemen op school) moeten we weigeren. Het lijkt me een rare zaak.

Ben op reis geweest met de jongens van de instelling “eguino”. (groepsfoto) Ons tripje naar Cochabamba was van donderdag tot zondag, wel hebben er allemaal erg van genoten. Nog eens bedankt aan de geldschieters, alweer een goeie investering als je het mij vraagt.
We overnachtten in een instelling van Alalay van daar, handig dat we geen logement moesten betalen. Op donderdag gingen we oa naar het cinecenter in de stad. Het is een kinepolisachtig ding. Dergelijk complex is er niet in La Paz dus voor de gasten was het heel speciaal om daar naartoe te gaan. Ik waande me terug even in europa. Het is machtig om te zien hoe de gasten oog hebben voor het gebouw en zo, ze merken vele dingen op die wij al lang nie meer zien, zoals het comfort van de zetels, de toiletten, constructie van het gebouw, etc.
Op vrijdag gingen we naar het “parque acuatico”, een zogezegd (fantastisch!!) zwemparadijs. Ik hield alvast mijn hart vast want veel meer leuks dan een zwembad hield het niet in. Of beter gezegd, naar wat ik gewoon ben was het niet veel soeps, voor de jongens gelukkig wel. Ze hebben erg genoten. Ze kunnen allen wel niet goed zwemmen (oogje in het zeil houden dus). Het is niet duidelijk of ze crow of schoolslag doen, als ik vraag naar wat ze leerden zeggen ze mij dat ze gewoon iets doen om boven te blijven, Line toch, wat dacht ik nu!! Er was ook een glijbaantje (zie foto) van drie meter lang, die uitkwam in een klein maar diep zwembad. Ik probeerde hen allen mee te krijgen om van de glijbaan te gaan. Ik dacht eerst dat het om te lachen was, maar slechts 1 jongen + ik durfden van deze glijbaan (13 – 18 jarigen!!!). Ikzelf was ook een heuse attractie in het zwembad. Ik deed wat kunstjes met de jongens in het zwembad, op de handen staan, koprol, etc. je kent dat wel, en op den duur kwamen vreemde jongentjes hun kunstjes tonen en vragen of ze het goed deden. Ik werd ook constant bekogeld met waterballonnetjes door de badmeesters en anderen… (blond zijn e).
sAvonds deden we een spel met uitdagingen, opdrachten. Het was moeilijk om de jongens te motiveren maar uiteindelijk slaagden we er wel in. Het is trekken en sleuren om iets uit hen te halen maar het loont wel de moeite. Het “creatief zijn” is moeilijk voor hen.
Er is een fijne traditie in Bolivia, namelijk vanaf 14 dagen voor carnaval beginnen velen mensen te bekogelen met waterballonnen in de straat, of vanuit auto s. Het was dus oppassen geblazen en natuurlijk hebben we flink meegedaan aan “la Guerra”. Heb zelf ook mijn beste beentje voorgezet, bij wijze van oefening voor het carnaval, he.
Op zaterdag bezochten we “los portales”, een vreed sjiek huis van een of andere rijke (indrukwekkend en mooi, de jongens trokken hun ogen open bij zoveel luxe, maar denk dat ze er niet veel aan hadden), een expositie van foto s van beschilderde lichamen (heel mooi maar veel naakt voor de jongens!) en een museum met allerlei stenen en opgezette beesten (dit vonden ze heel interessant, iedereen wilde foto s van zichzelf met een of ander beest, zelf de volwassenen die mee waren). (foto van claudia en ik aan het museum) In de namiddag gingen we naar een groot (het hoogste van de wereld) christusbeeld kijken, heen en terug met de “teleferico”, heel spannend hoor. De sfeer zat er echt goed in.
sAvond deden we “noche de talentos” (zie foto) en opnieuw was het een hele opgave om het beste uit hen te halen. tWas uiteindelijk wel een heel geslaagde avond.
Twas een heel geslaagde trip maar als ik dit tekstje overlees, zie ik dat het niet weergeeft wat het werkelijk was. Voor mij was het heel intensief, ik werd overladen met gevoelens bij het samenleven met hen. Ik kon het niet laten om alles constant (stil bij mezelf) te vergelijken met de kampervaring die ik met onze kindjes heb, dan merk je een wereld van verschil tussen deze en andere kinderen. Je ziet dat ze stuk voor stuk te kampen hebben met hun problemen van nu en uit het verleden. Ze zijn ook een stuk minder ´verwend´ dan onze kinderen. Niemand klaagt bv. over het voedsel, ookal is het steenhard brood, niemand klaagt bij lange wachtrijen, etc. Ik was bv. ontgoocheld voor de kinderen (en mezelf) toen ik het waterpretpark zag (waar we zo veel hadden over gehoord) maar blijkbaar was het in de ogen van de kinderen wel een hele leuke plaats. Zo zie je maar…
In het algemeen zijn wij veel meer plezier, “kicks en tricks” gewoon. Ik ben opgegroeid met dans, sport en muziekles, volle dagen school, jeugdbeweging, kampen en reizen met mijn ouders. Thuis kon ik knutselen en spelen met een varieteit aan materiaal. Ik maakte muziek, vond verhaaltjes uit, legde allerlei verzamelingen aan… Het is niet raar dat ik nu minder moeite heb om creatief te zijn dan deze jongens en dat ik het veel gemakkelijker heb om mezelf ten volle te ontwikkelen. Wij zijn zo veel gewoon he.
Ik vrees dat ik door mijn tripje Bolivia, vol intesieve ervaringen + de rest van mijn leven (ook al geen gebrek aan ervaringen), een echt verwend nest ben. Wat zal ik nodig hebben aan input om tevreden te kunnen zijn?

(laatste foto is in de stad, geladen met waterballonnetjes)