DEEL 2

Als welkome verrassing besloten Ine en Hannes om vanuit Peru naar La Paz af te zakken om te delen in het kerstgebeuren. Oorspronkelijk was het plan om elkaar in Peru te treffen maar dit was een wat te strak plan voor mijn agenda. Het was vreemd en tegelijk ook heel normaal om mekaar hier te treffen… Uitgeweest (e Hannes ;-p), bijgepraat, wat rondgeslenterd in La Paz, etc. Ze gingen ook mee naar tkerstfeest.

Zoals ik al schreef had hermano Coco het fantastische plan om een gigantisch kersfeest te organiseren samen met zijn congregatie, met mij en anderen. De voorbereiding van het kerstfeest vergde heel wat handenwerk. Duizende cadeautjes voorbereiden is niet niks maar we hebben het met plezier gedaan. De cadeaus zijn uiteindelijk kleiner en minder waardevol uitgevallen dan was gepland. De grootst geplande geldbron viel uiteindelijk een week op voorhand weg en we moesten het stellen met de donnatie via mij en via 2 anderen. (jullie donnaties waren dus van reuzenbelang voor dit feest, nog eens dank u)
Het werd uiteindelijk een reusachtig drukke bedoening waar 3600 kinderen uiteindelijk een geschenkje kregen (een knuffelbeest, kwaliteitsvol snoepgoed en koekjes). De (in immens lange rijen) toekomende kinderen werden in groepen verdeeld bij het binnenkomen en kregen per groep ballonnen van een bepaald kleur. De meute werd wat opgehitst. Het werd een mooie namiddag met de boodschap, de cadeautjes, de ambiance, de gelegenheid.

OPDRACHT: Zoek op de foto waar Hannes, Ine en ik staan.
Naar mijn mening waren er ook een aantal zaken die iets minder goed waren zoals de manier van organiseren (: het verloten van de fietsen, een aantal dansen, het uitdelen van de cadeautjes, het wanhopig proberen 3600 kinderen te doen zwijgen, etc.) Ik hield ook niet echt van de overdreven christelijke tint van het gebeuren. De visie van coco kan ik ondersteunen maar de twee mensen die het gebeuren presenteerde hielden te veel van “jesus, jesus, jesus etc. “ geroep en alle gedraaide muziek was van christelijke bands (een bepaald nummer werd zelfs drie keer opgedrongen.). Ik denk dat ze met de plaats, de goeie geluidinstallatie, de prijzen, de cadeaus en de 3600 kinderen misschien een veel leukere activiteit hadden kunnen organiseren (en mijn vrienden van hier deelden sterk mijn mening). Ik bespreek het hele gebeuren nog met hermano coco.
Besluit: het is goed geweest maar ik denk dat het het nog veel beter kan.

De voormiddag van kerstavond arriveerden ook mijn ouders. Ik sleurde hen direct, samen met Ine en Hannes mee naar El Alto – het schooltje Alto Lima om het schooltje te bezichtigen. De kindjes stroomden toe met hopen om vandaar uit met bussen naar het reuze (hierboven beschreven) kerstfeest te gaan. Hannes, Ine en mijn ouders waren “te bezichtigen”. Grappig hoe de kindjes en moeders kijken naar hen (mij zijn ze al gewoon he)…
In twee overvolle bussen (er was bijna geen vierkante decimeter meer vrij) kwamen we daar aan.

Kerstavond was een beetje anders dan anders. Mijn ouders lagen met hoofdpijn en een slechte maag in bed. Ikzelf ben naar casa eguino geweest, de oudste jongens van de instelling. Ze kregen de kadootjes en Belgische chocolade en daarna hebben we gedineerd. Ik was wat emotioneel na kerst met hen te vieren. Het zijn kinderen zonder ouders, niet gewenst of slecht behandeld door hun ouders, die al een hele tijd in Alalay leven. Ik heb toch wel bewondering voor hoe sterk ze door het leven gaan. Lekkere kip met rijst en sla gegeten, een feestmaaltijd (hier leer ik "eenvoudige" voeding op een andere manier apprecieren).
Na het kerstfeest bij de jongens ging ik nog langs op freds flat waar ook Ine en Hannes en anderen zaten. Zij hadden enkel een halve hutsepot kunnen versieren.

Op kerstdag ben ik met mijn ouders naar Valle de la Luna geweest. Dit is een prachtig maanachtig landschap met vreemdsoortige rotsen. Door dat bepaalde gesteenten harder zijn dan anderen zijn door erosie rare vormen ontstaan.Voor een laatste avond met Ine en Hannes (toch voor de komende 3 maand) gingen we naar het “kerstfeest” bij een aantal andere vrijwilligers van Alalay. Dikke zoen voor Ine en Hannes.

Eerlijkgezegd was ik doodmoe door de voorbij weken. Ik had het gevoel dat ik niet had stilgezeten. Gelukkig ging ik met mijn ouders de dag erna voor een ontspannende trip naar coroico. Voor een euro en een half gingen we in een minibusje, door indrukwekkende landschappen (we hebben de “dodenroute” waar af en toe bussen afvallen toch niet genomen) naar een hele andere wereld, de yungas. Door het samenkomen van het klimaat van de cordilla real (gebergte) en de amazone ontstaat er een aangenaam warm maar vochtig microklimaat. In coroico ziet het er wat jungle-achtig uit, maar dan zonder lastig beesten en overdadige warmte. We hadden (een voor ons bescheiden prijs) een luxe hotel met prachtige tuin zwembad, ruime kamers met hangmatten op het balkon. We hebben heel hard genoten… Een gids heeft ons ook de mooiste plaatsjes in coroico getoond. We deden een wandeling door de bergen en zagen tal van prachtige orchideeën, 3 immense watervallen (die op de foto was wel de kleinste), plantages (kofie, coco, mandarijnen, bananen, etc.). We kregen de weetjes van de gids over amerikanen die een voetbalveld installeren (om helicopters te kunnen laten landen), controle van de cocavelden (zie foto), de druglaberatoria (nu instelling voor kinderen), generaal Barby (oorlogsmisdadiger), etc. Kortom het was een perfect tochtje. En daarna terug naar het zwembad he… Het lijkt allezins een stuk aangenamer leven in coroico, dan bijvoorbeeld in la paz. Door de natuurlijke rijdom, het klimaat, kan je er gemakkelijker overleven.

Na een nachtje zwaar uitgaan vertrok ik met mijn ouders naar Copacabana en Isla del sol. Ook dit was een geslaagde trip. We zagen (voor mij opnieuw-foto´s in een eerst blogpost) het immense en mooie titicacameer, de historische rijkdom (ruines van de Inca´s, Tihuanaco) en de huidige levensstijl op het idylische eiland isla del sol. We werden ook rondgeleid door een 8-jarige gids in rotsen (waar niemand komt) met allerlei functies voor de inca’s van vroeger (incabed, bidplaats, galg, lichtgaten waar zon en maan samenkomen, etc. ).

Ouderjaarsavond was ook anders dan anders maar zeker een geslaagde avond. Met een aantal mensen hebben we een diner voorbereid die ook mijn ouders vervoegden. Twaalf uur was een chaos van vuurwerk, heel rap 12 druiven eten (voor elke maand een druif die voorspeld hoe zoet de maand zal zijn, ook wensen doen) , knuffels, kussen en champagne! Leuk moment. Erna zijn we nog tot in de vroeger uurtjes uitgeweest.

Na wandelingen in La Paz, een aantal musea, bezoek aan Tiahuanaco, lekkere ontbijtjes en etentjes zat de trip er op voor mijn ouders. Ik daarentegen heb nog 3 maand te gaan. Het ziet eruit of die gaan vliegen.

Vrijdagavond ging ik naar de "independizacion" van 3 jongens van casa eguino. Dit is een soort van afscheidsfeest waarbij voor familie en anderen officieel wordt bevestigd dat de jongens zelfstandig gaan leven. Veel emotionele speechen, kadoos, etc. Men gaf op een symbolische wijze de kinderen terug aan hun families. Ik kreeg er zelf de tranen van in mijn ogen. Sommige jongens groeien echt goed op in de instelling. Ik ben trots op hen. Het was raar om dan ouders van die kinderen te zien die indertijd (omwille van bepaalde redenen) blijkbaar niet voor hun kinderen konden zorgen maar dan toch trots en tegelijk beschaamd op de gelegenheid aanwezig zijn. Er werden nieuwe beloftes gemaakt om verantwoordelijkheid op te nemen voor de jongens.

Deze dagen zijn een periode van afscheid nemen van vele mede-vrijwilligers. Bij sommigen ben ik toch een beetje triest dat ik hen niet meer ga zien. Maar soit, het is al leuk geweest en het gaat nog leuk worden.

In deze dagen denk ik ook wel veel aan mijn vrienden en ik ben heel blij met de kaartjes en mailtjes die ik ontvang. Ik zal proberen alle mails kaartjes zorgvuldig te beantwoorden vandaag en komende week. De laatste weken kon ik er precies geen tijd voor nemen…

dikke zoen voor iedereen