Droevig Bolivia

Hello,

Het is niet verboden iets op mijn blog te posten!!! Soit daar ga ik weer...

Een van de triestige verhalen die ik kan vertellen is bijvoorbeeld over vorige week. Na mijn werk ging snel kip en frietjes eten op mijn eentje. Ik kreeg het (natuurlijk) niet op maar voor ik het wist aten twee jongentjes (van 6 en 10 jaar, David en Eric), heel snel mijn bord leeg. Ik geef weinig aan bedelaars maar deze keer kon ik het toch niet laten van hen ook op een vers bord eten te trakteren. Ze waren volgens mij echt uitgehongerd. Ze vertelden een aantal zaken. Ze zouden in de straat leven en bedelen sinds hun ouders werden vermoord rond kerstmis. Ze slapen gelukkig wel bij hun oudere broers. Ik vroeg hen of ze geïnteresseerd waren om in een tehuis te wonen. Daar moesten ze niet veel van weten want volgens hen word je er “geslagen”. Ik voelde me erg emotioneel en vooral hopeloos dan. Ookal “help” ik een klein beetje in de projecten, de grote armoede is een feit, dit zal niet snel veranderen.

Ik deed vorige week samen met een Chileense, enkele huisbezoeken voor Alto Lima. Deze bezoeken doen we als element van sociaal-economisch onderzoek en dit onderzoek bepaalt wie (vanop de lange wachtlijst) aan ons project mag deelnemen, wie zich voor het nieuwe schooljaar (in feb) mag inschrijven. We bekijken de staat van het huis, stellen er vragen over, polsen naar het inkomen van de ouders, met hoeveel ze er leven. Ik zag enkele huisjes die er (volgens Sandra – die massa´s huisbezoeken doet) naar onze normen heel armzalig uitzagen. Sandra vertelde dat deze huisjes tot de middelmaat behoorden, er zijn er betere maar er zijn ook slechtere. Ik kan niet goed beschrijven hoe de huizen er uit zien maar het slechtste kamertje waar ik ooit in sliep is er in vergelijking mooi bij. We worden ook telkens ontvangen in “hun beste kamer”, een kleine ruimte met twee bedden waar het grootste deel van het gezin in slaapt. (2-4 per bed). Ik was dus wat geschrokken… Iets grappigs en heel onhandig is dat in “El Alto” iedereen zijn eigen huisnummer kiest. Opeenvolgende huizen hebben dus bijvoorbeeld 25, 8885, 1987 als nummer, soms zijn in de straat bv. 2 nummers 50, heel handig als je huizen moet zoeken...
Een beetje stom vind ik dat vanaf nu enkel 1 kind per gezin aan het project mag deelnemen. Zo wil men meer families bereiken. Zo mag bijvoorbeeld de jongste zus naar het project komen, maar de oudere zus (met veel meer problemen op school) moeten we weigeren. Het lijkt me een rare zaak.

Ben op reis geweest met de jongens van de instelling “eguino”. (groepsfoto) Ons tripje naar Cochabamba was van donderdag tot zondag, wel hebben er allemaal erg van genoten. Nog eens bedankt aan de geldschieters, alweer een goeie investering als je het mij vraagt.
We overnachtten in een instelling van Alalay van daar, handig dat we geen logement moesten betalen. Op donderdag gingen we oa naar het cinecenter in de stad. Het is een kinepolisachtig ding. Dergelijk complex is er niet in La Paz dus voor de gasten was het heel speciaal om daar naartoe te gaan. Ik waande me terug even in europa. Het is machtig om te zien hoe de gasten oog hebben voor het gebouw en zo, ze merken vele dingen op die wij al lang nie meer zien, zoals het comfort van de zetels, de toiletten, constructie van het gebouw, etc.
Op vrijdag gingen we naar het “parque acuatico”, een zogezegd (fantastisch!!) zwemparadijs. Ik hield alvast mijn hart vast want veel meer leuks dan een zwembad hield het niet in. Of beter gezegd, naar wat ik gewoon ben was het niet veel soeps, voor de jongens gelukkig wel. Ze hebben erg genoten. Ze kunnen allen wel niet goed zwemmen (oogje in het zeil houden dus). Het is niet duidelijk of ze crow of schoolslag doen, als ik vraag naar wat ze leerden zeggen ze mij dat ze gewoon iets doen om boven te blijven, Line toch, wat dacht ik nu!! Er was ook een glijbaantje (zie foto) van drie meter lang, die uitkwam in een klein maar diep zwembad. Ik probeerde hen allen mee te krijgen om van de glijbaan te gaan. Ik dacht eerst dat het om te lachen was, maar slechts 1 jongen + ik durfden van deze glijbaan (13 – 18 jarigen!!!). Ikzelf was ook een heuse attractie in het zwembad. Ik deed wat kunstjes met de jongens in het zwembad, op de handen staan, koprol, etc. je kent dat wel, en op den duur kwamen vreemde jongentjes hun kunstjes tonen en vragen of ze het goed deden. Ik werd ook constant bekogeld met waterballonnetjes door de badmeesters en anderen… (blond zijn e).
sAvonds deden we een spel met uitdagingen, opdrachten. Het was moeilijk om de jongens te motiveren maar uiteindelijk slaagden we er wel in. Het is trekken en sleuren om iets uit hen te halen maar het loont wel de moeite. Het “creatief zijn” is moeilijk voor hen.
Er is een fijne traditie in Bolivia, namelijk vanaf 14 dagen voor carnaval beginnen velen mensen te bekogelen met waterballonnen in de straat, of vanuit auto s. Het was dus oppassen geblazen en natuurlijk hebben we flink meegedaan aan “la Guerra”. Heb zelf ook mijn beste beentje voorgezet, bij wijze van oefening voor het carnaval, he.
Op zaterdag bezochten we “los portales”, een vreed sjiek huis van een of andere rijke (indrukwekkend en mooi, de jongens trokken hun ogen open bij zoveel luxe, maar denk dat ze er niet veel aan hadden), een expositie van foto s van beschilderde lichamen (heel mooi maar veel naakt voor de jongens!) en een museum met allerlei stenen en opgezette beesten (dit vonden ze heel interessant, iedereen wilde foto s van zichzelf met een of ander beest, zelf de volwassenen die mee waren). (foto van claudia en ik aan het museum) In de namiddag gingen we naar een groot (het hoogste van de wereld) christusbeeld kijken, heen en terug met de “teleferico”, heel spannend hoor. De sfeer zat er echt goed in.
sAvond deden we “noche de talentos” (zie foto) en opnieuw was het een hele opgave om het beste uit hen te halen. tWas uiteindelijk wel een heel geslaagde avond.
Twas een heel geslaagde trip maar als ik dit tekstje overlees, zie ik dat het niet weergeeft wat het werkelijk was. Voor mij was het heel intensief, ik werd overladen met gevoelens bij het samenleven met hen. Ik kon het niet laten om alles constant (stil bij mezelf) te vergelijken met de kampervaring die ik met onze kindjes heb, dan merk je een wereld van verschil tussen deze en andere kinderen. Je ziet dat ze stuk voor stuk te kampen hebben met hun problemen van nu en uit het verleden. Ze zijn ook een stuk minder ´verwend´ dan onze kinderen. Niemand klaagt bv. over het voedsel, ookal is het steenhard brood, niemand klaagt bij lange wachtrijen, etc. Ik was bv. ontgoocheld voor de kinderen (en mezelf) toen ik het waterpretpark zag (waar we zo veel hadden over gehoord) maar blijkbaar was het in de ogen van de kinderen wel een hele leuke plaats. Zo zie je maar…
In het algemeen zijn wij veel meer plezier, “kicks en tricks” gewoon. Ik ben opgegroeid met dans, sport en muziekles, volle dagen school, jeugdbeweging, kampen en reizen met mijn ouders. Thuis kon ik knutselen en spelen met een varieteit aan materiaal. Ik maakte muziek, vond verhaaltjes uit, legde allerlei verzamelingen aan… Het is niet raar dat ik nu minder moeite heb om creatief te zijn dan deze jongens en dat ik het veel gemakkelijker heb om mezelf ten volle te ontwikkelen. Wij zijn zo veel gewoon he.
Ik vrees dat ik door mijn tripje Bolivia, vol intesieve ervaringen + de rest van mijn leven (ook al geen gebrek aan ervaringen), een echt verwend nest ben. Wat zal ik nodig hebben aan input om tevreden te kunnen zijn?

(laatste foto is in de stad, geladen met waterballonnetjes)

Op reis met de kindjes!!!

Hallo,
ivm het geld:

Met het schooltje in Alto Lima plannen we heel wat te doen. We gaan verf kopen om velden af te bakenen op de speelplaats, hinkelspelen te schilderen en de muren te versieren. Eventueel installeren we een schommel of een zandbak. We gaan ook herstellingen (laten) doen in de hele school (ruiten, dak, etc.), een tv-dvd-radio kopen, een muziekklas installeren (met allerlei instrumenten), allerlei boeken aankopen (wetenschappelijke tot romans, we hebben een groot tekort aan leerboeken), meer educatief materiaal aankopen, de hoekenklassen nog uitbereiden, etc. EN NOG VEEL MEER, super!

Veel commotie deze dagen. Met kidlink hadden we het plan om 2 dagen naar coroico te reizen met de jongens van casa eguino en el alto (25 kinderen). Dit met een bescheiden deeltje van de donnaties die ik voor Alalay ontving. We hadden alles al heel goed gepland...
Ik had erna in de wandelgangen ook al opgevangen dat de verschillende instellingen van Alalay normaalgezien een reisje doen maar dat er geen geld voor is dit jaar. Men plande een 4daagse reisje naar cochabamba, als deel van het therapeutische plan die de kinderen volgen (wel met recreatie als doel). De kinderen waren al voor een deel op de hoogte dat het niet door zou gaan (grote ontgoocheling!).
We hielden zojuist een vergadering met twee mensen van Alalay, ik en nog iemand van Kidlink. Het voorstel van Alalay was natuurlijk om hen de kans te geven (om met dat geld) hun reisjes uit te voeren. Ik moest beslissen wat we zouden doen (een beetje druk op mijn schouders hoor, ik tussen kidlink en alalay!). Uiteindelijk gaan we met Kidlink ons plan inpassen in het hunne waardoor de geplande reisjes van Alalay wel door kunnen gaan. De mensen van Kidlink zijn wat ontgoocheld dat ons plan niet door gaat maar de mensen van Alalay en vooral de kinderen (van de drie instellingen, +- 55 kinderen) zijn dolgelukkig. Uiteindelijk denk ik dat het beter is dat we (de reeds door alalay geplande) reis, die geintegreerd is in het therapeutisch plan laten doorgaan, dan perse iets nieuws te willen doen.
De kinderen lopen hier rond mij en vragen: "gaat het nu toch door?" en ik ben heel blij te kunnen zeggen dat het nu zeker toch door gaat. Dankzij jullie dus, voor 270 euros kunnen de 3 instellingen op reis!!! Hoera!!!
Enkel de grootste instelling (85 kinderen) kan nog niet op reis. In mijn financieel plan past het niet om hen ook nog te financieren maar ik bekijk het nog. Hangt natuurlijk allemaal af wat ik waaraan plan te geven. Wat denken jullie?
groetjesx
Line

Nog wat extra foto´s

De eerste foto is op de feria del arte, alvorens aan de aptapi te beginnen.
De tweede foto is in de hoekenklas, de kindjes zijn vlijtig diagrammen aan het tekenen.

De drie laatste foto´s zijn nog in Tiahuanaco. Bij degene waar we allemaal met de armen in de lucht staan, zijn we de zonnegroet aan het doen, met onze ogen toe.



Daaaaaag
ps en post nog es wat om mijn blog e!

DEEL 2

Als welkome verrassing besloten Ine en Hannes om vanuit Peru naar La Paz af te zakken om te delen in het kerstgebeuren. Oorspronkelijk was het plan om elkaar in Peru te treffen maar dit was een wat te strak plan voor mijn agenda. Het was vreemd en tegelijk ook heel normaal om mekaar hier te treffen… Uitgeweest (e Hannes ;-p), bijgepraat, wat rondgeslenterd in La Paz, etc. Ze gingen ook mee naar tkerstfeest.

Zoals ik al schreef had hermano Coco het fantastische plan om een gigantisch kersfeest te organiseren samen met zijn congregatie, met mij en anderen. De voorbereiding van het kerstfeest vergde heel wat handenwerk. Duizende cadeautjes voorbereiden is niet niks maar we hebben het met plezier gedaan. De cadeaus zijn uiteindelijk kleiner en minder waardevol uitgevallen dan was gepland. De grootst geplande geldbron viel uiteindelijk een week op voorhand weg en we moesten het stellen met de donnatie via mij en via 2 anderen. (jullie donnaties waren dus van reuzenbelang voor dit feest, nog eens dank u)
Het werd uiteindelijk een reusachtig drukke bedoening waar 3600 kinderen uiteindelijk een geschenkje kregen (een knuffelbeest, kwaliteitsvol snoepgoed en koekjes). De (in immens lange rijen) toekomende kinderen werden in groepen verdeeld bij het binnenkomen en kregen per groep ballonnen van een bepaald kleur. De meute werd wat opgehitst. Het werd een mooie namiddag met de boodschap, de cadeautjes, de ambiance, de gelegenheid.

OPDRACHT: Zoek op de foto waar Hannes, Ine en ik staan.
Naar mijn mening waren er ook een aantal zaken die iets minder goed waren zoals de manier van organiseren (: het verloten van de fietsen, een aantal dansen, het uitdelen van de cadeautjes, het wanhopig proberen 3600 kinderen te doen zwijgen, etc.) Ik hield ook niet echt van de overdreven christelijke tint van het gebeuren. De visie van coco kan ik ondersteunen maar de twee mensen die het gebeuren presenteerde hielden te veel van “jesus, jesus, jesus etc. “ geroep en alle gedraaide muziek was van christelijke bands (een bepaald nummer werd zelfs drie keer opgedrongen.). Ik denk dat ze met de plaats, de goeie geluidinstallatie, de prijzen, de cadeaus en de 3600 kinderen misschien een veel leukere activiteit hadden kunnen organiseren (en mijn vrienden van hier deelden sterk mijn mening). Ik bespreek het hele gebeuren nog met hermano coco.
Besluit: het is goed geweest maar ik denk dat het het nog veel beter kan.

De voormiddag van kerstavond arriveerden ook mijn ouders. Ik sleurde hen direct, samen met Ine en Hannes mee naar El Alto – het schooltje Alto Lima om het schooltje te bezichtigen. De kindjes stroomden toe met hopen om vandaar uit met bussen naar het reuze (hierboven beschreven) kerstfeest te gaan. Hannes, Ine en mijn ouders waren “te bezichtigen”. Grappig hoe de kindjes en moeders kijken naar hen (mij zijn ze al gewoon he)…
In twee overvolle bussen (er was bijna geen vierkante decimeter meer vrij) kwamen we daar aan.

Kerstavond was een beetje anders dan anders. Mijn ouders lagen met hoofdpijn en een slechte maag in bed. Ikzelf ben naar casa eguino geweest, de oudste jongens van de instelling. Ze kregen de kadootjes en Belgische chocolade en daarna hebben we gedineerd. Ik was wat emotioneel na kerst met hen te vieren. Het zijn kinderen zonder ouders, niet gewenst of slecht behandeld door hun ouders, die al een hele tijd in Alalay leven. Ik heb toch wel bewondering voor hoe sterk ze door het leven gaan. Lekkere kip met rijst en sla gegeten, een feestmaaltijd (hier leer ik "eenvoudige" voeding op een andere manier apprecieren).
Na het kerstfeest bij de jongens ging ik nog langs op freds flat waar ook Ine en Hannes en anderen zaten. Zij hadden enkel een halve hutsepot kunnen versieren.

Op kerstdag ben ik met mijn ouders naar Valle de la Luna geweest. Dit is een prachtig maanachtig landschap met vreemdsoortige rotsen. Door dat bepaalde gesteenten harder zijn dan anderen zijn door erosie rare vormen ontstaan.Voor een laatste avond met Ine en Hannes (toch voor de komende 3 maand) gingen we naar het “kerstfeest” bij een aantal andere vrijwilligers van Alalay. Dikke zoen voor Ine en Hannes.

Eerlijkgezegd was ik doodmoe door de voorbij weken. Ik had het gevoel dat ik niet had stilgezeten. Gelukkig ging ik met mijn ouders de dag erna voor een ontspannende trip naar coroico. Voor een euro en een half gingen we in een minibusje, door indrukwekkende landschappen (we hebben de “dodenroute” waar af en toe bussen afvallen toch niet genomen) naar een hele andere wereld, de yungas. Door het samenkomen van het klimaat van de cordilla real (gebergte) en de amazone ontstaat er een aangenaam warm maar vochtig microklimaat. In coroico ziet het er wat jungle-achtig uit, maar dan zonder lastig beesten en overdadige warmte. We hadden (een voor ons bescheiden prijs) een luxe hotel met prachtige tuin zwembad, ruime kamers met hangmatten op het balkon. We hebben heel hard genoten… Een gids heeft ons ook de mooiste plaatsjes in coroico getoond. We deden een wandeling door de bergen en zagen tal van prachtige orchideeën, 3 immense watervallen (die op de foto was wel de kleinste), plantages (kofie, coco, mandarijnen, bananen, etc.). We kregen de weetjes van de gids over amerikanen die een voetbalveld installeren (om helicopters te kunnen laten landen), controle van de cocavelden (zie foto), de druglaberatoria (nu instelling voor kinderen), generaal Barby (oorlogsmisdadiger), etc. Kortom het was een perfect tochtje. En daarna terug naar het zwembad he… Het lijkt allezins een stuk aangenamer leven in coroico, dan bijvoorbeeld in la paz. Door de natuurlijke rijdom, het klimaat, kan je er gemakkelijker overleven.

Na een nachtje zwaar uitgaan vertrok ik met mijn ouders naar Copacabana en Isla del sol. Ook dit was een geslaagde trip. We zagen (voor mij opnieuw-foto´s in een eerst blogpost) het immense en mooie titicacameer, de historische rijkdom (ruines van de Inca´s, Tihuanaco) en de huidige levensstijl op het idylische eiland isla del sol. We werden ook rondgeleid door een 8-jarige gids in rotsen (waar niemand komt) met allerlei functies voor de inca’s van vroeger (incabed, bidplaats, galg, lichtgaten waar zon en maan samenkomen, etc. ).

Ouderjaarsavond was ook anders dan anders maar zeker een geslaagde avond. Met een aantal mensen hebben we een diner voorbereid die ook mijn ouders vervoegden. Twaalf uur was een chaos van vuurwerk, heel rap 12 druiven eten (voor elke maand een druif die voorspeld hoe zoet de maand zal zijn, ook wensen doen) , knuffels, kussen en champagne! Leuk moment. Erna zijn we nog tot in de vroeger uurtjes uitgeweest.

Na wandelingen in La Paz, een aantal musea, bezoek aan Tiahuanaco, lekkere ontbijtjes en etentjes zat de trip er op voor mijn ouders. Ik daarentegen heb nog 3 maand te gaan. Het ziet eruit of die gaan vliegen.

Vrijdagavond ging ik naar de "independizacion" van 3 jongens van casa eguino. Dit is een soort van afscheidsfeest waarbij voor familie en anderen officieel wordt bevestigd dat de jongens zelfstandig gaan leven. Veel emotionele speechen, kadoos, etc. Men gaf op een symbolische wijze de kinderen terug aan hun families. Ik kreeg er zelf de tranen van in mijn ogen. Sommige jongens groeien echt goed op in de instelling. Ik ben trots op hen. Het was raar om dan ouders van die kinderen te zien die indertijd (omwille van bepaalde redenen) blijkbaar niet voor hun kinderen konden zorgen maar dan toch trots en tegelijk beschaamd op de gelegenheid aanwezig zijn. Er werden nieuwe beloftes gemaakt om verantwoordelijkheid op te nemen voor de jongens.

Deze dagen zijn een periode van afscheid nemen van vele mede-vrijwilligers. Bij sommigen ben ik toch een beetje triest dat ik hen niet meer ga zien. Maar soit, het is al leuk geweest en het gaat nog leuk worden.

In deze dagen denk ik ook wel veel aan mijn vrienden en ik ben heel blij met de kaartjes en mailtjes die ik ontvang. Ik zal proberen alle mails kaartjes zorgvuldig te beantwoorden vandaag en komende week. De laatste weken kon ik er precies geen tijd voor nemen…

dikke zoen voor iedereen

DEEL 1
Hello,
Ik weet niet waar te beginnen vertellen over de voorbije maand (al?!). Het eerste wat ik kan zeggen is dat het super druk geweest is maar ook superplezant (chance!).

Voor ik begin te vertellen wil ik nog eens iedereen bedanken die geld heeft gestort of gegeven voor de twee vooropgestelde doeleinden die ik eerder beschreef. Ik heb uiteindelijk een hele grote som kunnen verzamelen. Ik vertel hieronder nog meer over wat er mee is gebeurt. Van wie ik het mailadres kreeg, kon ik al eens mailen, anderen kunnen via mijn ouders ook nog post verwachten, mijn vrienden en familie krijgen ook een dikke knuffel als ik terug kom…
Ik krijg mailtjes van mensen die nog willen storten, ´t Is natuurlijk nog altijd allemaal super welkom, tgaat naar tschooltje in alto lima. 776-5939930-38 vermelding Alalay

Ik zal maar vertellen in chronologische volgorde gezien dit in onze tijdbeleving het handigst is.
Toen ik terug was van Uyuni had ik nog 2 weken om de hoekenklas in orde te krijgen voor de “feria del arte”, een soort schoolfeest waar iedereen werd verwacht het beste van zichzelf te geven. Alle klassen met de werkjes van de kinderen werden getoond en er was een show voorzien met dansen, toneeltjes en allerlei van de kinderen. Ook de twee hoekenklassen werden getoond. Ik heb vooral gewerkt aan de tweede klas die volledig gericht zal zijn op de oudere leeftijd. Beide klassen zagen er goed uit op het toonmoment (veel complimenten) maar in januari zal ik nog massa´s werk hebben om de werking van de klassen beter voor te bereiden, maar misschien moet ik hierover niet in detail treden.
Om het schoolfeest te eindigen hielden we aptapi. Dat houdt in dat iedereen voor iets van eten zorgt. We legden al het eten op een groot plastiek en daarna was het aanvallen geblazen. Op een paar vreemdsoortige patatjes na heb ik niet veel gegeten, je moest namelijk rap zijn en met je vingers grabbelen (zie foto) om eten te hebben (en ik was er mentaal nog niet op voorzien).

We zijn op schoolreis geweest naar Tiahuanaco! Super plezant reisje. Bij vertrek was het regen aan het gieten verwachten we het ergste van de dag. Gelukkig klaarde de hemel op toen we uit de bus stapten, we hadden er immers ook voor gebeden. We hielden een grote picknick. De kinderen hadden allerlei kip, aardappel en rijsttoestanden mee, opnieuw deden sommigen aptapi. Ze keken me wat raar aan met mijn broodjes. Als cultureel bezoek is Tiwanaku zeker de moeite. De zonnetempel en andere ruines van de (pre-inca) tiahuanacobeschaving van 1500 jaar gelden. De kinderen luisterden aandachtig naar de gids (die we dankzij geld van jullie donnaties konden betalen) en volgden met enthousiasme de toer. Wist je dat men in de Tiahuanacobeschaving een pinvormig metaal bond om de hoofden van de babytjes zodat deze een punthoofd kregen (enkel voorbehouden voor de rijken)!!?

Het einde van het jaar is ook de tijd van evaluaties. Met kidlink hielden we de hele dag evaluatie. We bespraken alle voorbije maanden van het jaar in detail. We maakten een zorgvuldige analyse van verloop en van verbeteringsmogelijkheden. Men is van plan om Kidlink nog veel meer uit te bereiden, om veel meer telecentrums te installeren in La Paz en in de dorpen. Het grootste probleem is tot nu toe het gebrek aan computers. Men wil ook lessen geven aan ouders (zoals nu het geval al is in alto lima) maar een probleem is dan bijvoorbeeld analfabetisme bij velen. De evaluatiedag was best gezellig. We hadden tijdens de middagpauze oa ook een gesprek over “het eventueel uitbreken van een burgeroorlog” die sommigen voorspellen. In die weken waren er inderdaad heel wat geruchten door de situatie in Santa Cruz (die verklaarde zich op 8 dec voor een groot stuk onafhankelijk) maar het lijkt toch niet zo´n vaart te lopen. In januari is er ook een referendum, de mensen moeten opnieuw gaan stemmen. Ik vroeg wat ik het beste in het geval van een burgeroorlog en men zei me dat ik vooral veel voedsel moest inslaan. Maar echt, voor de rest lijkt het hier verre van een burgeroorlog. Namelijk kerstsfeer alom.
Ook met Alto Lima hielden we een evaluatie. Ik ben heel wat wijzer geworden over de situatie van de school. Blijkbaar is die met een minimum aan materiaal (zelfs geen ruiten) opgestart en zijn er conflicten geweest tussen de plaatselijke kerk en het schooltje, met de eerste directieleden (die uiteindelijk opstapten). Ook de visie van het schooltje is grondig veranderd. De school evaleerde van huiswerkklassen naar een school die extra uitleg, oefeningen, hoekenwerk, computerles, allerlei activiteiten, voeding, tandenborstels, etc. aanbiedt. Een integrale steun aan de families dus. De grote vraag is “wat het schooltje allemaal voor de kinderen en de families” zou kunnen betekenen. Volgens mij gaat het schooltje nu echt de goede weg op. Dankzij de vele donnaties die ik voor het schooltje ontving zal men nog heel wat aankopen, herstellingen kunnen doen.
Tijdens de evaluaties werden er heel wat bedankingen uitgesproken voor iedereen. Men uit blijkbaar heel hard zijn dankbaarheid in de kerstperiode.

Op 18 december, als laatste dag van het schooljaar dat de kindjes kwamen, hielden we een kerstfeest in Alto Lima voor de kinderen en de ouders. We versierden de school, er kwamen (plaatselijke) clowns, de directie en leerkrachten brachten een kerstboodschap, er waren opnieuw optredentjes door de kinderen, ook ik heb ook voor de 1e keer daar een liedjen ten berde gebracht (die niemand verstond), de kinderen kregen een kadootje (visput!) en een paneton (een soort brood die hier typisch is met kerst- de onze gemaakt in het kinderdorp), we aten en drinken iets, een noorse deelde kerstmutsen uit aan iedereen (haar iedee van een perfecte kerst?!), etc. Kortom iedereen ging tevreden naar huis.

De foto staat niet goed maar het lukt mij precies niet om hem te draaien of weg te doen.

Met mijn beide werken deden we ook van “amigo secreto” waarbij je een kadootje moet kopen voor de collega “van wie je zijn naampje trekt”. Een heel groot verschil tussen de gegeven kadootjes van de bolivianen en de niet-bolivianen. Ik kreeg bijvoorbeeld een plastieken bloemen klok-nachtlamp, met heel veel liefde gegeven natuurlijk. Ik vond het verschil tussen de verschillende smaken “grappig” maar ik respecteer ze natuurlijk. Een ander verschil in cultuur merkte ik wanneer we met de mensen van Alto Lima besloten eens samen uit te gaan. Na een tijdje praten merkten we dat we het hadden over verschillende betekenissen “uitgaan”.
Uitgaan voor mij: Na 8 uur, samen in een bar of dansgelegenheid, met consumptie in de hand. Liefst een beetje dansen, of gewoon heel veel praten en dit tot in de late uurtjes.
Uitgaan voor de groep leerkrachten van Alto Lima: in de namiddag een ijsje gaan eten of in het prado (grote straat in het centrum) gaan wandelen (kijken naar de kerstversiering), etc. Zij gaan nooit (!!!) uit naar bars of dergelijke, drinken geen alcohol (geen van hen). Wat doen ze dan wel? (vroeg ik hen) Ze gaan naar de kerk, komen naar het schooltje, etc. Misschien moet ik alvast eens mijn visie op uitgaan veranderen (het zou mijn gezondheid goed doen).
Hoe decadent zullen ze mij niet vinden…

Met de collega’s van Kidlink bereidden we kleine pakketjes (koekjes, snoep, melk) voor de straatkinderen. Het was wel plezant om die aan hen uit te delen. Ik nodigde hen ook allen uit voor het grote kerstfeest in Satelite (zie een beetje verder in de tekst).

Men heeft men nog maar eens bestolen. De week ervoor had men mij (op de markt in El Alto) in mijn gezicht gespuwd om zo mij af te leiden om me te kunnen bestelen. Het is toen niet gelukt, ik had mijn rugzak goed vast… (dank u trui, ik dacht aan jouw tips!!) De week erna is het jammergenoeg wel gelukt. Dit keer met een geheel ander tactiek. We kwamen van een feestje met een een hele bende en stonden op de stoep. Ik stond aan de zijkant van de stoep. Er passeerde een rode sportwagen in volle vaart en die slaagde er in mijn tasje van mij lichaam te gritsen, snijden in een halve seconden. Het duurde even voor ik besefte wat er gebeurde. Ik mijn gsm en wat geld kwijt. Valt uiteindelijk nog mee… Allen bellen naar mijn nieuwe gsm of vast nummer. (mieke bewees dat het werkt om te bellen!)
GSM 00-591-79511983
Vast toestel:00-591-2-2443824