Lekker eten op het eiland "incahuis", de 
chauffeurs altijd werkend aan hun auto omdat het zout geen goed doet...Foto 2 Immense zoutvlakten...
Foto 3 Idylische taferelen, de gekleurde meren, flamenco´s
Foto 4 De groep vrijwilligers van alalay
Foto 5 Line in de wind!
Hello,
Ik heb een koortsblaas op mijn lip: twee mogelijke verklaringen, ofwel heeft een ziel me gekust of wel een spin ’s nachts… (volgens een Boliviaanse vriend hier)
Magisch om de verhalen te horen van sommige Bolivianen, hun betekeningsgeving aan alles.
Toen ik vorig weekend op reis was, is er van alles gebeurd in Sucre. Evo Morales en companen hebben een nieuwe grondwet goedgekeurd. De vergadering ging blijkbaar door in een militaire basis en niet iedereen was aanwezig. Daardoor ontstonden opstanden bij de rechtse oppositie. Er waren rellen en er vielen uiteindelijk 3 doden. Er wordt veel over gepraat nu. Ook de slechte verhouding tussen Santa Cruz en La Paz komt altijd terug naar boven.
De 24ste december is er in El Alto een immens gebeuren voor 3000 kinderen uit de armste wijken van El Alto. PAV4-14, een vrijwilligersorganisatie (waar coco de straathoekwerk deel van uitmaakt) organiseert dit voor de tweede keer voor “de meest onbeschermde kinderen” of “kinderen in risico” (om in de straat terecht te komen.) De bedoeling is hun “un momente de felizidad” te geven, we verzorgen voor hen allerlei lekkers en kerstcadeautjes. Dit is misschien geen structurele steun maar ‘tzal volgens mij super zijn voor de kindjes. Mijn ouders stuurden alvast naar hun vrienden of ze geen zin hebben om een duit in het zakje te doen. Ik ben zooooo blij dat er mensen gestort hebben. DANK U DANK U DANK. Ik ga dit weekend rustig het hele plan vertalen voor die dag en dan stuur ik het naar jullie door. Achteraf zorg ik ook voor foto´s he. Aan de mensen die nog twijfelen om te storten, niet twijfelen!
Nieuws op educatief vlak. Elk schoolgaand kind krijgt van Evo 200 bolivianos (20euro) per jaar om de schoolkosten te helpen dragen (dit is de tweede keer zo). Er wordt hier en daar getwijfeld of dit geld ook wel daarvoor besteed wordt…Bv. Ouders die anders niets doen voor hun kinderen, kunnen dit geld ook zo ophalen.
Sommige van onze kindertjes leven echt armzalig, met 8 kinderen in 2 bedden in een krotachtig kamertje… (Maar ’t zijn de leukste kindjes!) ’t Geld kunnen ze zeker gebruiken daar.
Een beetje indiscreet van mij (daarom klein lettertype) maar ik wil mijn verwondering delen over de lonen van mijn collega’s. De coördinatrice van Alto Limo verdient 700 bolivianos per maand, dwz 70 euros. Als psycholoog of pedagoog zou je eerder 2000 bolivianos of 200 euro verdienen per maand, of toch ten minste als je al een aantal jaar werkt. En daarbij komt dat veel van mijn collega’s keihard werken en vele uren kloppen, Claudia mijn huisgenoot is er één van.
Ik ben alvast een beetje nerveus voor zaterdag. Er is een soort van “toonmoment”/feest in het schooltje in el Alto Lima. Ouders en andere nieuwsgierigen (zoals mensen van Alalay) komen kijken naar de klassen, dus ook mijn (nu twee) klassen. Ben nog gaan shoppen voor meer materiaal voor de kinderen. Twee trekrugzakken vol materiaal… De tweede klas is bijlange nog niet in orde, dus nog veel werk… Gelukkig helpt een vrijwilligster van Chilli mij heel goed met vertalen en alle oefeningen, spelen die met taal te maken hebben.
Ben gister naar een voetbalmatch geweest (voor de eerste keer in mijn leven): FC La Paz tegen The Strongest oftewel Los tigres. Er lopen veel militairen in dat stadium. Tussen het groepje die-hard fans en het plein staan bijvoorbeeld 8 militairen met een meterlang geweer… voelt toch maar raar hoor. Vele (dikwijls hele jonge) kindjes verkopen er van alles. Ik vind het altijd schrijnend om te zien hoe hard vele jonge kinderen moeten werken.
Ik ben twee weken geleden naar een schoolfeest geweest van een secundaire school in mijn straat. Een mede-vrijwilliger uit Bolivia had mij daartoe uitgenodigd. Alle leerjaren hadden een typische dans uit bolivia ingestudeerd (duidelijk welke vanuit de jungle kwamen). Ze hadden daarvoor de traditionele kostuums voor elke dans gehuurd. Alle dansen en bijpassende kostuums waren heel verschillend. De kostuums zijn fantastisch, veel kleuren, verschillende ontwerpen, pluimen, sandalen of rare schoenen… Eerlijkgezegd zijn onze kostuums voor alles veel saaier...
En om te eindigen: DE TRIP
Ik ben vorig weekend naar Salar de Uyuni en Reserva de Fauna Andina Eduardo Avaroa geweest: de zoutwoestijnen, zandwoestijnen, vulkanen, bergen, geisers, gekleurde meren, thermale baden. En dit alles samengepropt in 3 dagen.
We vertrokken met 12 vrijwilligers van Alalay: 8 (atheïstische) Spanjaarden, 3 (streng-Christelijke) Noren en (?) ik… Een zootje ongeregeld. Het is een plezante bende met vooral veel verschillen in opvattingen over het leven, dit leverde ons gespreksthema’s zoals bv. geen sex voor het huwelijk, de reden voor vrijwilligerswerk (andere vrijwilligers hebben blijkbaar vooral veel klachten over Alalay), etc.
We vertrokken met twee jeeps, twee chauffeurs, twee kokkinnen (die voor ons de maaltijden verzorgden). Een eerst stop vlakbij Uyuni was een treinenkerkhof. Oude verroeste immense treintoestellen. Verder zagen we de eerste dag de indrukwekkende zoutwoestijnen met bij behorende dorpjes (die overleven door zout – voor consumptie, artisanaliteiten, toerisme), bergen, eilanden midden de zoutvlakten (wij bezochten incahouse – eiland vol cactussen, waar we ook een maaltijd namen). De zoutvlakten lijken zo speciaal maar anderzijds ook niet omdat het landschap lijkt op dat van een meer met hier en daar een eiland. Het is niet zo dat je daar een potje zout kunt nemen uit de vlakten voor de bereiding van je maaltijden. Zout voor consumptie wordt eerst opgehoopt in de vlakten (hard en ongezond werk) en ondergaat dan een proces van “iodising”. Het weggenomen zout groeit door de zon en door het water zo weer aan. We overnachtten in een zouthotel in San Juan en hadden een gezellige avond samen + prachtige zonsondergang. Ik had wel een constante zoutsmaak in mijn mond, we leken zout in te ademen. Geen douches, maar daar hadden de meest “punk”-achten meest last van.
De tweede dag begon met prachtig landschappen, vlakten en bergen (door de salar de Chiguana). Een eerste stop was bij een militaire post (laatste stop voor grens met chili vermoed ik). Onderweg prachtig landschappen, de vulkaan op de achtergrond, stops bij vreemde en indrukwekkende rotsen. Overal zie je ook kuddes lama’s of alpaca’s en soortgelijken. Daarna zagen we 4 verschillende meren. Mooie kleuren, flamenco’s, paradijselijk uitzicht etc. en maar foto’s trekken. Na de meren gingen we door een groot stuk zandwoestijn, indrukwekkend, af en toe speciale rotsen, zoals “arbol de piedra” (een rots die op een boom lijkt). De laatste stop die dag, de Laguna Colorada was toch wel een van de mooiste uitzichten. Het water kleurt rood door het effect van de wind en de zon op de micro-organismen… Het meer telt ontelbare flamenco’s. We overnachtten in een dorpje dicht bij de Laguna Colorada. Iedereen was doodop, we kregen de boodschap dat we de morgen daarna om 4 uur ’s ochtends zouden vertrekken.
De derde dag vroeg uit de veren om in bijtende koude te vertrekken naar de geisers. Veel plassen met opborrelend modderachtig of gekleurd water, ook fonteinachtige geisers. We werden gelukkige ook beloond voor het doorstaan van deze koude. We gingen namelijk in thermale baden. Superwarm, deed lekker veel deugd, spijtig voor de gene die geen zwemgerief mee hadden, maar we kregen iedereen er toch in. Op de terugweg aten we in het gezellige dorpje Villa Mar, verder stopten we nog in Valle de Rocas, alwaar we een klapband kregen. De rotsen zagen er van op een afstand wat uit als een oude stad. Na een laatste stop in San Cristobal (een nieuw stadje) en terug ontelbare prachtige landschappen, kwamen we terug in Uyuni aan.
Saluutjes en tot de volgende.
PS. Mijn ouders op bezoek over drie weken!!
PS. Heb mijn telnr. aangepast, ik vergat de nullen
Gsm:00-591-79501018
Vast toestel: 00-591-2-2443824
