Sorata

Foto van uitzicht op la paz, altijd heel moeilijk de illimiani te pakken te krijgen.
Voor de rest uitzichten in sorata, prachtig,...


Volgende foto was op de terugweg van de grotten van san pedro. We hielden alledrie ons hart vast omdat we zo snel over deze wegjes scheurden met de taxi. Maar we zijn godzijdank veilig aangekomen.



En het aapje en het poesje niet te vergeten... (casa reggae)

Hello,

Voor het moment ben ik een beetje ziekjes. Al mijn spieren doen pijn, ben wat zwak en ik heb maagpijn… weet niet zo goed waarvan. Ben vandaag niet gaan werken. Hopelijk morgen beter.
Ik heb een heel fijn weekend achter de rug. Ik ben samen met Estefania (Spanje) en Simi (Noorwegen) naar Sorata geweest. Het is de startplaast voor vele trekkings in de bergen, een heel rustig en mooi dorpje in een groene vallei. De uitzichten zijn er indrukwekkend. De klimaatsveranderingen tijdens de wandelingen zijn ook bijzonder. Van heel warm naar heel koud tussen de wolken. Mijn companie was wel aardig tegenovergesteld. Simi is van het “sjieke” type die nooit voor minder dan sterren hotels gaat, ze wilden dan ook op een paard of ezel in de bergen gaan.. Estefania wilde voor veel klimmen en het hotel met de duizend sterren gaan (tentje geleend van hermano coco, coordinator straathoekwerk). Ik zat er qua gewoonten en wensen een beetje in het midden.
Allereerst was de heenrit naar sorata met de bus een groot avontuur. We deden de vrijdagavond de afdaling met een grote bus in bergwegen die eigenlijk amper wegen te noemen waren, het was dikwijls angstinboezemend. De remmen van de bus kraakten en piepten… Misschien was het wel beter dat we nie veel zagen tijdens de rit, dit doordat het al donker was en er geen lichten zijn.
Uiteindelijk huurden we een gids, Emilio van zaterdagmiddag tot zondagmiddag en gingen we met hem in de bergen tot aan laguna chillata (klein blauw meertje aan de voet van illampu, grote besneeuwede berg). De toch was prachtig (de uren dat er geen wolken waren en we ver konden kijken). De tocht was ook superlastig, ik heb wel wat afgezien en Simi twee keer zoveel. Heengaan was alleen maar klimmen en teruggaan omgekeerd. We waren allevier heel tevreden bij het aankomen aan het meertje, we hadden weinig uitzicht omdat het heel bewolkt was toen. We picknickten, maakten een vuurtje, vertelden verhalen, etc.. De gids was ook heel aangenaam, hij is ayamara en aymara´s willen niet dat we foto s van hen trekken omdat we dan hun ziel stelen (maar ik geloof niet dat hij daar zelf in geloofde). De nacht was minder aangenaam. Ik had het wat koud in de tent en kon echt niet slapen hoewel ik doodmoe was van de tocht. De volgende dag bekeken we enkele ruines van incas dichtbij het meertje en wandelden we terug. Het afdalen leek een tochtje van niks vergeleken bij het klimmen.
Aangekomen in Sorata gingen we na een maaltijd nog naar de grot van san pedro met een ondergronds meertje. Wel de moeite maar jammer dat men er nu niet meer mag zwemmen.
Onze “terugkomplaats” tijdens het hele weekend was casa reggae. Een simpel hotelletje met bar buiten, leuke muziek, vele kleine katjes, grote honden, een aapje en kerels die te veel smoorden. Emilio en zijn broer (die de keet uitbaat) waren toffe mensen en een grote hulp en we konden bij hen terecht voor alle vragen.
Moe en voldaan namen we de minibus terug naar La Paz (om toch niet in die grote oude bus) ons leven opnieuw te moeten wagen.

Ah ja en vorige week was er benefietavond voor alalay. Zie ook http://www.verdwaaldezwerver.be/ Dit is de site van een gast die vrienden van mijn ouders kennen, waardoor hij eens langskwam bij mij op de bewuste alalay benefiet avond. Hij beschrijft mij en wat ik hier doe op zijn site. Het was een walking diner met 1000 genodigden, heel veel verschillende gerechten, superlekker....

Ziehier foto van de benefiet (ik, riki en simi):

ciaou