Na een volle maand...

Hello,

La Paz is nog altijd een zotte stad en ik leef nog altijd (waarvoor ik god elke dag moet danken).
Ben een beetje moe want ben twee avondjes uitgeweest. Het uitgaan kan hier heel gevarieerd zijn. Vorige week ben ik es salsa gaan dansen (leuk!), vrijdag ging ik met een ander meisje naar een stoere rockbar met veel gasten die artisanale dingen verkopen (ze maakten vanalles voor ons om ons te imponeren), gisteren met andere vrijwilligers gaan dansen, etc.
Ben hier wel een rare toer tegengekomen vrijdag en ik zal zorgen dat ik het niet meer tegenkom. Ik moet me goed bewust zijn dat ik hier in een totaal ander land ben e… Ik liep een klein stukje alleen ´s nachts naar huis, terug van de bar. Normaalgezien 3 minuten wandelen. Er kwam een auto naast mij rijden en de man in de auto zei dat de twee die achter mij liepen mij zouden overvallen en dat hij naast mij zou blijven rijden. Daarna zei de man dat ik moest instappen en dat hij me thuis zou afzetten. Ik wist al niet wat te geloven en begon erg bang te worden.( ik heb al veel verhalen gehoord over dergelijke toestanden) Heb toen twee gasten aangesproken en heb gevraagd of ze mee wilden wandelen met mij en zo kwam alles in orde… Toch wel erg geschrokken. Blijkbaar niet verstandig om snachts alleen op straat te zijn. Line toch!

STRAATHOEKWERK
Ik ben nu ook begonnen met straathoekwerk. Het is wel het meest shoquerende gedeelte van mijn werk ... Ik ga met coco (iemand die zelf vroeger kind van de straat was) en Isabel (een geschifte waalse) naar el alto en plaza san fransisco. Daar ontmoeten we verschillende groepen kinderen. Van schoenpoetsers tot jonge moeders. Velen snuiven lijm en ze doen niks om dit voor je te verbergen. Ik zag zelf “de dealer” aan het werk. Als je bij hen bent inhaleer je vaak ook per ongeluk van deze lijmgeur, ze hebben de gewoonte (vooral de jongens) om heel dicht te komen (ik moet constant oppassen dat ze me niet bestelen). Het valt me op de veel van de jongens littekens in hun gezicht hebben. Het ergste vind ik vooral de situatie van de jonge kindjes die deze jonge moeders op hun rug hebben. Ze hangen daar maar als een speelpop op de rug, terwijl de moeders lijn aan het snuiven zijn. Deze jonge kindjes hebben dus al op voorhand heel weinig kans om iets van hun leven te maken.
Sinds een paar jaar zou er wel meer georganiseerd zijn voor de kinderen in de straat. Er zijn heel wat tehuizen. Er is bijvoorbeeld een tehuis voor schoenpoetsers. Die gasten werken dus de hele dag maar hebben ´s avonds wel een plaats om te slapen. Er zijn dus heel wat zaken maar de vraag is of ze goed zijn, of ze perspectieven voor de kinderen bieden.
CASA EGUINO
Voor dit werk heb ik nu de eerste videosessie georganiseerd, dit verliep wel vlot. Een nieuwe taak van mij zou zijn om straatkinderen naar “kidlink” toe te leiden. Groepen te vormen onder hen en hen op vaste tijdstippen naar de ´computerlokalen´ te laten komen zodat ze kunnen internetten, zodat ze vanalles kunnen bijleren door de programma´s die we hebben.
CASA ALTO LIMA
Volgende week ga ik heel wat aankopen doen voor alto lima met het geld van tfeest. De aankopen zijn vooral educatieve en andere spelen. Het lijkt me een hele nuttige aankoop want naast wat oude en kapotte spelen is er niet zo heel veel leuks voor de kindjes.
Ik heb ook al heel wat van het internet gehaald en ineengeknutseld voor het hoekenklaslokaal. Het lokaal ziet er goed uit. Tijdens lesuren die we er al doorbrachten willen de kinderen, groot en klein vooral graag met het minikeukentje en miniwerkplaats spelen. De moeilijkheid bij het hoekenwerk, is dat het lokaal moet dienen voor kleuters tot 14 jarigen, ik moet dus nog veel meer materiaal hebben en alles beter organiseren. Er is nu ook iemand van noorwegen die hierbij helpt.

Ben vorige week ook nog in het kinderdorp geweest op zaterdag. (Op een uur en een half hiervandaan) In het weekend zijn de kinderen daar zonder veel begeleiders. Gitaar gespeeld, gevoetbald, gebasket, etc. Was erg verbrand van de zon en nu al aant vervellen. Een van de kindjes wou ik het liefste mee naar mijn appartement nemen. De driejarige Rolando is zo schattig maar zo triestig… Mijn moederhart begint te spreken denk ik.

In de straat waar ik woon is er een mooie oude cinemazaal waar nu latijns amerikaans filmfestival is. Heb al wat films gezien. In November begint het europees filmfestival.

Grappig wel dat veel mensen ook vertrekken of weg zijn. Heb al wat afscheidsfeestjes gemist. Ine en Hannes gaan naar Guatemala om te beginnen, Katriene zit in Geneve, Koen en Caroline gaan naar Mexico (via hun reactie geraak je op hun blog), Arne zit in Brasília, Matthias naar Chilli, Joachim naar Frankrijk, Joeri zit nog altijd in Portugal, andere Joeri al een jaar in Peru, Fred komt eind oktober ook naar La Paz… wat is dat toch met ons? Waarom blijven we niet gewoon in het mooie belgenland en waarnaar zijn we wel op zoek? ;-)
Ik laat jullie. Schitterende ideeen voor activiteiten, hoeken, films zijn nog altijd welkom. Allezins al heel erg bedankt aan sommigen.

Groetjes en dikke zoen
Line
Ps Op de foto: Claudia mijn flatgenoot en sam de hond