in vrede

Schoolfeestje in schooltje alto lima waar ik werk... Presentatie door de kinderen van info over bolivia, la paz, de typische dansen, etc.

De kindjes willen altijd op de foto!!! Als ik mijn fototoestel bovenhaal moet ik blijven fotos trekken. 4e foto is de hoekenklas, ze amuseren zich de kindjes maar er moet nog veel verbeteren in de hoekenklas (nog een lange weg te gaan dus)

Ik amuseer me nog altijd heel hard hier. Geplaagd door keelpijn en een wankele maag weliswaar maar ik laat me niet doen e. Ik heb een harde werkweek achter de rug.
Gisteravond heb ik opnieuw straathoekwerk gedaan. Het is verbluffend hoe sommige kinderen, jongeren hier leven… vanalles proberen verkopen ofwel stoned van de “vuelo” en “clefa”, zwanger of niet, met of zonder kindje aan je hand of op je rug… Ze vormen groepen en hangen wel goed tesamen dat is wel positief. Een van mijn taken hier is dus om een aantal van hen naar kidlink te krijgen (een aanbod van computerles etc. ) in vaste uurroosters, in groepen, ... geen sinecure kan ik je verzekeren. Het interessante aan mijn werk nu is ook dat het de eerste keer is dat er iemand EN in de straat EN in kidlink werkt. Dat is bevordelijk voor de communicatie, de communicatie is heel slecht. Heb zelf ook al frustraties ervaren daaromtrent. Je overtuigt bijvoorbeeld met man en macht een aantal jongeren om te gaan (wat al heel moeilijk is) en dat wil men die namiddag hen toch geen computerklas geven… zo´n dingen.
Ik gaf ook zelf aan dat een aantal van de “jongere” vrijwilligers (van casa eguino) veel met straatkinderen omgaan op een “spontane” wijze en heb zo gesuggereerd dat we via hen misschien aan meer publiek kunnen raken… misschien zal het werken he. Men is alvast blij met mijn ideeën.
Wat heel verschillend is met Belgie hier is dat men hier niet erg aan hun “netwerken” werkt, terwijl dit heel belangrijk is in de hulpverlening in Belgie. Het eerste wat ik hier zou organiseren is meer contact tussen alle verschillende organisaties en uitwisseling van expertise. De gasten zouden veel beter toegeleid worden naar alle verschillende diensten. Maar aangezien de overheid niets van hulpverlening doet is, er niks centraals is dit wat moeilijk. Geen enkele organistie probeert wat de “bundelen” of communicatie tot stand te brengen.
De overheid doet hier niks e…
Ik heb verschillende interessante gesprekken gehad de laatste tijd hier. Zo was er de discussie tussen de vrijwilligers en Claudia (mijn huisgenote) waarom de kinderen in de tehuizen om 5 uur smorgens moeten opstaan (van 3 tot 18 jarigen) .. de jongsten zouden slaaptekort hebben enzv… Claudia vertelde dat dit is om de kinderen voor te bereiden op het leven die ze zullen hebben ( die nooit eenvoudig zal zijn) , als men zal studeren zal men namelijk tegelijk moeten werken, een huis onderhouden,… Men wil ze dus zo voorbereiden op hun toekomstig leven. Met een aantal vrijwilligers hadden we natuurlijk bedenkingen maar het is heel moeilijk om er eenduidige uitspraken over te doen.
Kinderarbeid is ook zoiets. Een van onze verankerde normen is dat kinderen niet moeten werken. Hier werken vele kinderen keihard en lange dagen. In een van de mini-bussen, dingen verkopen, etc. Een groep doet het “om hun ouders te helpen” en een andere groep doet het om zelfstandig te overleven, bv. De grote groep schoenpoetsers. Het is echt moeilijk om hier iets tegen kinderarbeid in te brengen, het is zodanig gewoon hier… Om maar de te zwijgen van de kinderen die zich prostitueren voor geld en allerlei andere praktijken.
Vorige week hebben “een groep vaders” in Ceja (wijk in el alto) een reeks bars platgebrand. (Zie artikel over prostitutie in de morgen) Ze deden dit omdat hun kinderen naar deze bars gaan en er niet gezonder op worden natuurlijk… Toen ik daar een voormiddag werkte zag ik er bijvoorbeeld een jongen midden in de straat liggen (halfdood of stomdronken?) en niemand kijkt erna om. De actie van de vaders valt natuurlijk af te keuren maar is te begrijpen als je weet dat de overheid niets doet aan praktijken van dergelijke bars en ook niks doet om jeugd te beschermen tegen allerlei invloeden (wat in Europa heel belangrijk is e)
Er zijn bijvoorbeeld ook allerlei kleine cinemazaaltjes in sommige wijken in el alto. Daar vertonen ze allerlei pornofilm. Ook jonge kinderen in de straat zien deze films en worden er verschrikkelijk door beïnvloed.
Vorige week kreeg ik te kampen met een moeilijke situatie. Een aantal kinderen in de straat waar we mee praten waren constant “seksuele” gebaren aan het maken, maakten er een sport van om mijn achterste aan te raken of om heel dicht te komen. Je kan er kwaad om zijn maar coco (de straathoekwerker waar ik mee samenwerk) zei dat deze kinderen vaak misbruikt zijn geweest (of seksuele spelletjes doen voor geld) en altijd naar van die pornofilms gaan. Ik wordt er gewoon heel triestig van. Deze kinderen zijn geestelijk al zo misvormd. Ze snuiven ook constant clefa. Ik probeer ze dan enkel een moederlijke knuffel te geven… wat kunnen we doen…
Weet je dat coco, de straathoekwerker vroeger zelf als kind in de straat leefde? Dit is wel en fantastisch uitgangspunt (bewijs dat het kan) voor de kinderen om hen te motiveren om iets met hun leven toe doen. Coco heeft zelf echt als kind op straat geleefd, drugs gebruikt, in de gevangenis gezeten… fantastisch hoe hij is kunnen worden hoe hij nu is (hij zelf heeft 4 bloedjes van kinderen die soms mee gaan met het straathoekwerk!).
Nog over iets anders. Gisteren tijdens het straathoekwerk zagen we op een plein een christelijke bijeenkomst. Een hiphopachtige jonge gast kwam in een “coole” manier verkondigen (met omkadering van het ministerie) samen met andere jonge gasten hoe goed god en christus zijn en dat we christus moeten zoeken, bidden etc. Een litenie van veel te lang naar mijn gedacht… Soit tot zo ver kon ik nog volgen. Daarna begon hij een soort “duiveluitdrijving” met een van onze straatkinderen (een gast die een tijd in een tehuis van alalay zat maar un weer op straat is en gebruikt). Deze dingen had ik enkel gezien in film en reportages over van die “gekken”. Hij legde zijn hand op het voorhoofd van die jongen, schreeuwde allerleid dingen over god en de bijbel, daarna liet men de jongen achterovervallen en kreeg de jongen een gigantische huilbui. Ik kreeg maar heel nare gevoelens bij het hele schauwspel. Coco vroeg me waarom ik me er slecht bijvoelde. Hij vond het blijkbaar allemaal veel meer normaal. En waarom ik niet religieus, gelovig ben? Geloof ik in God? En wat ik vond van de invloed van mtv clips die men daar ook vertoont. Jah, waar te beginnen…

Over reizen. Ik wil natuurlijk heel graag vanalles van bolivia zien. Het probleem is dat ik hier echt wel mijn werk heb. Ik moet een beetje plannen wanneer ik wat wil gaan doen… Ik denk dat ik in februari wel wat ga reizen, een aantal weken aan een stuk. In december neem ik ook wat vrij als mijn ouders komen. Men is niet zo happig op mensen die een week vrij vragen en zo. Ik heb al een aantal weekendjes gedaan he. Ik twijfel wat over wat ik hen wel en niet kan vragen en misschien blijf ik nog twee weekjes langer in maart, gewoon om wat tijd te hebben om te reizen, … ik zie nog wel.

Ik laat jullie.

Bedankt voor de leuke berichtjes op mijn blog en de mails…. xxx Line te paard!!!

Sorata

Foto van uitzicht op la paz, altijd heel moeilijk de illimiani te pakken te krijgen.
Voor de rest uitzichten in sorata, prachtig,...


Volgende foto was op de terugweg van de grotten van san pedro. We hielden alledrie ons hart vast omdat we zo snel over deze wegjes scheurden met de taxi. Maar we zijn godzijdank veilig aangekomen.



En het aapje en het poesje niet te vergeten... (casa reggae)

Hello,

Voor het moment ben ik een beetje ziekjes. Al mijn spieren doen pijn, ben wat zwak en ik heb maagpijn… weet niet zo goed waarvan. Ben vandaag niet gaan werken. Hopelijk morgen beter.
Ik heb een heel fijn weekend achter de rug. Ik ben samen met Estefania (Spanje) en Simi (Noorwegen) naar Sorata geweest. Het is de startplaast voor vele trekkings in de bergen, een heel rustig en mooi dorpje in een groene vallei. De uitzichten zijn er indrukwekkend. De klimaatsveranderingen tijdens de wandelingen zijn ook bijzonder. Van heel warm naar heel koud tussen de wolken. Mijn companie was wel aardig tegenovergesteld. Simi is van het “sjieke” type die nooit voor minder dan sterren hotels gaat, ze wilden dan ook op een paard of ezel in de bergen gaan.. Estefania wilde voor veel klimmen en het hotel met de duizend sterren gaan (tentje geleend van hermano coco, coordinator straathoekwerk). Ik zat er qua gewoonten en wensen een beetje in het midden.
Allereerst was de heenrit naar sorata met de bus een groot avontuur. We deden de vrijdagavond de afdaling met een grote bus in bergwegen die eigenlijk amper wegen te noemen waren, het was dikwijls angstinboezemend. De remmen van de bus kraakten en piepten… Misschien was het wel beter dat we nie veel zagen tijdens de rit, dit doordat het al donker was en er geen lichten zijn.
Uiteindelijk huurden we een gids, Emilio van zaterdagmiddag tot zondagmiddag en gingen we met hem in de bergen tot aan laguna chillata (klein blauw meertje aan de voet van illampu, grote besneeuwede berg). De toch was prachtig (de uren dat er geen wolken waren en we ver konden kijken). De tocht was ook superlastig, ik heb wel wat afgezien en Simi twee keer zoveel. Heengaan was alleen maar klimmen en teruggaan omgekeerd. We waren allevier heel tevreden bij het aankomen aan het meertje, we hadden weinig uitzicht omdat het heel bewolkt was toen. We picknickten, maakten een vuurtje, vertelden verhalen, etc.. De gids was ook heel aangenaam, hij is ayamara en aymara´s willen niet dat we foto s van hen trekken omdat we dan hun ziel stelen (maar ik geloof niet dat hij daar zelf in geloofde). De nacht was minder aangenaam. Ik had het wat koud in de tent en kon echt niet slapen hoewel ik doodmoe was van de tocht. De volgende dag bekeken we enkele ruines van incas dichtbij het meertje en wandelden we terug. Het afdalen leek een tochtje van niks vergeleken bij het klimmen.
Aangekomen in Sorata gingen we na een maaltijd nog naar de grot van san pedro met een ondergronds meertje. Wel de moeite maar jammer dat men er nu niet meer mag zwemmen.
Onze “terugkomplaats” tijdens het hele weekend was casa reggae. Een simpel hotelletje met bar buiten, leuke muziek, vele kleine katjes, grote honden, een aapje en kerels die te veel smoorden. Emilio en zijn broer (die de keet uitbaat) waren toffe mensen en een grote hulp en we konden bij hen terecht voor alle vragen.
Moe en voldaan namen we de minibus terug naar La Paz (om toch niet in die grote oude bus) ons leven opnieuw te moeten wagen.

Ah ja en vorige week was er benefietavond voor alalay. Zie ook http://www.verdwaaldezwerver.be/ Dit is de site van een gast die vrienden van mijn ouders kennen, waardoor hij eens langskwam bij mij op de bewuste alalay benefiet avond. Hij beschrijft mij en wat ik hier doe op zijn site. Het was een walking diner met 1000 genodigden, heel veel verschillende gerechten, superlekker....

Ziehier foto van de benefiet (ik, riki en simi):

ciaou

Na een volle maand...

Hello,

La Paz is nog altijd een zotte stad en ik leef nog altijd (waarvoor ik god elke dag moet danken).
Ben een beetje moe want ben twee avondjes uitgeweest. Het uitgaan kan hier heel gevarieerd zijn. Vorige week ben ik es salsa gaan dansen (leuk!), vrijdag ging ik met een ander meisje naar een stoere rockbar met veel gasten die artisanale dingen verkopen (ze maakten vanalles voor ons om ons te imponeren), gisteren met andere vrijwilligers gaan dansen, etc.
Ben hier wel een rare toer tegengekomen vrijdag en ik zal zorgen dat ik het niet meer tegenkom. Ik moet me goed bewust zijn dat ik hier in een totaal ander land ben e… Ik liep een klein stukje alleen ´s nachts naar huis, terug van de bar. Normaalgezien 3 minuten wandelen. Er kwam een auto naast mij rijden en de man in de auto zei dat de twee die achter mij liepen mij zouden overvallen en dat hij naast mij zou blijven rijden. Daarna zei de man dat ik moest instappen en dat hij me thuis zou afzetten. Ik wist al niet wat te geloven en begon erg bang te worden.( ik heb al veel verhalen gehoord over dergelijke toestanden) Heb toen twee gasten aangesproken en heb gevraagd of ze mee wilden wandelen met mij en zo kwam alles in orde… Toch wel erg geschrokken. Blijkbaar niet verstandig om snachts alleen op straat te zijn. Line toch!

STRAATHOEKWERK
Ik ben nu ook begonnen met straathoekwerk. Het is wel het meest shoquerende gedeelte van mijn werk ... Ik ga met coco (iemand die zelf vroeger kind van de straat was) en Isabel (een geschifte waalse) naar el alto en plaza san fransisco. Daar ontmoeten we verschillende groepen kinderen. Van schoenpoetsers tot jonge moeders. Velen snuiven lijm en ze doen niks om dit voor je te verbergen. Ik zag zelf “de dealer” aan het werk. Als je bij hen bent inhaleer je vaak ook per ongeluk van deze lijmgeur, ze hebben de gewoonte (vooral de jongens) om heel dicht te komen (ik moet constant oppassen dat ze me niet bestelen). Het valt me op de veel van de jongens littekens in hun gezicht hebben. Het ergste vind ik vooral de situatie van de jonge kindjes die deze jonge moeders op hun rug hebben. Ze hangen daar maar als een speelpop op de rug, terwijl de moeders lijn aan het snuiven zijn. Deze jonge kindjes hebben dus al op voorhand heel weinig kans om iets van hun leven te maken.
Sinds een paar jaar zou er wel meer georganiseerd zijn voor de kinderen in de straat. Er zijn heel wat tehuizen. Er is bijvoorbeeld een tehuis voor schoenpoetsers. Die gasten werken dus de hele dag maar hebben ´s avonds wel een plaats om te slapen. Er zijn dus heel wat zaken maar de vraag is of ze goed zijn, of ze perspectieven voor de kinderen bieden.
CASA EGUINO
Voor dit werk heb ik nu de eerste videosessie georganiseerd, dit verliep wel vlot. Een nieuwe taak van mij zou zijn om straatkinderen naar “kidlink” toe te leiden. Groepen te vormen onder hen en hen op vaste tijdstippen naar de ´computerlokalen´ te laten komen zodat ze kunnen internetten, zodat ze vanalles kunnen bijleren door de programma´s die we hebben.
CASA ALTO LIMA
Volgende week ga ik heel wat aankopen doen voor alto lima met het geld van tfeest. De aankopen zijn vooral educatieve en andere spelen. Het lijkt me een hele nuttige aankoop want naast wat oude en kapotte spelen is er niet zo heel veel leuks voor de kindjes.
Ik heb ook al heel wat van het internet gehaald en ineengeknutseld voor het hoekenklaslokaal. Het lokaal ziet er goed uit. Tijdens lesuren die we er al doorbrachten willen de kinderen, groot en klein vooral graag met het minikeukentje en miniwerkplaats spelen. De moeilijkheid bij het hoekenwerk, is dat het lokaal moet dienen voor kleuters tot 14 jarigen, ik moet dus nog veel meer materiaal hebben en alles beter organiseren. Er is nu ook iemand van noorwegen die hierbij helpt.

Ben vorige week ook nog in het kinderdorp geweest op zaterdag. (Op een uur en een half hiervandaan) In het weekend zijn de kinderen daar zonder veel begeleiders. Gitaar gespeeld, gevoetbald, gebasket, etc. Was erg verbrand van de zon en nu al aant vervellen. Een van de kindjes wou ik het liefste mee naar mijn appartement nemen. De driejarige Rolando is zo schattig maar zo triestig… Mijn moederhart begint te spreken denk ik.

In de straat waar ik woon is er een mooie oude cinemazaal waar nu latijns amerikaans filmfestival is. Heb al wat films gezien. In November begint het europees filmfestival.

Grappig wel dat veel mensen ook vertrekken of weg zijn. Heb al wat afscheidsfeestjes gemist. Ine en Hannes gaan naar Guatemala om te beginnen, Katriene zit in Geneve, Koen en Caroline gaan naar Mexico (via hun reactie geraak je op hun blog), Arne zit in Brasília, Matthias naar Chilli, Joachim naar Frankrijk, Joeri zit nog altijd in Portugal, andere Joeri al een jaar in Peru, Fred komt eind oktober ook naar La Paz… wat is dat toch met ons? Waarom blijven we niet gewoon in het mooie belgenland en waarnaar zijn we wel op zoek? ;-)
Ik laat jullie. Schitterende ideeen voor activiteiten, hoeken, films zijn nog altijd welkom. Allezins al heel erg bedankt aan sommigen.

Groetjes en dikke zoen
Line
Ps Op de foto: Claudia mijn flatgenoot en sam de hond