1e werkdag

Ik ben nu aan twachten op iemand die me mijn taken nader zal toelichten. Als ik de tekst abrupt stop is het omdat ze is aangekomen. Ik heb een afspraak met haar om 10 uur.
Gister werd ik op sleeptouw genomen door Victor, een Chileen (werkt voor america solidaria). We gingen naar casa Alta Lima, het huis waar kindjes begeleid worden die naar school gaan. We gingen er naartoe met de taxibus, geschift hoor... je moet eerst en vooral zorgen dat je in de juiste kruipt en dan zit je volgepropt in zo n busje. Deze gaan dan toeterend de stad door. We hebben er 1.5 uur over gedaan om van La Paz in el Alto te raken. Er was een grote markt waar ze echt alles verkochten, van kopspelden tot auto s, van gitaren toe bolhouden... Hierdoor ging de trip supertraag. Ook allemaal kleine soorten bbq s in de straat waar ze weinig smakelijk ogend vlees verkopen.
Ik had al weer superveel last van de hoogte. Uiteindelijk kwamen we aan in de meest arme delen van de stad. Grote wijken met huisjes van niks. De muren zijn gewoon rode bakstenen. Casa alta lima ziet er uit als een schooltje. We kwamen toe om 12.00 uur dus we moesten 2.5 uur wachten vooraleer de sessies weer begonnen. Geen verwarming, superkoud... Ik zat daar zo wat af te zien maar gelukkig kwamen toe de kindjes binnen. Ik wist plots weer waarvoor ik het deed... Schattige kindjes met allemaal een snotneus. Die kwamen knuffels geven, vroegen men naam en noemen mij hermana zoals de andere vrouwelijke begeleiders (betekent zus).
Ik heb meegeholpen in een soort huiswerkklas. Ik hielp kindjes met rekenen en cijferen. Ik moest wel diep nadenken om mij te herinneren hoe dat cijferen nu ookal weer ging. Ik stuur wel eens een foto van dat zogenaamde klasje. In de pauze kregen de kindjes een broodje, een (afschuwelijk) drankje met maizena en suiker in en moesten de kindjes hun tanden poetsen.
Het laatste uur lieten ze mij alleen met een groepje kindjes. Ik dacht dat we gewoon verder deden met hetgene van voor de pauze. De kindjes schreeuwden voor spelletjes en allerlei dingen die ik niet ken. Ik voelde me ambetant dat ik ze niet een beetje in toom kon houden, heb toen maar pictionary gespeeld. Achteraf kreeg ik te horen dat het laatste uur bedoeld is om te "leren spelen". Ik vond het wel stom dat ze mij dit niet hadden verteld want ik was inwendig wel erg nerveus geworden. Zware hoofpijn en dan die kindjes, het was toch even doorbijten. Maar ik zie het daar wel zitten hoor.
Tijdens de terugrit was ik een wrak.
Toen kwam ik thuis, Johann en Claudia zaten mij op te wachten. Het was de eerste keer dat ik Claudia, mijn nieuwe huisgenoot zag. Het ziet er wel een toffe uit. (Mijn mannelijke vrienden zouden het zeker een helse knappe vinden.) Ik ben toen samen met Claudia iets gaan eten ze vertelde me zeker over 100 leuke bars en restaurants. Ik probeerde me te blijven concentreren maar was doodop. Ik zie het zitten om bij haar en de hond Sam te wonen. Vanavond ga ik met Johann en Claudia naar een jazzconcert, ben benieuwd...