Foto 1 Lekker eten op het eiland "incahuis", de chauffeurs altijd werkend aan hun auto omdat het zout geen goed doet...
Foto 2 Immense zoutvlakten...
Foto 3 Idylische taferelen, de gekleurde meren, flamenco´s
Foto 4 De groep vrijwilligers van alalay







Foto 5 Line in de wind!


Hello,

Ik heb een koortsblaas op mijn lip: twee mogelijke verklaringen, ofwel heeft een ziel me gekust of wel een spin ’s nachts… (volgens een Boliviaanse vriend hier)
Magisch om de verhalen te horen van sommige Bolivianen, hun betekeningsgeving aan alles.

Toen ik vorig weekend op reis was, is er van alles gebeurd in Sucre. Evo Morales en companen hebben een nieuwe grondwet goedgekeurd. De vergadering ging blijkbaar door in een militaire basis en niet iedereen was aanwezig. Daardoor ontstonden opstanden bij de rechtse oppositie. Er waren rellen en er vielen uiteindelijk 3 doden. Er wordt veel over gepraat nu. Ook de slechte verhouding tussen Santa Cruz en La Paz komt altijd terug naar boven.

De 24ste december is er in El Alto een immens gebeuren voor 3000 kinderen uit de armste wijken van El Alto. PAV4-14, een vrijwilligersorganisatie (waar coco de straathoekwerk deel van uitmaakt) organiseert dit voor de tweede keer voor “de meest onbeschermde kinderen” of “kinderen in risico” (om in de straat terecht te komen.) De bedoeling is hun “un momente de felizidad” te geven, we verzorgen voor hen allerlei lekkers en kerstcadeautjes. Dit is misschien geen structurele steun maar ‘tzal volgens mij super zijn voor de kindjes. Mijn ouders stuurden alvast naar hun vrienden of ze geen zin hebben om een duit in het zakje te doen. Ik ben zooooo blij dat er mensen gestort hebben. DANK U DANK U DANK. Ik ga dit weekend rustig het hele plan vertalen voor die dag en dan stuur ik het naar jullie door. Achteraf zorg ik ook voor foto´s he. Aan de mensen die nog twijfelen om te storten, niet twijfelen!

Nieuws op educatief vlak. Elk schoolgaand kind krijgt van Evo 200 bolivianos (20euro) per jaar om de schoolkosten te helpen dragen (dit is de tweede keer zo). Er wordt hier en daar getwijfeld of dit geld ook wel daarvoor besteed wordt…Bv. Ouders die anders niets doen voor hun kinderen, kunnen dit geld ook zo ophalen.
Sommige van onze kindertjes leven echt armzalig, met 8 kinderen in 2 bedden in een krotachtig kamertje… (Maar ’t zijn de leukste kindjes!) ’t Geld kunnen ze zeker gebruiken daar.

Een beetje indiscreet van mij (daarom klein lettertype) maar ik wil mijn verwondering delen over de lonen van mijn collega’s. De coördinatrice van Alto Limo verdient 700 bolivianos per maand, dwz 70 euros. Als psycholoog of pedagoog zou je eerder 2000 bolivianos of 200 euro verdienen per maand, of toch ten minste als je al een aantal jaar werkt. En daarbij komt dat veel van mijn collega’s keihard werken en vele uren kloppen, Claudia mijn huisgenoot is er één van.

Ik ben alvast een beetje nerveus voor zaterdag. Er is een soort van “toonmoment”/feest in het schooltje in el Alto Lima. Ouders en andere nieuwsgierigen (zoals mensen van Alalay) komen kijken naar de klassen, dus ook mijn (nu twee) klassen. Ben nog gaan shoppen voor meer materiaal voor de kinderen. Twee trekrugzakken vol materiaal… De tweede klas is bijlange nog niet in orde, dus nog veel werk… Gelukkig helpt een vrijwilligster van Chilli mij heel goed met vertalen en alle oefeningen, spelen die met taal te maken hebben.

Ben gister naar een voetbalmatch geweest (voor de eerste keer in mijn leven): FC La Paz tegen The Strongest oftewel Los tigres. Er lopen veel militairen in dat stadium. Tussen het groepje die-hard fans en het plein staan bijvoorbeeld 8 militairen met een meterlang geweer… voelt toch maar raar hoor. Vele (dikwijls hele jonge) kindjes verkopen er van alles. Ik vind het altijd schrijnend om te zien hoe hard vele jonge kinderen moeten werken.

Ik ben twee weken geleden naar een schoolfeest geweest van een secundaire school in mijn straat. Een mede-vrijwilliger uit Bolivia had mij daartoe uitgenodigd. Alle leerjaren hadden een typische dans uit bolivia ingestudeerd (duidelijk welke vanuit de jungle kwamen). Ze hadden daarvoor de traditionele kostuums voor elke dans gehuurd. Alle dansen en bijpassende kostuums waren heel verschillend. De kostuums zijn fantastisch, veel kleuren, verschillende ontwerpen, pluimen, sandalen of rare schoenen… Eerlijkgezegd zijn onze kostuums voor alles veel saaier...

En om te eindigen: DE TRIP
Ik ben vorig weekend naar Salar de Uyuni en Reserva de Fauna Andina Eduardo Avaroa geweest: de zoutwoestijnen, zandwoestijnen, vulkanen, bergen, geisers, gekleurde meren, thermale baden. En dit alles samengepropt in 3 dagen.
We vertrokken met 12 vrijwilligers van Alalay: 8 (atheïstische) Spanjaarden, 3 (streng-Christelijke) Noren en (?) ik… Een zootje ongeregeld. Het is een plezante bende met vooral veel verschillen in opvattingen over het leven, dit leverde ons gespreksthema’s zoals bv. geen sex voor het huwelijk, de reden voor vrijwilligerswerk (andere vrijwilligers hebben blijkbaar vooral veel klachten over Alalay), etc.
We vertrokken met twee jeeps, twee chauffeurs, twee kokkinnen (die voor ons de maaltijden verzorgden). Een eerst stop vlakbij Uyuni was een treinenkerkhof. Oude verroeste immense treintoestellen. Verder zagen we de eerste dag de indrukwekkende zoutwoestijnen met bij behorende dorpjes (die overleven door zout – voor consumptie, artisanaliteiten, toerisme), bergen, eilanden midden de zoutvlakten (wij bezochten incahouse – eiland vol cactussen, waar we ook een maaltijd namen). De zoutvlakten lijken zo speciaal maar anderzijds ook niet omdat het landschap lijkt op dat van een meer met hier en daar een eiland. Het is niet zo dat je daar een potje zout kunt nemen uit de vlakten voor de bereiding van je maaltijden. Zout voor consumptie wordt eerst opgehoopt in de vlakten (hard en ongezond werk) en ondergaat dan een proces van “iodising”. Het weggenomen zout groeit door de zon en door het water zo weer aan. We overnachtten in een zouthotel in San Juan en hadden een gezellige avond samen + prachtige zonsondergang. Ik had wel een constante zoutsmaak in mijn mond, we leken zout in te ademen. Geen douches, maar daar hadden de meest “punk”-achten meest last van.
De tweede dag begon met prachtig landschappen, vlakten en bergen (door de salar de Chiguana). Een eerste stop was bij een militaire post (laatste stop voor grens met chili vermoed ik). Onderweg prachtig landschappen, de vulkaan op de achtergrond, stops bij vreemde en indrukwekkende rotsen. Overal zie je ook kuddes lama’s of alpaca’s en soortgelijken. Daarna zagen we 4 verschillende meren. Mooie kleuren, flamenco’s, paradijselijk uitzicht etc. en maar foto’s trekken. Na de meren gingen we door een groot stuk zandwoestijn, indrukwekkend, af en toe speciale rotsen, zoals “arbol de piedra” (een rots die op een boom lijkt). De laatste stop die dag, de Laguna Colorada was toch wel een van de mooiste uitzichten. Het water kleurt rood door het effect van de wind en de zon op de micro-organismen… Het meer telt ontelbare flamenco’s. We overnachtten in een dorpje dicht bij de Laguna Colorada. Iedereen was doodop, we kregen de boodschap dat we de morgen daarna om 4 uur ’s ochtends zouden vertrekken.
De derde dag vroeg uit de veren om in bijtende koude te vertrekken naar de geisers. Veel plassen met opborrelend modderachtig of gekleurd water, ook fonteinachtige geisers. We werden gelukkige ook beloond voor het doorstaan van deze koude. We gingen namelijk in thermale baden. Superwarm, deed lekker veel deugd, spijtig voor de gene die geen zwemgerief mee hadden, maar we kregen iedereen er toch in. Op de terugweg aten we in het gezellige dorpje Villa Mar, verder stopten we nog in Valle de Rocas, alwaar we een klapband kregen. De rotsen zagen er van op een afstand wat uit als een oude stad. Na een laatste stop in San Cristobal (een nieuw stadje) en terug ontelbare prachtige landschappen, kwamen we terug in Uyuni aan.

Saluutjes en tot de volgende.

PS. Mijn ouders op bezoek over drie weken!!
PS. Heb mijn telnr. aangepast, ik vergat de nullen
Gsm:00-591-79501018
Vast toestel: 00-591-2-2443824

Hellootjes,
Ben al weer wat beter, nog niet optimaal maar soit. En ik (hopelijk)had/heb dus Salmonella… Het enige voordeel daarvan is de kilo’s die je er mee verliest, en dan nog… Ben toch al weer es uit geweest dit weekend. Ik ging uiteten enkele dagen geleden met Claudia en toevallig zat een Belgische man aan onze tafel. Hij nodigde me uit voor een receptie voor de verjaardag van de koning met een hoopje Belgen die in Bolivia verblijven. Ik ging er naar toe met een koppel Belgen (die via mijn blog Alalay leerden kennen en hier een maandje komen werken!). Het bleek een deftige bedoening te zijn. In het begin voelden we ons niet zo op ons gemak tussen de kleedjes en kostuums. Maar na de Brabançonne gezongen te hebben, champagne gedronken en hapjes gegeten, werd de sfeer wat losser… Een zekere mevrouw De Backer (ze is attaché of zo) organiseerde dit feest en na het zingen riep ze “leve de koning” (stel je voor)! We ontmoetten heel wat rare figuren maar aangezien ze deze blog kunnen lezen… We praatten met veel mensen en uiteindelijk begonnen velen zelfs nog te dansen: Leuke avond!
Zondag ben ik naar Cholitas wrestling geweest in el Alto. Een worstelwedstrijd tussen allerlei creaturen. Duidelijk voor een groot deel omgevormd naar het behoeven van de toeristen (incluis toeristensouvenir, toeristensnack, etc.). De toeristen zaten rond de “boksring” (of hoe noemt men dat vierkant!?) en de Bolivianen in een tribune errond. Ninjas, skeletten, andere rare gemaskerde maar ook Cholitas (!!de traditioneel geklede vrouwen met wijde rokken, twee vlechten en een bolhoed!!) namen het op tegen elkaar. Je kon wel zien dat het meeste ingestudeerd was en ze dus (gelukkig) niet zomaar op mekaar gingen motten. Het was af en toe een beetje komisch theater, bv. de scheidsrechter die duidelijk het spel beïnvloedde en daarna op zijn bakkes kreeg of iemand die ongenodigd en met veel allures mee kwam vechten. Voor sommige bolivianen is dit hun dagje uit. Ik kwam er ook enkele van mijn straatkindjes tegen die beweerden er elke week te komen, ze keken vreemd op mij daar te zien.

Voor de rest ben ik er weer ingevlogen wat betreft het werk. Met kidlink organiseren we donderdag een tentoonstelling van de tekeningen die de kinderen gemaakt hebben in paint. Ik hoop dat er veel van de kinderen zelf op gaan afkomen maar vrees een beetje dat ze misschien toch niet zo nadrukkelijk uitgenodigd zijn.
In Alto Lima ben ik bezig aan het organiseren van een 2e hoekenklas. De klas die we nu hebben houden we voor kleuter tot 4e leerjaar. Een tweede klas zal meer gericht zijn naar de oudere kinderen, 5e tot 8e leerjaar (bij ons 2e middelbaar hé). IDEEEN ZIJN WELKOM (ivm wisk, taal, creativiteit, wetenschappen, kom op leraren!) Ben oa toeristische brochures aant verzamelen om hen wat over hun land te laten zien. Ik vind het nog altijd plezant, het organiseren van dat hoekenwerk. Het is enkel wat ontgoochelend dat bv. de poppen al verdwenen zijn, hier en daar al materiaal ontbreekt, dozen kapot zijn… Een belangrijk aandachtspunt blijft om hen om te leren gaan met materiaal.
Het straathoekwerk is wat verwaterd doordat ik er de laatste weken niet veel bij was. Soms heb ik het gevoel dat ik toch niet genoeg tijd heb om alledrie te blijven doen maar ik wil gelijk geen laten vallen… Ik zie nog wel.

Het is hier nu ongeveer zomer, met warme en dan weer iets koudere dagen, af en toe stortbuien (maar tot nu toe overdrijven ze er niet mee vind ik;-).
Ik bekijk wat ik allemaal nog wil zien in Bolivia en omstreken… veel te veel. Ik zal mij moeten beperken.

Ah ja en voor mensen die willen berichten of bellen.

Gsm:00-591-79501018

Vast toestel: 00-591-2-2443824

Line_ostyn@hotmail.com

Line Ostyn (heeft graag post!!)
Avenida 6 de agosto 2195
Edificio esmeralda - piso: mezaninne
La Paz - Bolivia

Doei

fotootjes

Aangezien ik niet veel te vertellen heb, post ik wat foto's he... ´t Zijn rustige dagen, ik probeer niet veel uit te steken en uit te rusten.
Freddy in da house... Van woensdag tot deze morgen. Hij is nu alweer vertrokken om vrijwilligerswerk te gaan doen waar de aardbevingen geweest zijn in peru. Daarna komt hij terug om tot mei in la paz te wonen. Hij gaat zijn thesis schrijven over de politiek met Evo Morales hier. Claudia en anderen konden hem alvast talrijke boeiende contacten en info bezorgen... Ben benieuwd naar zijn thesis.
Deze foto was op de weg naar Arica, toen ik nog niet ziek was. Prachtige uitzichten onderweg...

Zieke Line + Steun alalay!

Maandag 5 november
Hellootjes,
Ik ben een beetje ziek… Ben donderdag vertrokken naar Chili, Arica met een noorse en een spaanse (een andere spaanse maar dezelfde noorse). Een trip van 8 uur die echt de moeite is om te zien, ook vanuit de autobus, naast de ongemakken van 8 uur in de bus te zitten natuurlijk. In 8 (eigenlijk 10 uur) daal je meer dan 4000 meter en ook het landschap verandert drastisch. Aangekomen in Arica (badstad) hebben we wat gewinkeld, gegeten en oh god karaoke. Vrijdag morgen ontbijt en vanaf erna moest ik constant in de gaten houden waar ik naar het toilet kon gaan (krampen!!), de details bespaar ik jullie. We hebben nog wat (ik zo goed en kwaad als het kon, de andere twee met veel meer enthousiasme) gewinkeld. Arica is een plaats om heel goedkoop te winkelen, veel bolivianen komen er kleren kopen om hier in de straat te verkopen. Ik voelde me niet al te goed meer. Na het bezoeken van een uitzichtpunt (el Morro) en Arica voelde ik me nog veel slechter. Ben ´s avonds en ´s nachts met koorts in bed gebleven terwijl de andere een feest zijn gaan bouwen, hun volste recht natuurlijk. Koortsige nacht, niet goed geslapen. Soit allemaal niet zo interessant he. Koorts de dag erna was weg maar bijna niks gegeten (wel geprobeerd) tot zondagavond. Zondagavond wel gegeten maar is me terug niet goed bevallen. Vandaag ben ik dus niet gaan werken en straks heb ik een afspraak met de doktor. Ben benieuwd hoe dat gaat zijn maar Claudia gaat met me mee dus dat zit wel snor.

Dinsdag 6 november
We moesten heel lang wachten tot we bij de dokter mochten gister. Via de moeder van Claudia wist ik dat deze “private” dokter een van de betere dokters is (duur!!!). Een andere optie, om naar een publieke dienst te gaan heb ik niet overwogen. De mensen met minder geld moeten dit wel doen, voor hen is het ook goedkoper. Voor deze (mindergoeie) dokters moet je van 3-4 uur in de morgen aanschuiven bij een dienst om een ticket te hebben (heel aangenaam als je ziek bent). Daarna kan je zoals aan de lopende band op consultatie gaan bij een dokter, die natuurlijk niet veel tijd voor je heeft… En als de regering verandert, dan krijg je andere dokters!!!
Soit ik ging dus naar de “betere” dokter. Die zei me dat ik nog altijd koorts heb en een infectie heb opgelopen (misschien een maand geleden al) die dit weekend heel erg werd. Ik had al veel eerder naar de dokter moeten gaan. Ik moet un tests doen (bloed, uitwerpselen) en maandag de resultaten en heb ik een nieuwe afspraak. Voor de rest antibiótica en vitaminen en ETEN!!! Amai eten kan zo smaken als je zo lang niet veel hebt gegeten.
Met spijt in het hart ben ik vandaag niet gaan werken, ben wel in blijde verwachting van freddy die elk moment aan mijn deur kan staan.

PS !!!STEUN ALALAY!!!
Over iets anders. Sommige mensen lezen mijn blog en vragen of ze iets financieel kunnen bijdragen. Dit kan en is zelfs zeer aan te raden!!! Ik heb zo juist met Claudia gebeld (de oprichtster van Alalay) en ze zei mij hoe je best te werk gaat.
*Je kiest hoeveel geld je wil geven.
*Wil je het geven voor iets specifieks ( bv het schoolproject in Alto Lima, de voeding voor de kinderen in de instellingen, Kidlink, straathoekwerking, etc.) of gewoon algemeen voor Alalay (dan beslist Alalay wat ze met jou geld doen.
*Je stort het geld op mijn rekening of je heeft het mee in dollars aan mijn ouders (voor 22 december).
*Ik bezorg je het officieel bewijs van je gift.
*Als ik terug ben kan ik allerlei materiaal tonen: foto´s, het boek van Alalay, etc. en ik kan natuurlijk vertellen…
Ik verzeker je dat het geld hier goed wordt besteed!!! Onder hun motto is “alles is mogelijk” blijven ze als organisatie groeien en dit door het geld van donaties. (ookal hebben ze er vaak niet genoeg). Zoals ik al eerder schreef is je geld hier veel meer waard. 10 euro is bv 100 bolivianos en daar kan je hier bv 3 goeie gezelschapsspelen mee kopen of 100 broodjes, of 3 kindjes naar de dokter, etc.
Van het geld die mijn allerliefste vrienden in de spaarpot staken op mijn feest. Is de helft al goed besteed (ik probeer zuinig en weloverdacht te werk te gaan ;-). Goeie investering!! Voor de andere helft beoog ik natuurlijk hetzelfde.

in vrede

Schoolfeestje in schooltje alto lima waar ik werk... Presentatie door de kinderen van info over bolivia, la paz, de typische dansen, etc.

De kindjes willen altijd op de foto!!! Als ik mijn fototoestel bovenhaal moet ik blijven fotos trekken. 4e foto is de hoekenklas, ze amuseren zich de kindjes maar er moet nog veel verbeteren in de hoekenklas (nog een lange weg te gaan dus)

Ik amuseer me nog altijd heel hard hier. Geplaagd door keelpijn en een wankele maag weliswaar maar ik laat me niet doen e. Ik heb een harde werkweek achter de rug.
Gisteravond heb ik opnieuw straathoekwerk gedaan. Het is verbluffend hoe sommige kinderen, jongeren hier leven… vanalles proberen verkopen ofwel stoned van de “vuelo” en “clefa”, zwanger of niet, met of zonder kindje aan je hand of op je rug… Ze vormen groepen en hangen wel goed tesamen dat is wel positief. Een van mijn taken hier is dus om een aantal van hen naar kidlink te krijgen (een aanbod van computerles etc. ) in vaste uurroosters, in groepen, ... geen sinecure kan ik je verzekeren. Het interessante aan mijn werk nu is ook dat het de eerste keer is dat er iemand EN in de straat EN in kidlink werkt. Dat is bevordelijk voor de communicatie, de communicatie is heel slecht. Heb zelf ook al frustraties ervaren daaromtrent. Je overtuigt bijvoorbeeld met man en macht een aantal jongeren om te gaan (wat al heel moeilijk is) en dat wil men die namiddag hen toch geen computerklas geven… zo´n dingen.
Ik gaf ook zelf aan dat een aantal van de “jongere” vrijwilligers (van casa eguino) veel met straatkinderen omgaan op een “spontane” wijze en heb zo gesuggereerd dat we via hen misschien aan meer publiek kunnen raken… misschien zal het werken he. Men is alvast blij met mijn ideeën.
Wat heel verschillend is met Belgie hier is dat men hier niet erg aan hun “netwerken” werkt, terwijl dit heel belangrijk is in de hulpverlening in Belgie. Het eerste wat ik hier zou organiseren is meer contact tussen alle verschillende organisaties en uitwisseling van expertise. De gasten zouden veel beter toegeleid worden naar alle verschillende diensten. Maar aangezien de overheid niets van hulpverlening doet is, er niks centraals is dit wat moeilijk. Geen enkele organistie probeert wat de “bundelen” of communicatie tot stand te brengen.
De overheid doet hier niks e…
Ik heb verschillende interessante gesprekken gehad de laatste tijd hier. Zo was er de discussie tussen de vrijwilligers en Claudia (mijn huisgenote) waarom de kinderen in de tehuizen om 5 uur smorgens moeten opstaan (van 3 tot 18 jarigen) .. de jongsten zouden slaaptekort hebben enzv… Claudia vertelde dat dit is om de kinderen voor te bereiden op het leven die ze zullen hebben ( die nooit eenvoudig zal zijn) , als men zal studeren zal men namelijk tegelijk moeten werken, een huis onderhouden,… Men wil ze dus zo voorbereiden op hun toekomstig leven. Met een aantal vrijwilligers hadden we natuurlijk bedenkingen maar het is heel moeilijk om er eenduidige uitspraken over te doen.
Kinderarbeid is ook zoiets. Een van onze verankerde normen is dat kinderen niet moeten werken. Hier werken vele kinderen keihard en lange dagen. In een van de mini-bussen, dingen verkopen, etc. Een groep doet het “om hun ouders te helpen” en een andere groep doet het om zelfstandig te overleven, bv. De grote groep schoenpoetsers. Het is echt moeilijk om hier iets tegen kinderarbeid in te brengen, het is zodanig gewoon hier… Om maar de te zwijgen van de kinderen die zich prostitueren voor geld en allerlei andere praktijken.
Vorige week hebben “een groep vaders” in Ceja (wijk in el alto) een reeks bars platgebrand. (Zie artikel over prostitutie in de morgen) Ze deden dit omdat hun kinderen naar deze bars gaan en er niet gezonder op worden natuurlijk… Toen ik daar een voormiddag werkte zag ik er bijvoorbeeld een jongen midden in de straat liggen (halfdood of stomdronken?) en niemand kijkt erna om. De actie van de vaders valt natuurlijk af te keuren maar is te begrijpen als je weet dat de overheid niets doet aan praktijken van dergelijke bars en ook niks doet om jeugd te beschermen tegen allerlei invloeden (wat in Europa heel belangrijk is e)
Er zijn bijvoorbeeld ook allerlei kleine cinemazaaltjes in sommige wijken in el alto. Daar vertonen ze allerlei pornofilm. Ook jonge kinderen in de straat zien deze films en worden er verschrikkelijk door beïnvloed.
Vorige week kreeg ik te kampen met een moeilijke situatie. Een aantal kinderen in de straat waar we mee praten waren constant “seksuele” gebaren aan het maken, maakten er een sport van om mijn achterste aan te raken of om heel dicht te komen. Je kan er kwaad om zijn maar coco (de straathoekwerker waar ik mee samenwerk) zei dat deze kinderen vaak misbruikt zijn geweest (of seksuele spelletjes doen voor geld) en altijd naar van die pornofilms gaan. Ik wordt er gewoon heel triestig van. Deze kinderen zijn geestelijk al zo misvormd. Ze snuiven ook constant clefa. Ik probeer ze dan enkel een moederlijke knuffel te geven… wat kunnen we doen…
Weet je dat coco, de straathoekwerker vroeger zelf als kind in de straat leefde? Dit is wel en fantastisch uitgangspunt (bewijs dat het kan) voor de kinderen om hen te motiveren om iets met hun leven toe doen. Coco heeft zelf echt als kind op straat geleefd, drugs gebruikt, in de gevangenis gezeten… fantastisch hoe hij is kunnen worden hoe hij nu is (hij zelf heeft 4 bloedjes van kinderen die soms mee gaan met het straathoekwerk!).
Nog over iets anders. Gisteren tijdens het straathoekwerk zagen we op een plein een christelijke bijeenkomst. Een hiphopachtige jonge gast kwam in een “coole” manier verkondigen (met omkadering van het ministerie) samen met andere jonge gasten hoe goed god en christus zijn en dat we christus moeten zoeken, bidden etc. Een litenie van veel te lang naar mijn gedacht… Soit tot zo ver kon ik nog volgen. Daarna begon hij een soort “duiveluitdrijving” met een van onze straatkinderen (een gast die een tijd in een tehuis van alalay zat maar un weer op straat is en gebruikt). Deze dingen had ik enkel gezien in film en reportages over van die “gekken”. Hij legde zijn hand op het voorhoofd van die jongen, schreeuwde allerleid dingen over god en de bijbel, daarna liet men de jongen achterovervallen en kreeg de jongen een gigantische huilbui. Ik kreeg maar heel nare gevoelens bij het hele schauwspel. Coco vroeg me waarom ik me er slecht bijvoelde. Hij vond het blijkbaar allemaal veel meer normaal. En waarom ik niet religieus, gelovig ben? Geloof ik in God? En wat ik vond van de invloed van mtv clips die men daar ook vertoont. Jah, waar te beginnen…

Over reizen. Ik wil natuurlijk heel graag vanalles van bolivia zien. Het probleem is dat ik hier echt wel mijn werk heb. Ik moet een beetje plannen wanneer ik wat wil gaan doen… Ik denk dat ik in februari wel wat ga reizen, een aantal weken aan een stuk. In december neem ik ook wat vrij als mijn ouders komen. Men is niet zo happig op mensen die een week vrij vragen en zo. Ik heb al een aantal weekendjes gedaan he. Ik twijfel wat over wat ik hen wel en niet kan vragen en misschien blijf ik nog twee weekjes langer in maart, gewoon om wat tijd te hebben om te reizen, … ik zie nog wel.

Ik laat jullie.

Bedankt voor de leuke berichtjes op mijn blog en de mails…. xxx Line te paard!!!

Sorata

Foto van uitzicht op la paz, altijd heel moeilijk de illimiani te pakken te krijgen.
Voor de rest uitzichten in sorata, prachtig,...


Volgende foto was op de terugweg van de grotten van san pedro. We hielden alledrie ons hart vast omdat we zo snel over deze wegjes scheurden met de taxi. Maar we zijn godzijdank veilig aangekomen.



En het aapje en het poesje niet te vergeten... (casa reggae)

Hello,

Voor het moment ben ik een beetje ziekjes. Al mijn spieren doen pijn, ben wat zwak en ik heb maagpijn… weet niet zo goed waarvan. Ben vandaag niet gaan werken. Hopelijk morgen beter.
Ik heb een heel fijn weekend achter de rug. Ik ben samen met Estefania (Spanje) en Simi (Noorwegen) naar Sorata geweest. Het is de startplaast voor vele trekkings in de bergen, een heel rustig en mooi dorpje in een groene vallei. De uitzichten zijn er indrukwekkend. De klimaatsveranderingen tijdens de wandelingen zijn ook bijzonder. Van heel warm naar heel koud tussen de wolken. Mijn companie was wel aardig tegenovergesteld. Simi is van het “sjieke” type die nooit voor minder dan sterren hotels gaat, ze wilden dan ook op een paard of ezel in de bergen gaan.. Estefania wilde voor veel klimmen en het hotel met de duizend sterren gaan (tentje geleend van hermano coco, coordinator straathoekwerk). Ik zat er qua gewoonten en wensen een beetje in het midden.
Allereerst was de heenrit naar sorata met de bus een groot avontuur. We deden de vrijdagavond de afdaling met een grote bus in bergwegen die eigenlijk amper wegen te noemen waren, het was dikwijls angstinboezemend. De remmen van de bus kraakten en piepten… Misschien was het wel beter dat we nie veel zagen tijdens de rit, dit doordat het al donker was en er geen lichten zijn.
Uiteindelijk huurden we een gids, Emilio van zaterdagmiddag tot zondagmiddag en gingen we met hem in de bergen tot aan laguna chillata (klein blauw meertje aan de voet van illampu, grote besneeuwede berg). De toch was prachtig (de uren dat er geen wolken waren en we ver konden kijken). De tocht was ook superlastig, ik heb wel wat afgezien en Simi twee keer zoveel. Heengaan was alleen maar klimmen en teruggaan omgekeerd. We waren allevier heel tevreden bij het aankomen aan het meertje, we hadden weinig uitzicht omdat het heel bewolkt was toen. We picknickten, maakten een vuurtje, vertelden verhalen, etc.. De gids was ook heel aangenaam, hij is ayamara en aymara´s willen niet dat we foto s van hen trekken omdat we dan hun ziel stelen (maar ik geloof niet dat hij daar zelf in geloofde). De nacht was minder aangenaam. Ik had het wat koud in de tent en kon echt niet slapen hoewel ik doodmoe was van de tocht. De volgende dag bekeken we enkele ruines van incas dichtbij het meertje en wandelden we terug. Het afdalen leek een tochtje van niks vergeleken bij het klimmen.
Aangekomen in Sorata gingen we na een maaltijd nog naar de grot van san pedro met een ondergronds meertje. Wel de moeite maar jammer dat men er nu niet meer mag zwemmen.
Onze “terugkomplaats” tijdens het hele weekend was casa reggae. Een simpel hotelletje met bar buiten, leuke muziek, vele kleine katjes, grote honden, een aapje en kerels die te veel smoorden. Emilio en zijn broer (die de keet uitbaat) waren toffe mensen en een grote hulp en we konden bij hen terecht voor alle vragen.
Moe en voldaan namen we de minibus terug naar La Paz (om toch niet in die grote oude bus) ons leven opnieuw te moeten wagen.

Ah ja en vorige week was er benefietavond voor alalay. Zie ook http://www.verdwaaldezwerver.be/ Dit is de site van een gast die vrienden van mijn ouders kennen, waardoor hij eens langskwam bij mij op de bewuste alalay benefiet avond. Hij beschrijft mij en wat ik hier doe op zijn site. Het was een walking diner met 1000 genodigden, heel veel verschillende gerechten, superlekker....

Ziehier foto van de benefiet (ik, riki en simi):

ciaou

Na een volle maand...

Hello,

La Paz is nog altijd een zotte stad en ik leef nog altijd (waarvoor ik god elke dag moet danken).
Ben een beetje moe want ben twee avondjes uitgeweest. Het uitgaan kan hier heel gevarieerd zijn. Vorige week ben ik es salsa gaan dansen (leuk!), vrijdag ging ik met een ander meisje naar een stoere rockbar met veel gasten die artisanale dingen verkopen (ze maakten vanalles voor ons om ons te imponeren), gisteren met andere vrijwilligers gaan dansen, etc.
Ben hier wel een rare toer tegengekomen vrijdag en ik zal zorgen dat ik het niet meer tegenkom. Ik moet me goed bewust zijn dat ik hier in een totaal ander land ben e… Ik liep een klein stukje alleen ´s nachts naar huis, terug van de bar. Normaalgezien 3 minuten wandelen. Er kwam een auto naast mij rijden en de man in de auto zei dat de twee die achter mij liepen mij zouden overvallen en dat hij naast mij zou blijven rijden. Daarna zei de man dat ik moest instappen en dat hij me thuis zou afzetten. Ik wist al niet wat te geloven en begon erg bang te worden.( ik heb al veel verhalen gehoord over dergelijke toestanden) Heb toen twee gasten aangesproken en heb gevraagd of ze mee wilden wandelen met mij en zo kwam alles in orde… Toch wel erg geschrokken. Blijkbaar niet verstandig om snachts alleen op straat te zijn. Line toch!

STRAATHOEKWERK
Ik ben nu ook begonnen met straathoekwerk. Het is wel het meest shoquerende gedeelte van mijn werk ... Ik ga met coco (iemand die zelf vroeger kind van de straat was) en Isabel (een geschifte waalse) naar el alto en plaza san fransisco. Daar ontmoeten we verschillende groepen kinderen. Van schoenpoetsers tot jonge moeders. Velen snuiven lijm en ze doen niks om dit voor je te verbergen. Ik zag zelf “de dealer” aan het werk. Als je bij hen bent inhaleer je vaak ook per ongeluk van deze lijmgeur, ze hebben de gewoonte (vooral de jongens) om heel dicht te komen (ik moet constant oppassen dat ze me niet bestelen). Het valt me op de veel van de jongens littekens in hun gezicht hebben. Het ergste vind ik vooral de situatie van de jonge kindjes die deze jonge moeders op hun rug hebben. Ze hangen daar maar als een speelpop op de rug, terwijl de moeders lijn aan het snuiven zijn. Deze jonge kindjes hebben dus al op voorhand heel weinig kans om iets van hun leven te maken.
Sinds een paar jaar zou er wel meer georganiseerd zijn voor de kinderen in de straat. Er zijn heel wat tehuizen. Er is bijvoorbeeld een tehuis voor schoenpoetsers. Die gasten werken dus de hele dag maar hebben ´s avonds wel een plaats om te slapen. Er zijn dus heel wat zaken maar de vraag is of ze goed zijn, of ze perspectieven voor de kinderen bieden.
CASA EGUINO
Voor dit werk heb ik nu de eerste videosessie georganiseerd, dit verliep wel vlot. Een nieuwe taak van mij zou zijn om straatkinderen naar “kidlink” toe te leiden. Groepen te vormen onder hen en hen op vaste tijdstippen naar de ´computerlokalen´ te laten komen zodat ze kunnen internetten, zodat ze vanalles kunnen bijleren door de programma´s die we hebben.
CASA ALTO LIMA
Volgende week ga ik heel wat aankopen doen voor alto lima met het geld van tfeest. De aankopen zijn vooral educatieve en andere spelen. Het lijkt me een hele nuttige aankoop want naast wat oude en kapotte spelen is er niet zo heel veel leuks voor de kindjes.
Ik heb ook al heel wat van het internet gehaald en ineengeknutseld voor het hoekenklaslokaal. Het lokaal ziet er goed uit. Tijdens lesuren die we er al doorbrachten willen de kinderen, groot en klein vooral graag met het minikeukentje en miniwerkplaats spelen. De moeilijkheid bij het hoekenwerk, is dat het lokaal moet dienen voor kleuters tot 14 jarigen, ik moet dus nog veel meer materiaal hebben en alles beter organiseren. Er is nu ook iemand van noorwegen die hierbij helpt.

Ben vorige week ook nog in het kinderdorp geweest op zaterdag. (Op een uur en een half hiervandaan) In het weekend zijn de kinderen daar zonder veel begeleiders. Gitaar gespeeld, gevoetbald, gebasket, etc. Was erg verbrand van de zon en nu al aant vervellen. Een van de kindjes wou ik het liefste mee naar mijn appartement nemen. De driejarige Rolando is zo schattig maar zo triestig… Mijn moederhart begint te spreken denk ik.

In de straat waar ik woon is er een mooie oude cinemazaal waar nu latijns amerikaans filmfestival is. Heb al wat films gezien. In November begint het europees filmfestival.

Grappig wel dat veel mensen ook vertrekken of weg zijn. Heb al wat afscheidsfeestjes gemist. Ine en Hannes gaan naar Guatemala om te beginnen, Katriene zit in Geneve, Koen en Caroline gaan naar Mexico (via hun reactie geraak je op hun blog), Arne zit in Brasília, Matthias naar Chilli, Joachim naar Frankrijk, Joeri zit nog altijd in Portugal, andere Joeri al een jaar in Peru, Fred komt eind oktober ook naar La Paz… wat is dat toch met ons? Waarom blijven we niet gewoon in het mooie belgenland en waarnaar zijn we wel op zoek? ;-)
Ik laat jullie. Schitterende ideeen voor activiteiten, hoeken, films zijn nog altijd welkom. Allezins al heel erg bedankt aan sommigen.

Groetjes en dikke zoen
Line
Ps Op de foto: Claudia mijn flatgenoot en sam de hond

1e tripje + werk

Ik heb het gevoel dat ik heel veel zou kunnen vertellen maar ik zal het niet te lang maken. Ik ben nu aan het typen op mijn werk in alto lima. Het is er muy frio (heel koud) omwille van de hoogte. Ik heb juist een koude portie puree en vlees binnen. Het is hier nogal dikwijls zo dat je je eten koud moet verorberen.
Ik heb juist een fijn weekend achter terug. We gingen naar copacabana en isla del sol in het titicacameer. Ik ging met en spaanse en een canadese int begin. Op het eiland isla del sol is het alsof je terecht komt in een vorig tijdperk. Er is niks gemotoriseerd. Alles wordt versjouwd op door lama s, ezels of op de eigen rug (in zo n typisch gekleurd doek), van baby s tot bakken bier, tot zelfs kasten. Men loopt er ook rond in de traditionele kledij. Het eiland is voor een groot stuk (vroeger) bewerkt geweest. De Inca s zouden degenen geweest zijn die begonnen zijn met alle terrassen voor de landbouw, daardoor zien de bergen er “gestreept” uit. Je kon er gemakkelijk in een hotelletje logeren voor amper 2 euro. We zijn van de zuidkant naar de noordkant van het eiland gewandeld. Prachtige uitzichten, ruines van inca s, heel veel kindjes die snoep of geld vragen, etc. De mensen wassen hun kleren in het meer, om te douchen of om stromend water te halen moeten velen ook emmer of bidon per bidon meezeulen of laten meezeulen door de lastdieren. Het was een hele belevenis om mee te varen met de gemeenschapsboten, waarin naast mensen ook allerlei materiaal naar het eiland wordt gebracht (als enige weg ter bevoorrading). Het enige lastige aan de reis was mijn ademhaling. Ik werd bij de minste inspanning heel kortademig en dat was hard voor alle beklimmingen. Wat coca gekouwd... Ik heb wel wat afgezien maar dat doet me ook wel deugd he... Net als hier in alto lima. Ik heb ook terug een staaltje gezien van hun (bij)gelovigheid, in copacabana was er een soort berg die pelgrims beklimmen. Bovenaan koop je in miniatuur wat je in de komende tijd hoopt te verkrijgen. Je kan er ook allerleid religieuze riten beleven. Verschillende "priesters" (meen ik) wachten je op aan hun kleine altaartjes.
Voor mijn werk ben ik nog altijd even enthousiast.
Vooral voor hetgene in alto lima: het hoekenwerk. Vrijdag geef ik samen met iemand anders en korte “cursus” (ik in de mate van het mogelijke... ) over wat hoekenwerk juist is en wat we gaan proberen... Ik heb mezelf voorbereid met een samenvatting (doelen, richtlijnen, etc.) in het spaans voor elk. Bedankt voor de tips van sommigen, ik kan ze goed gebruiken!! De komende weken ga ik proberen om te beginnen met het hoekenwerk (met het materiaal die we al hebben), proberen op welke manier we met de kinderen in de hoeken kunnen werken. Ik weet niet in welke mate de kinderen gewoon zijn om zelfstandig of met opdrachten te werken. Alles valt dus af te wachten. Het schoolsysteem is hier wel helemaal anders vrees ik waardoor ik soms niet echt een goed aangrijpingspunt heb. Ik stuur later wel eens foto s door van het schooltje. De accomodatie is niet zo aangenaam maar ok. Kleine koude klasjes, weinig materiaal, etc. Verder kan ik gerust heel lang bezig zijn met het knutselen van educatief materiaal vrees ik. Dus iedereen die sjablonen van fiches, educatieve spelen of werkbladen digitaal heeft staan kan er ons mee helpen.
Voor het werk in casa eguino wacht ik nog wat af. Ik heb videosessies + bespreking voorbereid voor straatkinderen, kinderen in twee tehuizen en deze sessies zijn volgende week. Donderdag wil ik “ciruculo de cultura” beginnen voorbereiden, een activiteit omtrent een thema voor in de tehuizen. Men gaat ook een tentoonstelling doen met een reeks tekeningen (in paint) van kinderen van de straat en uit de tehuizen. Een taak van mij is om de tekeningen die we gaan gebruiken wat “meer af” te maken, dit vind ik wel een rare opgave.
Waarmee kan je me helpen:
Ø ideeen voor goeie films voor kinderen tussen 9 en 18 jaar
Ø ideeen voor activiteiten omtrent een welbepaald thema
Ik hou ervan om telkens van mijn werk naar huis te wandelen. Gesprekjes met de schoenpoetsers, de markten van de heksen (met gedroogde kleine babylama s), La Paz die eigenlijk een grote markt is, het uitzicht om u tegen te zeggen (je ziet de hoogste besneeuwde toppen altijd voor je neus), etc.

Hetgene wat ik hier het meeste mis is een goed gesprek in eigen taal, hoewel dat hier hoe langer hoe beter gaat in het spaans. Ik ben misschien soms nog wat te ongeduldig. Het is wel fijn met mijn huisgenote en ik heb ook al een hoop mensen leren kennen.

Vanavond afscheid van een chileen die teruggaat en van de spaanse (waarmee ik op weekend ging) die naar santa cruz gaat wonen. Hopelijk nog tijd om dit op mijn blog te posten.

Veel groetjes en vanavond beantwoord ik mails (nog nie veel tijd gehad)

Line

foto´s

Hello,
Van woensdag tot vrijdag heb ik een cursus gevolgd over therapeutische gemeenschap. Deze was super interessant (theorie + praktijktips) en dit had ik eigenlijk niet verwacht. De cursus ging door in het instituut (het kinderdorp), samen met 14 andere vrijwilligers uit europa. Ik was de enige die niet als opvoeder in zo´n aldea zou werken in santa cruz of la paz maar twas toch fijn. t Was wel raar om in zo´n groep gesmeten te worden, lekker sociaal doen (pff), was de enige die geen taalgenoot had en ik moest dikwijls tolken tussen degene die enkel spaans spraken en het engels van de andere. Ook tijdens de lessen soms. Tijdens de cursus moesten we er leven zoals de kinderen er leven. Om 05.45 (hallo!!) opstaan, klusjes doen, ontbijten, etc. een strak schema!! Dit als onderdeel van de "therapie". Het geloof is er een hele sterke factor om het werk te doen. We kregen ook elke dag een spirituele sessie (in een engelstalige of spaanstalige groep). Als enige niet echt spaanstalige in de spaantalige groep heb ik wel af en toe gekke bekken getrokken. "God is onze vader en doordat hij ons hart heeft geraakt zijn wij allen als vrijwilliger naar hen gekomen, etc. " We werden op het einde ook uitgebreid geëvalueerd (en groep en door de opvoeders). Over mij werd gezegd dat ik er in het begin wat "afstandelijk" ben maar dat ik dat dan uiteindelijk helemaal niet ben en dat ik goed werk zal leveren en dat ik behulpzaam was voor de vertalingen en blablabla. Er moest ook elke dag iemand coördinator zijn en de laaste dag was ik dat. We moesten ook een ei bijhouden tijdens de 3 dagen, bij de evaluatie werd je gedrag dan vergeleken met je gedrag tegenover het ei ( ik was de mijn kwijt maar gelukkig leidden ze er niet te veel uit af).

De kindjes leven daar tegader in verschillende huizen, ze bakken er brood, leren naaien, technische zaken, verzorgen een aantal dieren, etc. Bloedjes van kinderen! Het is wel shockerend om te horen wat die kinderen al hebben meegemaakt. Bijna alle meisjes (hoe jong ook) kwamen al in aanraking met prostitutie, velen zijn afhankelijk van vuelo (lijm, olie, tinner) als ze de eerste fase van het programma beginnen... en zo kan ik doorgaan. Ik ben heel benieuwd om es mee te gaan met het straathoekwerk...

Mijn huisgenote vertelde daarjuist over het systeem in Bolivia ivm naar school gaan, werk zoeken, sociale zekerheid,... Het is hier allezins totaal anders dan in België. Zij heeft bijvoorbeeld 5 jaar psychologie gestudeerd en heeft enkele een bachelor diploma, een master kan je enkel in het buitenland verkrijgen. Studeren is voor de ´rijkeren hier´(die gaan naar privescholen) en dan naar het buitenland. Tenzij je naar de staatschool wil maar de kwaliteit van het onderwijs is daar slecht en je moet heel wat doen om binnen te raken. Als je dan al binnenraakt krijg je les in een klas waar 4 keer zoveel leerlingen zitten (rechtstaan dus!) dan het lokaal aankan, de leerkrachten staken ook veel, etc.

Ben gisteren naar een feestje geweest in el Alto bij Chilenen, deze hadden hun nationale feestdag of zo. Het was heel gezellig. Eerst was er een kerel die constant bewogen liederen aan ´t zingen was en een ander die poezie voorlas, best wel grappig... Men had chileense gerechten verzorgd en later op de avond werd er ook gedanst (en ik moest wel meedoen). Met enkele van deze ga ik ook samenwerken en dat zie ik supergoed zitten.

Volgend weekend ga ik normaalgezien met een spaanse naar het titicacameer. Ben benieuwd...

Thanx voor de leuke mails, leuk om te horen dat ik ´gevolgd´wordt, doet echt deugd.
Bedankt ook voor de berichtjes ivm het hoekenwerk. Ik kan alle tips gebruiken. Ik verlang eigenlijk tot ik echt begin te werken (ipv rondgeleid te zijn), tot nu toe heb ik nog nie veel gedaan (de cursus enzv).

Veel groetjes en een dikke kus aan allen...

Mijn werk hier

Hallo,
Hier ben ik alweer.

Ik beschrijf het ene project heel uitgebreid omdat ik van sommigen van jullie wat tips of hulp wil vragen. Sla het gewoon over als je enkele dolle fratsen en anekdotes wil.

Het werk die ik zal moeten doen:
PROJECT CASA ALTO LIMA – elke dinsdag en woensdag
In El Alto (arme buurt in het hoogste gedeelte van La Paz) is er een soort van (naschools) schooltje “Casa Alto Lima”. In El Alto gaan de kinderen in de voor – of namiddag naar school. Hun ander deel van de dag gaan ze naar Casa Alto Lima , waar ze in verschillende klasgroepen begeleid worden om hun huiswerk te maken, andere oefeningen te maken en te spelen (want de meeste kunnen dit ook niet zo goed). Dit is dus preventief werk omdat er heel veel uitval is van deze kinderen doordat ze niet ondersteund worden in hun schoolse activiteiten. En het is o zo belangrijk dat de kindjes naar school gaan!! Velen van hen komen terecht in de straat (enige alternatief). (Voor de kinderen is het soms makkelijker om op straat te wonen omdat ze dan hun inkomsten zelf kunnen houden)
Deze “lessen” verlopen dikwijls nogal chaotisch. De begeleiders zijn geen leerkrachten die opgeleid zijn maar mensen van een katholieke gemeenschap daar (voor zover ik weet). Tijdens de les die ik meevolgde deden de meeste kinderen gewoon wat ze wilden, enkelen waren wel bezig aan hun huistaken en enkelen maakten extra oefeningen... Sommigen zijn echt wel slim maar aan anderen is het uiterst moeilijk om uit te leggen dat “13 + 12 gelijk is aan 25”.
Mijn chef (Suzanna) vertelde me dat ze meer structuur wil in deze klassen. Ik zou de aanzet moeten geven voor het ontwikkelen van meer structuur daar, ondersteuning van de leerkrachten en een soort van “hoekenwerk” installeren zoals we bij ons ook hebben in het lager en in het kleuter. Ik vertelde haar dat ik het niet zag zitten om “commentaar te geven” op hun manier van lesgeven daar, dat ik zeker eerst langer wil meedraaien in hun werking (ik voel me absoluut niet in de positie om anderen de les te gaan spellen, ik zie nog wel wat ik wel en niet kan doen). Ik ben wel begonnen met het opzoeken rond hoekenwerk. Dit hoekenwerk komt tegemoet aan verschillende de niveaus van leerlingen in de klas (kinderen van verschillende leeftijden en met verschillende capaciteiten zitten samen). Het doel zou zijn dat kinderen eerst hun huiswerk maken, dan extra oefeningen en dan hoekenwerk. (ipv de chaotische uren)
MIJN VRAAG AAN IEDEREEN DIE IETS VAN HOEKENWERK KENT:
Tips voor het ontwikkelen van dit systeem
Tips voor het ontwikkelen van een “krachtige leeromgeving”, stimulansen bieden aan de kinderen
Tips voor ontwikkelen van materiaal voor deze hoeken (taalhoek, wiskundehoek, WO hoek, spelletjeshoek, etc.)
De 260 euro die jullie zo gul doneerden zullen waarschijnlijk voor het ontwikkelen van dit materiaal gebruikt worden.

PROJECT KIDLINK elke maandag en donderdag
www. Kidlink.org – internationaal ondersteunend programma voor kinderen
daar zou ik instaan voor het ontwikkelen van “extra-curriculaire” activiteiten
meer erover later (geen zin meer om te typen)
En de vrijdag die ik over heb doe ik opzoekingswerk.

Anekdotes:
- Om de mensen hier te sensibiliseren om het zebrapad te gebruiken lopen er mensen rond, verkleed in zebra s, ze tonen de zebrapaden en leggen uit wat je er mee moet doen...
- Hoewel ik een tv heb met 75 kanalen, wast er een vrouwtje mijn kleren in de badkuip voor 70 cent, hebben we geen verwarming etc.
- Ik laat de hond zelfs al uit!
- Etc.
Veel stakingen hier: Class war threatens Bolivia over Morales reforms (geinteresseerden?)
Farmers rally to back presidential programme & Leadership blames clashes on US interference

Morgen vertrek ik naar het “kinderdorp” voor een driedaagse cursus.
Hasta la proxima
Line

Wat kom ik hier doen?

Hola!
Ik kwam eigenlijk om foto´s te posten maar de batterij van mijn fototoestel is plat.

Vandaag in een ander huis van Alalay geweest waar een aantal jongens wonen die vroeger in de straat leefden, er komen ook schoolkinderen voor bepaalde lessen, begeleiding, etc. Morgen bespreek ik met mijn chef wat ik ga doen, mijn plannen voorleggen... Ik vertel er dan wel meer over. Ben wel benieuwd! Woensdag tot vrijdag volg ik een curus over therapeutische gemeenschap.

Het weekend verliep wel vlotjes. Vrijdagavond naar een optreden en zaterdagavond mee met claudia naar exklasgenoten van haar. Beetje saai... (ze zaten er allemaal vodka en rhum te zuipen) veel meer zin om opt gemak wat te lezen (echt!), etc. Wist niet goed wat gezegd en zijzelf waren allesbehalve sociaal. Ben zaterdag een gitaar gaan kopen. Ik kwam terecht in straatjes die nogal middeleeuws leken, de fruit- en groentenmarkten van hier... ik heb foto´s nodig he. Zalige wandeling met heel veel nieuwe indrukken van La Paz. Ben vrijdag en zondag ook gaan wandelen in La Paz met Katrien (meisje die ik ken van BTC) die hier een paar dagen is. Uitzichtpunten, heksenmarktjes, het stadion van La Paz, plaza Murillo etc. Leuk om haar ervaring met het land en de stad te horen. Ze wist me de mooiste en leukste plekjes te tonen. Als ik alle restaurantjes, plaatsen, bars moet bezoeken die zij, Claudia en anderen aanraden dan blijf ik beter een paar jaar....

Ik ben absoluut niet meer hoogteziek... wel andere kwaaltjes die ik jullie zal besparen. Het weer zal alleen maar verbeteren naar het schijnt, daar de lente bijna begint!!! (hoe zit dat daar met die klaplong van Joram??)

groetjes en tot snel

mijn adres

Om verwarring te vermijden, onderstaand adres is inderdaad mijn adres, zoals opgemerkt ziet het er wat anders uit (geen postcode enzv) maar het is het correcte adres.

Line Ostyn

Avenida 6 de agosto 2195

Edificio esmeralda - piso: mezaninne

La Paz - Bolivia

1e werkdag

Ik ben nu aan twachten op iemand die me mijn taken nader zal toelichten. Als ik de tekst abrupt stop is het omdat ze is aangekomen. Ik heb een afspraak met haar om 10 uur.
Gister werd ik op sleeptouw genomen door Victor, een Chileen (werkt voor america solidaria). We gingen naar casa Alta Lima, het huis waar kindjes begeleid worden die naar school gaan. We gingen er naartoe met de taxibus, geschift hoor... je moet eerst en vooral zorgen dat je in de juiste kruipt en dan zit je volgepropt in zo n busje. Deze gaan dan toeterend de stad door. We hebben er 1.5 uur over gedaan om van La Paz in el Alto te raken. Er was een grote markt waar ze echt alles verkochten, van kopspelden tot auto s, van gitaren toe bolhouden... Hierdoor ging de trip supertraag. Ook allemaal kleine soorten bbq s in de straat waar ze weinig smakelijk ogend vlees verkopen.
Ik had al weer superveel last van de hoogte. Uiteindelijk kwamen we aan in de meest arme delen van de stad. Grote wijken met huisjes van niks. De muren zijn gewoon rode bakstenen. Casa alta lima ziet er uit als een schooltje. We kwamen toe om 12.00 uur dus we moesten 2.5 uur wachten vooraleer de sessies weer begonnen. Geen verwarming, superkoud... Ik zat daar zo wat af te zien maar gelukkig kwamen toe de kindjes binnen. Ik wist plots weer waarvoor ik het deed... Schattige kindjes met allemaal een snotneus. Die kwamen knuffels geven, vroegen men naam en noemen mij hermana zoals de andere vrouwelijke begeleiders (betekent zus).
Ik heb meegeholpen in een soort huiswerkklas. Ik hielp kindjes met rekenen en cijferen. Ik moest wel diep nadenken om mij te herinneren hoe dat cijferen nu ookal weer ging. Ik stuur wel eens een foto van dat zogenaamde klasje. In de pauze kregen de kindjes een broodje, een (afschuwelijk) drankje met maizena en suiker in en moesten de kindjes hun tanden poetsen.
Het laatste uur lieten ze mij alleen met een groepje kindjes. Ik dacht dat we gewoon verder deden met hetgene van voor de pauze. De kindjes schreeuwden voor spelletjes en allerlei dingen die ik niet ken. Ik voelde me ambetant dat ik ze niet een beetje in toom kon houden, heb toen maar pictionary gespeeld. Achteraf kreeg ik te horen dat het laatste uur bedoeld is om te "leren spelen". Ik vond het wel stom dat ze mij dit niet hadden verteld want ik was inwendig wel erg nerveus geworden. Zware hoofpijn en dan die kindjes, het was toch even doorbijten. Maar ik zie het daar wel zitten hoor.
Tijdens de terugrit was ik een wrak.
Toen kwam ik thuis, Johann en Claudia zaten mij op te wachten. Het was de eerste keer dat ik Claudia, mijn nieuwe huisgenoot zag. Het ziet er wel een toffe uit. (Mijn mannelijke vrienden zouden het zeker een helse knappe vinden.) Ik ben toen samen met Claudia iets gaan eten ze vertelde me zeker over 100 leuke bars en restaurants. Ik probeerde me te blijven concentreren maar was doodop. Ik zie het zitten om bij haar en de hond Sam te wonen. Vanavond ga ik met Johann en Claudia naar een jazzconcert, ben benieuwd...

Mijn eerste dag in La Paz

Ik zal nu zo goed en zo kwaad als het kan een tekstje sturen. Sommige toetsen vind ik niet gemakkelijk dus die sla ik over en in kan me nog niet zo goed concentreren dus... excuus voor slechte kwaliteit van de tekst.
De trip viel goed mee. Enkel de 8 uur wachten in miami met dan nog het tijdsverschil en bijpassend vermoeid gevoel maakten het wel wat lastig... En de amerikanen kunnen stom doen over al hun formaliteiten!!
Deze morgen kwam ik dus aan in La Paz. Ik krabde toch even in mijn haar toen ik merkte dat ik daar moederziel moest wachten maar geluk kwam Johann, de vrijwilligerscoordinator mij dan halen (een uur te laat) , hij herkende me direct van de foto die ik had moeten doorsturen bij mijn applicatieformulier. Hij voerde me van el alto waar ik was geland tot waar ik woon in het centrum van La Paz (de hele tijd naar beneden, met indrukwekkend uitzicht). Het appartement valt supergoed mee, het is ruim, ik heb ook een grote kamer, schoon uitzicht er woont een hele lieve hond,... Geen verwarming en een ijskoude douche is wel wat minder. Morgen komt mijn flatgenote aan, Claudia.
Ik heb deze morgen nog geprobeerd om wat te slapen, ik was wel duizelig. Toen ik wakker werd voelde ik me echt wel ziekjes. Ik had niks van eten of drinken meer dus ik moest het huis wel uit. Dit was een hele onderneming. Om een paar blokken verder te wandelen naar de winkel en terug heb ik zeker zes keer een pauze moeten inlassen. Ik voelde me zo flauw, duizelig, zonder energie... Na wat gegeten te hebben was het al veel beter maar ik voel me toch nog niet optimaal.
Ik kreeg juist een inleidend gesprek van Johann en zit nu op den hoofdbureau van Alalay te typen. Men heeft hoge verwachtingen van mij. Op het applicatieformulier schreef ik over stages bij straathoekwerk, mijn job, afgestudeerd zijn als pedagoog en leerkracht en verder moest ik nog heel veel vragen beantwoorden over vanalles. Blijkbaar ben ik aan de hand van het formulier sterk in de smaak gevallen. Vooral een vrouw die ik nog niet nader ontmoet heb had heeft vanalles voor me in petto.
Men wil graag dat ik aan drie projecten deelneem:
- preventieproject: in een inloophuis hier in la paz komen kinderen met problemen, daar helpen ze hen met schoolse taken en veel meer, men probeert er om de kinderen van de straat te houden en ze te ondersteunen in hun gezin en in het naar school gaan
- kidlink: internationaal project voor programma s voor kwetsbare kinderen om bij te leren, te motiveren, van de straat te houden, etc.
- straathoekwerk: eerste fase in hun 4 fasen model voor straatkindern (schrijf ik later wel meer over)
Mijn eerste indruk van La Paz, wel je ziet heel wat verschillende beelden, de minibussen, de typische boliviaanse vrouwen, kinderen, ik stuur later wel wat fotos.
Morgen aan de slag! (10.30 gelukkig)

tot een beetje later

ps btw de vorige tekst was een digitaal artikel, heb dit dus niet zelf geschreven (ben niet zo n schrijftalent hoor)
ps om berichten te posten moet je ofwel een googleaccount hebben (nie moeilijk) maar je kunt ook anoniem posten

Grondwetsherziening Bolivia uitgesteld wegens rel over hoofdstad

LA PAZ - In Bolivia is een vergadering die de opdracht heeft gekregen de grondwet te herschrijven op non-actief gesteld vanwege onenigheid over de verplaatsing van de hoofdstad van het hoog in de Andes gelegen La Paz naar het centraler gelegen Sucre.
De werkzaamheden van de vergadering werden vanaf woensdagavond 'tot nader orde' opgeschort, aldus voorzitter Sylvia Lazarete. Woensdag demonstreerden voorstanders van Sucre als hoofdstad buiten het theater waar de vergadering bijeenkwam. Zij zwaaiden met vlaggen en bekogelden de oproerpolitie met stenen totdat zij met traangas uit elkaar werden gedreven. Zij vinden Sucre, dat vanaf de oprichting van Bolivia in 1825 tot ruim een eeuw geleden de hoofdstad was, vanwege zijn centrale ligging geschikter als hoofdstad. Tegenstanders van de verplaatsing refereren aan de problemen die gemoeid zijn met een verhuizing van de regering en alle overheidsinstanties van een stad van 1,7 miljoen naar een stad van 250.000 inwoners. Volgens hen is het voorstel een politiek spel om de grondwetwijzigende vergadering buiten spel te zetten, die president Evo Morales in het leven riep om de lang onderdrukte indiaanse meerderheid in het land meer rechten en macht te geven. In Bolivia bestaan al lang spanningen tussen het rijke laagland en de armere hooglanden in het Andesgebergte, omdat de conservatieve elite die veelal uit de oostelijke provincies afkomstig is, haar rijkdom wil beschermen tegen Morales’ socialistische programma. Een voorstel om deelstaten meer autonomie te geven kreeg bij een referendum op 2 juli veel steun in de rijkere oostelijke en zuidelijke deelstaten.

Bloggen

Is dit een goeie blog? Lukt het om iets te posten?

Bolivia

Beste iedereen die op mijn blog komt kijken,

Op 4 september vertrek ik naar La Paz, Bolivia. Ik ga er vrijwilligerswerk doen (als pedagoog) bij Alalay, een organisatie die werkt met straatkinderen. Meer info daarover vind je op www.alalay.org.

Meer informatie volgt nog...

groetjes

Line