jungle bijna terug thuis

Hellootjes,

27 maart
Een leuke tour gehad in Peru. Heb nu wel voor een tijdje voldoend Incaruines gezien. Eerst gingen we naar Pisac, een groot domein met verschillende ruines, tempels, woonblokken, etc. Prachtige natuur en indrukwekkende bouwsels. Adembenemend (letterlijk en figuurlijk) wandeltochtje. Alle heilige plaatsen van de Incas zijn op een speciale manier gebouwd, met stenen van verschillend formaat (dikwijls supergroot) die nauw op elkaar aansluiten. Je kan de heilige plaatsen dus makkelijk herkennen. Ze moeten jaren werk gehad hebben om al die stenen “bij de veilen” lijkt me. En al deze bewerkbare stenen er niet voor het rapen liggen moesten ze van ver komen (zonder behulp van ene truckchauffeur). Daarna gingen we naar Olantaytambo, het enige dorp waar het dorpsplan nog het oorspronkelijke van de inca´s is. Je ziet duidelijk dat veel huizen op restanten van incaruines zijn gebouwd, dat de straten op zijn inca´s zijn, etc. Verder heeft Olantaytambo ook een gigantische ruine. Het ziet er uit als een gigantisch hoge en brede trap met daar rond heilige en minder heilige delen. Fantastisch dat men van zo ver stenen heeft aangebracht voor hun constructies. We zagen ook de hellingen waarover de stenen gesleurd geweest zijn, door 1000en slaven? Over 100den jaren heen? De stenen die ze uiteindelijk niet mee kregen, bleven in de weg liggen en worden “vermoeide stenen” genoemd. Men stak ook overal de heilige drie in zijn bouwwerk: onderwereld, onze wereld en boven ons, oftewel vroeger, nu en de toekomst en zo hebben ze er nog een paar. Jammergenoeg moest men vlucbten voor de spanjaarden en moest men alles dus achterlaten...
Daarna, op naar aguas calientes!!! (voor machu picchu)
De Machu Picchu was indrukwekkend, het aantal toeristen die er elke dag is (1000 in laagseizoen, nu dus en 4000 en hoogseizen PER DAG) ook en de prijs die je ervoor moet betalen alzeker. Jammergenoeg verdienen peruanen er niet het meeste aan, het duurste van het kosteenplaatje, de treinrit, is in handen van een engelse firma. Zo zie je.. Men wil de prachtige plaats zelfs privatiseren en er sjieke hotels rondbouwen. Soit de ruines zijn prachtig en op de houten of strooien daken na, staat alles er nog. We beklommen ook de Wayna Pichu, dat is die gigantische steile berg die je altijd ziet op de foto´s van Machu Picchu. Steile klim, gelukkig bouwden de inca´s sterke trappen tot aan de zonnetempel bovenaan. Overweldigend uitzicht...
De dag erna, als bij toverslag, verdwenen mijn foto´s van mijn fototoestel, pffff echt jammer...
(heb er gelukkig wat van mijn companie)

23/03 vertrokken we (twee spaanse, een chilleense en ik) met goed humeur naar Rurrenabaque, oftwel de jungle. Na 20 uur dooreengeschud te zijn in de bus, kwamen we aan, kapot... De tour van drie dagen was super. Het was een tour in de pampa´s, dit zijn uitgestrekte vlakten in de jungle. Na 3 uur in de jeep stapten we over in een langwerpige houten boot. Onze gids voerden ons tussen de bomen, het riet en wat nog allemaal door. Tijdens de tour zagen we verschillende soorten apen, 100en verschillende soorten vogels, schildpadden, krokodillen, dolfijnen, reptielen, en enkele zoogdieren vanwaar ik de naam niet ken. Men verzorgde ook superlekkere maaltijden. De lodge waar we overnachten was een soort paalwoning op het water. Deze had een aantal hangmatten, super... De eerste activiteit die nacht was “alligators zoeken in het donker”, we moesten de boot in en met een zaklampje de rode oogjes van de alligators zoeken. We vonden er een aantal. ´t Moment dat ik er echt een zag was ik toch wel even mijn kluts kwijt, je zit tenslotte in een houten bootje, heel dichtbij... Gelukkig zagen we ook bij daglicht de krokodil federico die rond de lodge rondzwemt, af en toe, en waar ik ook in heb gezwommen!!!
De dag erna ´s morgens vroeg op voor de zonsopgang, daarna gingen we anacondas zoeken! Met rubberen laarzen moesten we een uur door het water stappen (het water reikte tot aan onze poep) door het riet, waterlelies, bloemen, etc. Naar een eiland waar die wezens dikwijls zitten, we vonden er geen maar het tochje was wel schoon, doch zeer vermoeiend. De factoren die alles in de pampa´s een beetje zwaarder maken zijn de verzingende hitte, vooral rond de middag en de miljoenen “attack-muggen” en ik blijk er allergisch aan te zijn want had er superveel last van.
In de namiddag gingen we met roze dolfijnen zwemmen. Ik durfde er niet goed naar toezwemmen maar ik was er wel dichtbij. Bij wijze van verrassing beet er zelfs een dolfijn in mijn voet!! Mooie dieren. Deze roze dolfijnen zijn de enige in hun soort die in rivieren leven. ´s Nachts zouden er zelfs in knappe mannen veranderen en vrouwen versieren (verklaring voor ongwenste zwangerschappen). Geeneen versierde mij nochtans. ´s Nachts gingen we naar een soort van toeristenbar midden al dat schoons om een prachtig gekleurde zonsondergang te bewonderen. Ik en de Chilleense bleven een tijd buiten om de prachtige sterrenhemel te bewonderen, er zijn ook ontelbare vuurvliegjes die een grappig en mooi licht geven. Ook de vleermuizen fladderden rond ons heen.
Als laatste activiteit op de derde dag was Piranjas vissen. We kregen stukjes vlees en een soort van visdraad. Ze kwamen alle stukjes vlees opeten en ik voelde ze aan mijn lijn knabbelen maar ik slaagde er niet in om er een op te halen, de anderen gelukkig wel. Ik ben niet geboren om te vissen denk ik, maar tegenwoordig is dat niet zo erg, gelukkig.
Rurrenabaque en omtrek is ook wel speciaal, je vindt er strooien en houten huizen, ook af ten toe van steen. Men leeft er van de natuur...
Ik nam het vliegtuigje terug, minivliegtuigje. Mijn vriendinnen van hier bleven nog wat langer, mijn tijd is jammergenoeg beperkt. Slecht nog drie dagen te gaan... Waaaaah

30 maart
Ik ben juist klaar met het maken van mijn valiezen. Het gewicht zal supernipt ok zijn vrees ik… We gaan nog uit eten en dan wil ik ook nog even een uurtje slapen voor de grote oversteek begint.
Gisteren was het mijn afscheidsavond. Met de hele bende gingen we uit. Bij wijze van (over voorhand verklapte) verrassing was Fred Dj in onze favoriete bar TTkos. Hele leuke avond met de hele leuke mensen waarvan ik de meeste waarschijnlijk niet meer ga zien… Nu supermoe.

Het zit er al op. ´t Is superrap gegaan, ben supertevreden.

Tot dinsdag of later… Ik ben veel gsmnrs kwijt dus bel me gerust zelf op!

Groetjes
Linexxx

Peru en slechts weinig tijd

Hello,
Nu over mijn tweede deel van de reis, Peru. Al van het begin voelde ik het nijpend tekort aan tijd, ik zal zeker terug keren naar Peru om alle dingen te doen die mij lokken maar waar ik un geen tijd voor heb: Nazca, de Colca Canyon, de incatrail naar Machu Picchu, etc. Ik heb maar weinig tijd maar gelukkig hoor ik de stem van mijn ouders achteraan in mijn hoofd “line je kan het niet allemaal willen” en “je moet leren tevreden zijn” en ze hebben dan nog gelijk ook. Ik ben ook super tevreden, niet te vergeten…
Zondag de 9e vertrok ik naar Cocabana (alweer), om van daaruit de dag nadien naar puno te reizen. In Puno is er niet zo heel veel te zien maar de eilanden in het titicacameer dicht bij Puno zijn prachtig. Op 11/03 vertrokken we met een “tour” naar de Uros eilanden. Dat is een groep van ongeveer 50 mini-strooien eilanden. Op basis van aardkluiten waar normaal riet op groeit bouwt men een eilanden van stro. Vroeger leefde men van visvangst, eenden, etc. maar nu er minder vissen zwemmen in het meer is men volledig afhankelijk van toerisme. En toeristen, die zijn er genoeg… Men dost zicht uit in kleurige traditionele kostuums en men verkoopt artesanaliteiten (bestaat dit woord?).
Na de Uroseilanden brachten we de namiddag door op het eiland dfasdf (moet ik even opzoeken). We kregen per 2 of 3 een familie toegewezen waarbij we de nacht doorbrachten. Een soort van "interculturele uitwisseling" zoals de gids dit noemde. Ik had wel de indruk dat de families het wel leuk vonden. Toch denk ik ook niet dat ze een overload aan toeristen wensen. We kregen een almuerzo van quinua soep, aardappelen en een ei. Men eet er bijna nooit vlees omdat ze daar geen geld voor hebben, enkel bij speciale gelegenheden slacht men een dier. Na wat voetballen met de kinderen van daar maakten een wandeling tot aan een heilige plaats (waar een kompas niet werkt), op het hoogste punt van het eiland. Prachtige uitzichten, foto´s zullen dat duidelijk maken. Het eiland is een en al rust en vrede. Geen auto´s, geen honden, enkel wandelpaadjes, kleine huizen, de natuur en het meer. Erna kregen we avond eten, terug een soep, rijst en groenten. Eenvoudig, lekker en gezond. (maar meer dan een week zou ik het toch niet uithouden) De familie was heel gastvrij maar ook heel verlegen, hun spaans was niet al te vlot, men spreekt normaalgezien quechua. Telkens als ik iets vroeg giechelde de vrouw als een jong meisje. Het is duidelijk dat een levenlang op een vredig eiland, met enkel je werk op het land, je familie en je medemensen uit de gemeenschap een andere levensvorm met zich meebrengt dan wij gewoon zijn. Je behoeften zijn ook helemaal anders. Velen noemen het “primitiever” (minder ontwikkeld) maar ik zou het zo niet noemen. Deze samenlevingsvormen zijn "anders", ze hebben kwaliteiten die onze manier van samenleven niet hebben. Bijvoorbeeld het leven in de gemeenschap, weinig is gebaseerd op geld, de eenvoud, etc. ´s Avond probeerden we de traditionele kledij en dansen... Wat denk je van mij als cholita??

De dag erna bezochten we het eiland Taquile. (foto van twee jongentjes in taquile) Dit eiland is bekend om zijn “socialistische” manier van samenleven, men leeft autonoom en er worden veel afspraken gemaakt binnen de gemeenschap. Bijvoorbeeld over de prijzen van de koopwaren wordt elke week door de leiders beslist. Men heeft een geheel eigen traditionele levensvorm. Alle mannen dragen een soort uniform, men wisselt cocabladen uit (uit een speciale burdel) bij elke ontmoeting. Vrijgezellen hebben een muts die voor de helft wit is en getrouwde mannen hebben een muts die volledig is gekleurd. (ideetje voor bij ons om vrijgezellen te herkennen?!) De chef van het eiland draagt een hoed! De mannen breien trouwens de mutsen!!!
Men is vrij verstandig om er de toeristen zo veel mogelijk buiten te houden, men heeft geen hotels maar je kan er wel overnachten bij families. Je kan er enkel vis eten, alle restaurants serveren hetzelfde en aan dezelfde prijs. Een kenmerk van de mensen op de eiland is ook dat ze eerder verlegen zijn, ze spreken stil. Niemand studeert echt lang op het eiland, iedereen werkt in landbouw, textiel, etc. Dokters bv. komen van Puno of men raadpleegt gewoon de oudste van het dorp. De meisje trouwen tussen 15 en 20 jaar, later dan 20 heb je nog weinig kans... Gelukkig woon ik niet op het eiland dus (stuur alle aangename, knappe, intelligente vrijgezellen naar karel miry 15 vanaf april!!).
We vroegen de bestuurder van de boot om ons terug te droppen op een van de Uroseilanden. Mijn compagnon wilde namelijk perse op een van die eilanden overnachten. ´s Avonds, als er geen toeristen zijn is het ook veel interessanter. We wilden een wandeling maken op het eiland maar zaten al vlug met ons voeten in het water. Op plaatsen waar geen toeristen komen zak je al gauw in de modder of zie je de grond onder je bewegen. De eilandbewoners moeten het eiland goed onderhouden, ze moeten constant nieuw riet of stro aanvoeren om de grond goed te houden. We hielpen even met een familie om het riet op het eiland te trekken. We peddelden zelfs rond in hun bootje, hoe leuk. Men moet hun huisjes ook regelmatig verplaatsen, om niet door de grond te zakken… De platformen zouden 1000 jaren oud zijn, maar het oudste eiland is slechts 70 jaar oud. Aparte samenlevingsvorm, de eilandjes zijn zo klein, er wonen telkens 10 tot 20 families op. Men kookt er op aarden vuurtjes, de kindjes op hun blote voetjes, de rieten huisjes, rieten kerk, rieten winkels, rieten boot (maar dit is enkel voor te toeristen, ze hebben houten boten), etc.

De volgende bestemming was Arequipa. En witte stad (beetje zoals sucre). Heel veel hebben we er niet gedaan. Het is "semana santa", de heilige week (en palmzondag) en dit was er aan te zien. Grote opkomst op het plein, het ronddragen van beelden, dit heb ik allemaal al eens gezien maar 100 keer groter in Valladolid. Hier koopt iedereen allerlei constructies in groene harde bladeren, deze vormen overwegend kruisbeelden (wij hielden het toch altijd bij een palmtakje?). Met deze dingen loopt men dan in de stoet, begeleid door plechtige gezangen.
We gingen ook een dagje raften, van niveau 1 tot 4. Was plezant, wel wat blauwe plekken aan overgehouden. We zaten met 3 in een bootje, waaronder de gids. Doordat het bootje zo klein is gaat het wel wat wilder. (tis iets anders dan cm-raften)
Op zondag bezocht ik een klooster ( "santa catarina"). Binnen de muren is het klooster precies een klein dorp. Straatjes met huisjes, pleintjes, fontein, etc. De nonnen hadden elk hun optrekje, met eigen (dikwijls grote) keuken, eigen bedienenden (1 a3). Er zijn natuurlijk ook andere tijden geweest in het klooster, men mocht niet praten, minder luxe, etc.

Maandagmorgen 17 maart kwamen we aan in Cuzco, waar Patricia (spaanse) ons vervoegde. Cuzco is een supermooie stad, ik zou hier graag enkele weken blijven. Als je rondwandeld kom je van het ene in het andere gezellige plein, de straatjes zijn super mooi, de bergen rond cuzco zijn indrukwekkend, uitzichten op cuzco ook... Het enige grote nadeel aan cuzco is dat het overstroomt van toeristen (zelfs nu in het laagseizoen), als je op restaurant gaat of in een bar zit je tussen bijna exclusief toeristen. Cuzco is ook superduur, men verhoogt de prijzen elk jaar van elke toeristiche attractie. Ook bussen, eten zijn veel duurder dan bolivia. Gister en vandaag bezochten we wat ruines, we gingen uit, etc. Morgen vertrekken we naar aguas calientes om van daaruit donderdag, vroeg in de morgen macchu pichu te bezoeken. Ben heel benieuwd.

besos
Line

over de rest van de reis door bolivia en over de mijnen

Foto 1: Uitzicht op het mooie, witte sucre, officiele hoofdstad van bolivia
Foto 2: Mijnwerkes, ik wil met hen niet ruilen
Foto 3: Laguna de los incas, in warm weer, ingesmeerd met modder die als nivea aanvoelt
Foto 4: De laguna op zijn schoonst








Hola los que hablan castellano,
He dado mi sitio en Internet a ustedes para que puedan mirar las fotos. De mis historias supuestamente no entienden nada pero ustedes ya saben que lindo es de trabajar y viajar en Bolivia… eso no tengo que explicar a ustedes.
Ciao y besos
Line





Hola de nederlandstaligen,


fantastische weken achter de rug! Ben sinds kort terug in La Paz. We zijn gister nog eens goed uitgeweest, afscheidsavond van bevriend spaans koppel.
Even vertellen hoe de reisroute nog verder verliep. In Samaipata bezochten we nog “el fuerte”, indrukwekkende incaruines, uitgehouwen in een heilige rots. Na Samaipata, luilekker genoten in Sucre, de witte stad, van wandelingen, marktjes, de leuke stad met prachtige uitzichten, bbq in het hostel, dinosaurusvoetafdrukken bekijken, lekker uit eten, uitgaan, etc.
Na Sucre ging ik verder alleen naar Potosi. Leuke kleurige stad met veel koloniale gebouwen. Ik was onder de indruk van het bezoek aan de mijnen. Van zodra je er gaat werken, weet je dat je levensduur ferm wordt ingekort, door de stoffen die je inademt. Ze werken er in miserabele omstandigheden en bijzonder primitief. Men volgt er de sporen van de mineralen, waar ze ook naartoe leidt. (diepe donkere en onstabiele mijngangen) Men hun handen en tanden steken ze dynamiet in gang, supergevaarlijk. Vroeger moesten de indianen als slaven in de mijnen werken (zilver voor spanje), de mijn is dan ook het grootste graf, 8000000 mensen stierven er, 1000 per week. Indignen werden beschouwd als “zonder ziel” dus daar zaten de spanjaarden niet mee. Nog altijd sterven er 50 mijnwerkers per jaar in de mijn door ongelukken + 150 per jaar door hun slechte gezondheid ten gevolge van het werk. Er werken ook kinderen in de mijn… Vaak kinderen die hun familie moeten helpen onderhouden.
Ieder werkt voor zichzelf en afhankelijk van wat men vindt verdient men 5 a 6 euro per dag, terwijl de eigenaars van de mijn zeker 6000 dollar per dag verdienen. In de jaren 80 was de mijn in handen van de overheid, die zorgde voor betere arbeidsomstandigheden, de overheid kon dit jammergenoeg niet langer bekostigen. Het is zo tegenstrijdig dat een land met zo n natuurlijke rijkdommen, zo arm is en weinig of niet kan profiteren van zijn rijkdommen.

Ik ontmoette een koppel uit Australia en een jongen uit londen. Heb twee dagen met hen opgetrokken. Casa de moneda bezocht, waar men uitlegt hoe men geld maakte in den beginne… in de stad van het zilver. Intresante geschiedenis van de indianen tegenover hun veroveraars. De strijd tussen de twee godsdiensten, de heilige kerk heeft de heilige berg (berg met zilver) van de indianen en de indianenbevolking goed verwoest.

Een iets lichter uitstapje op laatste dag van mijn reisje. We gingen naar laguna de las incas, in vulkanisch gebied, lekker warm water… prachtige zichten. Mmm

Morgen vertrek ik naar Peru!!

Groetjes en tot snel
Line

foto s spreken meer

Ik kon op reis niet aan al mijn foto´s, dus post ik er nog wat extra...

foto 1: een van de laatste dagen in alto lima - spelen met de kindjes
foto 2: leerkracht van de kleuterklas was ziek dus ik nam even over, verhaaltjes uitvinden met de poppen
foto 3: met traanrode ogen op de foto met een deel van de kinderen in de hoekenklas - officieel afscheidsmoment en dus bijzonder emotioneel
foto 4: watervallen dicht bij samaipata - relax
foto 5: te paard in samaipata

afscheid en reizen

Foto 1: De plaats waar het lijk van Che werd gevonden
Foto 2: Wandeling in parque amboro met gids en chilleen
Foto 3: Massa s vlinders in het bos en veel biodiversiteit
Foto 4: De watervallen...
Foto 5: El fuerte, incaruines - indrukwekkend!- bij samaipata





12-02-08
Hier ben ik terug met een volgend deel van Lines avonturen. ´t Is mijn laatste werkweek en normaalgezien vertrek zaterdag naar Santa Cruz, een bende “vrienden van hier” achterna die al eerder vertrokken zijn.
Eerst en vooral wil ik jullie wat vertellen over de Alasitas. Dit is een feest op de dag van 18 januari. Iedereen koopt in het klein wat hij eigenlijk in het groot wil, hetzij diplomas, moto, auto, voedingsproducten, veel geld, etc. Je kan een kleine ceremonie voor jezelf organiseren bij een van de priesters die er klaar zit met zijn schaaltje wierrook.
In heel la paz verkocht men op die dag massa´s minigeld en andere van die dingen. De gigantische markt eraan gekoppeld loopt nog door tot eind deze week.
Ik ben naar het Carnaval in Oruro geweest, het eerste weekend van februari. Dat was heel bijzonder. Weken op voorhand was het al een heel gedoe om een slaapplaats te reserveren (als je nie veel wilt betalen) en om plannen te maken voor het carnaval. Op de vrijdagavond voor het carnaval vertrokken we met een aantal bolivianen, belgen en een duitser. In het busstation stonden gigantische rijen om een ticket te bemachtigen. Ellenlange rijen zijn niks raars in Bolivia. Je komt ze overal tegen en ze staan vol mensen met geduld!!! Wij dus niet… De stoerste boliviaan wist iets te regelen door meer geld op tafel te leggen (4 ipv 2.5 euro) en we konden in een mum van tijd vertrekken. Onderweg werd de bus tweemaal tegenhouden door “politie van de migratie” en deze wilden onze papieren controleren. Bijna niemand van de toeristen (incluis mij) op de bus had papieren mee (want men had ons al beloofd dat we van alles beroofd zouden worden op carnaval). Ik bleef stil zitten en heb geen last gehad maar veel anderen hebben, geloof ik, wat betaald, of lang genoeg gezeverd… De (niet goed betaalde) politie heeft zo zijn manieren om aan geld te raken.
In Oruro. Na ons gerief te hebben geponeerd in een flat van een van de bolivianen gingen we alvast het parcours gaan verkennen. Ik weet niet hoe het carnaval is in Aalst (schandalig!) dus ik kan met niet veel vergelijken. Een groot parcours straten is afgezet met telkens aan beide kanten van de straat een tribune. Voor 8 a 10 euro koop je een plaatsje op de tribune. Overal waren een vuurtjes waar eten en drinken verkocht wordt en op straat bidet iedereen blikjes bier aan. ´t Carnaval staat bekend om het dronkenschap van velen van de eerste tot de laatste dag. Veel Bolivianen vertrouwden mij toe niet naar het Carnaval daar te gaan omdat iedereen daar zo dronke is. Als student in gent ben je natuurlijk veel gewent ;-p (toch niet veel gedronken) maar op het einde vond ik het toch ook wat te decadent. De vrijdag waren er al wat groepjes aan het spelen, we dansensten wat en in de vroegte van de morgen hield ik het voor bekeken.
De dag erna begon het echte carnaval. Gewapend met een plastiek vestje, waterballonnen en een busschuim gingen we in onze tribune gaan zitten. Er passeert telkens eerst een auto, versiert met koperen of zilveren schalen en bekers en de naam van de groep die komt. Daarna kwamen de groepen dansers. Ze waren PRACHTIG: Tot in de fijnste details zijn de kostuums uitgewerkt. Er is meestal een groot blazers en slagwerkorkest, die de typische carnavalhits van daar live ten berde brengen, samen met een groot aantal dansers.
´t Schijnt dat het kwestie is om “binnen te raken” in zo een groep en zo te mogen dansen voor “La Virgen”. Dit moet je verplicht drie jaar aan een stuk doen. Je dans is een soort offer aan de maagd, de “tour” door de stad is heel lang (hebben we ondervonden) en het laatste stuk doe je op je knieën. Dit gebeuren was van 10 uur ´s morgens tot rond 6-7 uur ´s morgens. Ik kan me niet goed inbeelden hoeveel mensen er aan mee hebben gedaan… massa´s kan ik je verzekeren.
Ik ben ook zwaar bekogeld geweest met schuim en waterballonnen. Ik denk dat je er als vreemdeling nog veel meer van langs krijgt. Op die manier leerden we wel wat volk kennen en dat was ook plezant, alhoewel dat ze iets te veel voor me wilden inschenken op het einde.
Tegen rond 3-4 uur ´s nachts zijn we met de stoet beginnen meewandelen. Hier en daar een trompet geprobeerd! Superleuk om zo mee te wandelen. De “veel te lange” (tschijnt 6 km, we sloegen een stuk af) stoet ging naar “ El Alba” waar de nog wakkeren stonden te feesten of dronken stonden te wezen. Ik was kapot, ik kon niet meer…

25/02/08
Ja amai, de tijd gaat snel. Ik zit nu in samaipata, niet zo ver van santa cruz, het is hier snikheet, en behalve de muggen steken, steekt niks mij tegen.
Het afscheid van Alto Lima, nu alweer een dikke week gelden was bijzonder emotioneel. Ik heb hard gewerkt de laatste week om nog vanalles in orde te krijgen. Diezelfde week gingen de kindjes voor de eerste keer weer naar school. De vrijdag, een uurtje voor de schooldag eindigde, kwamen alle kinderen in de hoekenklas, waar ik nog bezig was. Kleine speech van de directrice, 1000 knuffels, 100 tekeningen… Ik was bijzonder ontroerd dat het mijn laatste dag was en dat ik dus afscheid moest nemen. Ik heb er heel graag gewerkt.
Heb ook alle donnaties doorgegeven, behalve een deel die later kwam (in deze weken) geef ik hen eind maart door. DANKUDANKU
Het is raar dat de tijd die ik in la paz geleefd heb zo snel is gegaan. Het leek soms alsof ik er veel langer zou blijven he…
De zaterdagavond, 16 februari, vertrok ik naar Santa Cruz. Daar ontmoette ik de spanjaarden en belgen waarmee ik had afgesproken om te reizen. Het klimaat in santa cruz is enorm anders als in la paz. Mijn eerste avond werd een leuke zomeravond met terrasjes doen en rondslenteren in de stad.
De dag erna gingen we naar Samaipata, een gezellig dorpje op 2 uur van santa cruz. We nestelden ons op het plein en tegen de avond zaten we er met een grote groep van allerlei mensen. Reizigers zijn nogal sociaal, me dunkt. De dag erna gingen we baden bij de watervallen, dinsdag bezochten we de mini-zoo en gingen we paardrijden (ik sla wel in paniek bij galop). Na het bezoek in Vallegrande (alwaar che stierf) hadden alle spanjaarden en belgen ons verlaten. Nu op draai met iemand van Chilli. We deden een tweedaagse in park Amboro- Bella Vista. Een gigantisch park met een enorme biodiversiteit. Overal geluidjes van insecten, vogels en andere dieren. Prachtige bossen, rotsen, bergen… De eerste dag wandelden we 7 uren, de laatste twee uren moesten we doen in gietende regen, wat ook wel iets had. Overnachting in een huisje in het woud, ver van alles… De weinige mensen die in het park leven, hebben (volgens mij) een superrustig leven. De tijdsbeleving zal ook wel anders zijn voor hen. Als zij naar een dorp willen, moeten ze wachten tot er een jeep passeert. Je kan nooit zeker zijn waar je wanneer kan geraken.
Ik laat jullie, later schrijf ik meer.
Dikke zoenen
Line

Droevig Bolivia

Hello,

Het is niet verboden iets op mijn blog te posten!!! Soit daar ga ik weer...

Een van de triestige verhalen die ik kan vertellen is bijvoorbeeld over vorige week. Na mijn werk ging snel kip en frietjes eten op mijn eentje. Ik kreeg het (natuurlijk) niet op maar voor ik het wist aten twee jongentjes (van 6 en 10 jaar, David en Eric), heel snel mijn bord leeg. Ik geef weinig aan bedelaars maar deze keer kon ik het toch niet laten van hen ook op een vers bord eten te trakteren. Ze waren volgens mij echt uitgehongerd. Ze vertelden een aantal zaken. Ze zouden in de straat leven en bedelen sinds hun ouders werden vermoord rond kerstmis. Ze slapen gelukkig wel bij hun oudere broers. Ik vroeg hen of ze geïnteresseerd waren om in een tehuis te wonen. Daar moesten ze niet veel van weten want volgens hen word je er “geslagen”. Ik voelde me erg emotioneel en vooral hopeloos dan. Ookal “help” ik een klein beetje in de projecten, de grote armoede is een feit, dit zal niet snel veranderen.

Ik deed vorige week samen met een Chileense, enkele huisbezoeken voor Alto Lima. Deze bezoeken doen we als element van sociaal-economisch onderzoek en dit onderzoek bepaalt wie (vanop de lange wachtlijst) aan ons project mag deelnemen, wie zich voor het nieuwe schooljaar (in feb) mag inschrijven. We bekijken de staat van het huis, stellen er vragen over, polsen naar het inkomen van de ouders, met hoeveel ze er leven. Ik zag enkele huisjes die er (volgens Sandra – die massa´s huisbezoeken doet) naar onze normen heel armzalig uitzagen. Sandra vertelde dat deze huisjes tot de middelmaat behoorden, er zijn er betere maar er zijn ook slechtere. Ik kan niet goed beschrijven hoe de huizen er uit zien maar het slechtste kamertje waar ik ooit in sliep is er in vergelijking mooi bij. We worden ook telkens ontvangen in “hun beste kamer”, een kleine ruimte met twee bedden waar het grootste deel van het gezin in slaapt. (2-4 per bed). Ik was dus wat geschrokken… Iets grappigs en heel onhandig is dat in “El Alto” iedereen zijn eigen huisnummer kiest. Opeenvolgende huizen hebben dus bijvoorbeeld 25, 8885, 1987 als nummer, soms zijn in de straat bv. 2 nummers 50, heel handig als je huizen moet zoeken...
Een beetje stom vind ik dat vanaf nu enkel 1 kind per gezin aan het project mag deelnemen. Zo wil men meer families bereiken. Zo mag bijvoorbeeld de jongste zus naar het project komen, maar de oudere zus (met veel meer problemen op school) moeten we weigeren. Het lijkt me een rare zaak.

Ben op reis geweest met de jongens van de instelling “eguino”. (groepsfoto) Ons tripje naar Cochabamba was van donderdag tot zondag, wel hebben er allemaal erg van genoten. Nog eens bedankt aan de geldschieters, alweer een goeie investering als je het mij vraagt.
We overnachtten in een instelling van Alalay van daar, handig dat we geen logement moesten betalen. Op donderdag gingen we oa naar het cinecenter in de stad. Het is een kinepolisachtig ding. Dergelijk complex is er niet in La Paz dus voor de gasten was het heel speciaal om daar naartoe te gaan. Ik waande me terug even in europa. Het is machtig om te zien hoe de gasten oog hebben voor het gebouw en zo, ze merken vele dingen op die wij al lang nie meer zien, zoals het comfort van de zetels, de toiletten, constructie van het gebouw, etc.
Op vrijdag gingen we naar het “parque acuatico”, een zogezegd (fantastisch!!) zwemparadijs. Ik hield alvast mijn hart vast want veel meer leuks dan een zwembad hield het niet in. Of beter gezegd, naar wat ik gewoon ben was het niet veel soeps, voor de jongens gelukkig wel. Ze hebben erg genoten. Ze kunnen allen wel niet goed zwemmen (oogje in het zeil houden dus). Het is niet duidelijk of ze crow of schoolslag doen, als ik vraag naar wat ze leerden zeggen ze mij dat ze gewoon iets doen om boven te blijven, Line toch, wat dacht ik nu!! Er was ook een glijbaantje (zie foto) van drie meter lang, die uitkwam in een klein maar diep zwembad. Ik probeerde hen allen mee te krijgen om van de glijbaan te gaan. Ik dacht eerst dat het om te lachen was, maar slechts 1 jongen + ik durfden van deze glijbaan (13 – 18 jarigen!!!). Ikzelf was ook een heuse attractie in het zwembad. Ik deed wat kunstjes met de jongens in het zwembad, op de handen staan, koprol, etc. je kent dat wel, en op den duur kwamen vreemde jongentjes hun kunstjes tonen en vragen of ze het goed deden. Ik werd ook constant bekogeld met waterballonnetjes door de badmeesters en anderen… (blond zijn e).
sAvonds deden we een spel met uitdagingen, opdrachten. Het was moeilijk om de jongens te motiveren maar uiteindelijk slaagden we er wel in. Het is trekken en sleuren om iets uit hen te halen maar het loont wel de moeite. Het “creatief zijn” is moeilijk voor hen.
Er is een fijne traditie in Bolivia, namelijk vanaf 14 dagen voor carnaval beginnen velen mensen te bekogelen met waterballonnen in de straat, of vanuit auto s. Het was dus oppassen geblazen en natuurlijk hebben we flink meegedaan aan “la Guerra”. Heb zelf ook mijn beste beentje voorgezet, bij wijze van oefening voor het carnaval, he.
Op zaterdag bezochten we “los portales”, een vreed sjiek huis van een of andere rijke (indrukwekkend en mooi, de jongens trokken hun ogen open bij zoveel luxe, maar denk dat ze er niet veel aan hadden), een expositie van foto s van beschilderde lichamen (heel mooi maar veel naakt voor de jongens!) en een museum met allerlei stenen en opgezette beesten (dit vonden ze heel interessant, iedereen wilde foto s van zichzelf met een of ander beest, zelf de volwassenen die mee waren). (foto van claudia en ik aan het museum) In de namiddag gingen we naar een groot (het hoogste van de wereld) christusbeeld kijken, heen en terug met de “teleferico”, heel spannend hoor. De sfeer zat er echt goed in.
sAvond deden we “noche de talentos” (zie foto) en opnieuw was het een hele opgave om het beste uit hen te halen. tWas uiteindelijk wel een heel geslaagde avond.
Twas een heel geslaagde trip maar als ik dit tekstje overlees, zie ik dat het niet weergeeft wat het werkelijk was. Voor mij was het heel intensief, ik werd overladen met gevoelens bij het samenleven met hen. Ik kon het niet laten om alles constant (stil bij mezelf) te vergelijken met de kampervaring die ik met onze kindjes heb, dan merk je een wereld van verschil tussen deze en andere kinderen. Je ziet dat ze stuk voor stuk te kampen hebben met hun problemen van nu en uit het verleden. Ze zijn ook een stuk minder ´verwend´ dan onze kinderen. Niemand klaagt bv. over het voedsel, ookal is het steenhard brood, niemand klaagt bij lange wachtrijen, etc. Ik was bv. ontgoocheld voor de kinderen (en mezelf) toen ik het waterpretpark zag (waar we zo veel hadden over gehoord) maar blijkbaar was het in de ogen van de kinderen wel een hele leuke plaats. Zo zie je maar…
In het algemeen zijn wij veel meer plezier, “kicks en tricks” gewoon. Ik ben opgegroeid met dans, sport en muziekles, volle dagen school, jeugdbeweging, kampen en reizen met mijn ouders. Thuis kon ik knutselen en spelen met een varieteit aan materiaal. Ik maakte muziek, vond verhaaltjes uit, legde allerlei verzamelingen aan… Het is niet raar dat ik nu minder moeite heb om creatief te zijn dan deze jongens en dat ik het veel gemakkelijker heb om mezelf ten volle te ontwikkelen. Wij zijn zo veel gewoon he.
Ik vrees dat ik door mijn tripje Bolivia, vol intesieve ervaringen + de rest van mijn leven (ook al geen gebrek aan ervaringen), een echt verwend nest ben. Wat zal ik nodig hebben aan input om tevreden te kunnen zijn?

(laatste foto is in de stad, geladen met waterballonnetjes)

Op reis met de kindjes!!!

Hallo,
ivm het geld:

Met het schooltje in Alto Lima plannen we heel wat te doen. We gaan verf kopen om velden af te bakenen op de speelplaats, hinkelspelen te schilderen en de muren te versieren. Eventueel installeren we een schommel of een zandbak. We gaan ook herstellingen (laten) doen in de hele school (ruiten, dak, etc.), een tv-dvd-radio kopen, een muziekklas installeren (met allerlei instrumenten), allerlei boeken aankopen (wetenschappelijke tot romans, we hebben een groot tekort aan leerboeken), meer educatief materiaal aankopen, de hoekenklassen nog uitbereiden, etc. EN NOG VEEL MEER, super!

Veel commotie deze dagen. Met kidlink hadden we het plan om 2 dagen naar coroico te reizen met de jongens van casa eguino en el alto (25 kinderen). Dit met een bescheiden deeltje van de donnaties die ik voor Alalay ontving. We hadden alles al heel goed gepland...
Ik had erna in de wandelgangen ook al opgevangen dat de verschillende instellingen van Alalay normaalgezien een reisje doen maar dat er geen geld voor is dit jaar. Men plande een 4daagse reisje naar cochabamba, als deel van het therapeutische plan die de kinderen volgen (wel met recreatie als doel). De kinderen waren al voor een deel op de hoogte dat het niet door zou gaan (grote ontgoocheling!).
We hielden zojuist een vergadering met twee mensen van Alalay, ik en nog iemand van Kidlink. Het voorstel van Alalay was natuurlijk om hen de kans te geven (om met dat geld) hun reisjes uit te voeren. Ik moest beslissen wat we zouden doen (een beetje druk op mijn schouders hoor, ik tussen kidlink en alalay!). Uiteindelijk gaan we met Kidlink ons plan inpassen in het hunne waardoor de geplande reisjes van Alalay wel door kunnen gaan. De mensen van Kidlink zijn wat ontgoocheld dat ons plan niet door gaat maar de mensen van Alalay en vooral de kinderen (van de drie instellingen, +- 55 kinderen) zijn dolgelukkig. Uiteindelijk denk ik dat het beter is dat we (de reeds door alalay geplande) reis, die geintegreerd is in het therapeutisch plan laten doorgaan, dan perse iets nieuws te willen doen.
De kinderen lopen hier rond mij en vragen: "gaat het nu toch door?" en ik ben heel blij te kunnen zeggen dat het nu zeker toch door gaat. Dankzij jullie dus, voor 270 euros kunnen de 3 instellingen op reis!!! Hoera!!!
Enkel de grootste instelling (85 kinderen) kan nog niet op reis. In mijn financieel plan past het niet om hen ook nog te financieren maar ik bekijk het nog. Hangt natuurlijk allemaal af wat ik waaraan plan te geven. Wat denken jullie?
groetjesx
Line